Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Πόσες?

Πόσες Ελλάδες υπάρχουν τελικά? 
Υπάρχει η Ελλάδα που βασανίζεται στα σκυλάδικα και στο γόβα-τσάντα-extension.. 
Υπάρχει η Ελλάδα των αγροτών που ζούν 
με τις επιδοτήσεις και αρκούνται 
στην αμορφωσιά μετά cayenne..
Υπάρχει η Ελλάδα της wanna be αστής που ενδιαφέρεται για τη πολιτική και τα ακριβά παπούτσια.

Υπάρχει η Ελλάδα των τηλεορασόπληκτων..
Των συνταξιούχων που θα ζήσουν τα άνεργα παιδιά τους. 

Η Ελλάδα των ακροδεξιών.
Και υπάρχουμε εμείς.
Αυτοί που μεγαλώσαμε 

με τσιτάτα καταραμένων ποιητών.
Που ονειρευτήκαμε ενα κόσμο τελείως διαφορετικό,
ένα κόσμο που δε ποδοπατά για να επιζήσει..
που σέβεται το συνάδελφο/συνάνθρωπο..
που δε παραδίδει τα όπλα αμαχητί..
που καταλαβαίνει οτι πάει να σκύψει το κεφάλι και
κάτι μέσα του κλωτσάει και ουρλιάζει.
Δε ξέρω τελικά για εσάς.
Για μένα μιλάω..
Τίποτα δε μπορεί να με κάνει να συνηθίσω αυτή τη κατάσταση.
Να ανεχτώ...
Να μείνω στην ανασφάλεια.
Και σκέφτομαι.
Αφού έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι μια
και είναι απο τη φύση της απρόβλεπτη 

και δίχως δίχτυ ασφαλείας,
γιατί απλά δεν την αποδέχομαι ως τέτοια?

Πόσοι είμαστε έτσι?      
Ποιοί είμαστε?
Γιατί δε αναγνωριζόμαστε?
Γιατί δεν φτιάχνουμε κάτι δημιουργικό?
Περιμένω,
κάτι..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου