Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Τι κάνεις...?

Έστω ότι κρέμεσαι από ένα γκρεμό, κρατώντας με το ένα χέρι ένα σκοινί που βλέπεις ότι σιγά-σιγά σπάει.
Με το άλλο σου χέρι κρατάς κάποια που μένετε μαζί
Αν την κρατήσεις πάνω σου είναι πολύ πιθανό να πέσετε μαζί, ενώ αν την αφήσεις είναι πιο εύκολο να σωθείς μόνο εσύ.
Από την άλλη όμως πρέπει να του λες συνέχεια ότι το σκοινί θα αντέξει, για να συνεχίσει να κρατιέται, και κάθε φορά που το λες και το ξαναλές βλέπεις το φόβο στα μάτια της καθώς το σκοινί τεντώνεται όλο και περισσότερο και δε ξέρεις πόσο ακόμα θα αντέξει...
Τι κάνεις ρε γαμώτο?

κι  όταν πια έχεις πάψει πια να
την εμπιστεύεσαι?

Όταν νιώθεις ότι είχες κάνει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό
τους τελευταίους 15(?) μήνες
 και ότι πια δεν θες να προσπαθήσεις άλλο?
Κι όταν ξαφνικά αυτός,
νιώθοντας την παραίτησή σου,
θυμάται ξαφνικά να προσπαθήσει?
Δίνεις άλλη μια ευκαιρία?
Γιατί?
Για να παρατείνεις το δράμα?
Σηκώνεσαι και φεύγεις?
Γιατί?
Για να πληγώσεις κι άλλους εκτός από τον εαυτό σου?
Δεν ξέρω.
Αλλά κάποια στιγμή θα μάθω και όταν γίνει αυτό
θα είναι οριστικό.

Εχουμε ξεχάσει τι σημένει να κιτάζουμε ο ένας τον αλλον,
να αγγίζουμε ο ενας τον αλλον,
να νοιαζόμαστε ο ενας για τον αλλον...
Δεν είναι περίεργο που θα πεθάνουμε  απο μοναξιά....

ΥΓ...καθώς διόρθωνα/συμπλήρωνα την ανάρτηση,
ένα γεγονός με έκανε έξαλλο,
γιατί ενώ παλεύω με τους "δαίμονες μου"
(διαβάστε εξαρτήσεις)
έχω και τους "δαίμονες" των άλλων,
που παρόλο αυτά που
έχουν(με) περάσει...
εξακολουθούν...
κι εγώ για άλλη μια φορά να κάνω πως δε καταλαβαίνω...
(το μαλάκα)
μη θελοντας να ρίξω λάδι στη φωτιά.

Δέν είναι τυχαίο λοιπόν να θέλω να
φύγω από μια "κατάσταση",
που αν δε...
με βλέπω σε κάνα ψυχιατρείο.
και μη τολμήσεις,αν τυχόν,
να ρωτήσεις τι εννοώ,
ξέρεις δε σε παίρνει,
όσο για "τον άνθρωπο"
(εδώ dealer)
θα την φτιάξω....
ένας λόγος να θέλω να χωρίσουμε,
κι αν θες κι άλλους, έχω, πολλούς......
το ξέρεις!                                                                  
Συχαίνομαι αν δε με κοιτάνε στα μάτια...
κι αυτό το ξέρεις

Προτιμώ... απο μοναξιά, παρά λίγο λίγο κάθε μέρα

ΥΓ. το παρόν κείμενο δεν γράφηκε κατ ανάγκη και
τη μέρα που δημοσιεύτηκε,
(για το πρώτο κομμάτι)
που
μια διόρθωση... κρίθηκε αναγκαία...
παρεξηγήθηκα.. έμαθε το blog! δεν έπρεπε..

                                                           morfeas

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου