Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Μεταμεσονύκτιες σκέψεις...


Καλύτερα 
να παρακαλάω τη στιγμή του θανάτου μου
γι αυτά που έζησα..
παρά
για το "γαμώτο" που δεν έζησα
παρόλα αυτά..
Ισως για να διορθώσω παρά για ν'αλλάξω κάτι.. 


Αυτοκτονώ τα κύτταρα του σώματός μου
σε πείσμα ενός εγκεφάλου
που δε γερνά ποτέ
ψάχνοντας να βρει το γιατί...
Ο υπαρξιακός αναρχισμός μου
μετατράπηκε σε παράπονο,
απορία για την οδύνη
της ύπαρξης μου.
Της κάθε ύπαρξης.
Παίρνω δώσεις χημικής "ευφορίας" *
προς ανακούφιση  του
πόνου που έχω εντός μου,
συχνάζοντας στα πιο κρυφά μέρη,
εκεί όπου
κανένας δε πάει τη νύχτα,
ακολουθώντας ίχνη
που οδηγούν στο θάνατο,
κυνηγημένος
απο προσωπικούς εφιάλτες.
Νιώθω το σεισμό μέσα μου
καθώς πλησιάζω
όλο και πιο κοντά.


Η ζωή μου..
 Μια ταινία τρόμου
με πρωταγωνιστή
και θεατή εμένα..

Τον θάνατο δε τον φοβάμαι,
έχω τον τρόπο μου να
τον ξεγελάω έχοντας στο μυαλό μου και γνώσεις
απο κάποιους διδάξαντες που παραμένουν φίλοι.
Γιαυτό και κάποιες απόπειρες αποτυχημένες..
Ισως κι από κάποια τύχη..


Η σχέση με τους  εν ζωή φίλους μου:
Δάμων και Φειδίας..
Φιλίας δεσμού εξ αίματος..  
Κάποτε με είχαν τραβήξει
από τα Τάρταρα που άθελα μου πήγα...
κάποτε.. 

Υπάρχουν όμως στιγμές
που επιβάλετε να πέσω στην ρωγμή της αβύσσου,
θέλοντας να αποφύγω τη μοναξιά που μου προκαλούν
κάποιοι άνθρωποι με την παρουσία τους.
Κάποιοι που με δυσκολία μπορώ να αποφεύγω.
Στα αλήθεια δε ξέρω πως έφτασα εδώ..
Προσπαθώ, ματώνοντας πολλές φορές τα χέρια μου,
να σκάψω μια διαστημική σκουληκότρυπα..
να χαθώ στα βάθη του σύμπαντος..
Μακριά...

Δέν φοβάμαι το άγνωστο,
κι όταν εισβάλει στη ζωή μου,
θα βγω ορμώντας μπροστά..
Θα το αιφνιδιάσω.

Δεν αντέχω την καταπίεση και πολλές φορές ανοίγω
ένα παράθυρο στο νου και ταξιδεύω κυνηγώντας
κάποιο όνειρο στον αστερισμό
του Ωρίαωνα κι ακόμη πιο πέρα.
Δε πιστεύω στην πιθανή υπάρξει θεού
χωρίς όμως και να την αποκλείω.

εν μέσω
μοναξιάς,κατάθλιψης
και
βουπρενορφίνης
Αν Υπάρχει,
θα ΄θελα να έχει μια επαρκεί εξήγηση για τον αλληλοεξοντώμενο κόσμο που έπλασε,
όσο για μένα..
Μη κάνεις κανένα όνειρο μου πραγματικότητα,
θ άθελα ν αλλάξεις την πραγματικότιτα
με τα όνειρά μου..


Δε γουστάρω
τους ανθρώπους,  
που εκμεταλλεύονται τις γνώσεις 
ψυχολογίας και ρητορικής και 
έχοντας εξαφανίσει 
την πρωσωπικότιτα των ανθρώπων, 
υποδουλώνουν τα μυαλά μας..

Είναι αυτοί που έχουν κάνει τη σκλαβιά παιδεία,
που σκωτώνουν κάθε πρωτότυπη σκέψη
που δεν μπορούν να εκμεταλευτούν.
Είναι αυτοί που μέσα από φλογερές διακυρήξεις για
δήθεν δημοκρατία,
έχουν κάνει τη σκλαβιά αυτή οικουμενική
και χρυσώνοντας το χάπι,υποφερτή.
Αυτοί είναι οι πολιτικοί.

Καθώς και αυτούς
που εκμεταλλευόμενοι άλλους ανθρώπους,
ευημερούν.

Επίσης τις επίσημες θρησκείες και παραθρησκευτικές οργανώσεις

που με τους  παραπάνω
και ο καθένας για δικους τους λόγους,
χρησιμοποιούν πολλές φορές προγράματα
όπως το  MK-ULTRA.
κάποιες πληροφορίες εδώ.
Αυτά, πολλές φορές αποτελεσματικά, λόγο του ότι
πολλί άνθρωποι τα αγνοούν η τα απαξιώνουν.

Δεν πιστεύω 

στις φωτισμένες ελίτ,
πιστεύω σε κάποιες "ψυχούλες"
που αν και
διαρκώς αυξάνονται με ρυθμό σταλαγμίτη,
καθημερινά σταυρώνονται.

Δε κοιμάμαι τα βράδια κι 

αν καμιά φορά κοιμηθώ
θα ξυπνήσω μετά απο 17 ώρες

Η πραγματικότητα μου,αυτό που είμαι...

κοιτάζοντας τον "κώδικα γραφής"
ίσως καταλάβετε...
Εγώ,
ο κατά φαντασία υγιείς

Αν και ηρωινομανείς  κωλόπαιδο όχι 

και αν ναι, 
όχι γι αυτό.
Είμουν ένας..  .."λειτουργικός... τοξικομανείς",
ένας διαβητικός που πρέπει να πάρει την ινσουλίνη του.

Πρόσφατα έμαθα ότι αυτές οι ουσίες 
λειτούργησαν σαν φάρμακο στην απο εκ γενετής(?) 
έλλειψης σεροτονίνης που έχω
Ισως έτσι να εξηγούνται και πολλά άλλα ακόμη... 

Δε νιώθω φόβο,η απόγνωση μου έχει δώσει επίγνωση..

Ακόμα,δεν πάω τους ρατσιστές

πολλή πιο πριν
πέσω κι εγώ θύμα τους,
για λόγο που ίσως έχετε  καταλάβει.

Μέσα απο αυτό το blog σταματώ επιτέλους 
να καταπίνω τη σιωπή μου.

Κάπου εδώ έχω κάποιες επιθυμίες για τους φίλους μου

θέλω:
Ο Στέργιος να μετατραπεί πλήρως σε ξωτικό.
(θα καταλάβει αυτός γιατί)
Ο Κώστας να πραγματοποιήσει όλες τις μεγαλειώδης ιδέες του
(δεν είχε ποτέ τις κατάλληλες συνθήκες)
Η Ρένα να γίνει η μεγάλη ιέρεια του τάγματος που επιθυμεί (έχω ξεχάσει πως το είπε κάποτε )
Η καλύτερη εν ζωή φίλη μου η Σία να νιώθει καλά με τις προτιμήσεις της.(σεξ/κες)
Ο άλλος Κώστας ο άλλος Κώστας,να παραμείνει 
ο πιο ευγενικός άνθρωπος που γνωρίζω.
Η Χαρά να φύγει απο την κατάληψη και να ξεκινήσει μια δικιά της.
Ο Δημήτρης να κατακτήση το Παρίσι και την καρδιά της Γαλίδας... (δε θυμάμαι πως την είπες) 
Θέλω ο Γιάννης να εξερευνήσει όλα τα μυστικά της φαντασίας και να μου τα διηγηθεί.
Η Γιάννα να πειστεύψει ότι υπάρχει και νάνε ευχαριστημένη που εγκατέλειψε την Αθήνα και 
ζει στην επαρχχία με λίγα χρήματα. (όπως κι εγώ)
Τέλος για τον παιδικό μου φίλο τον Γιώργο, 
πιστεύω να βρέθηκε ο όβολος για τα ναύλα του Χάροντα 
η έστω με τη βοήθεια του ψυχοπομπού Ερμή 
να πέρασε στον Κάτω Κόσμο.. 
Ούτε στον θάνατο δεν είναι ισα οι άποροι... 
Ελπίζω να ήταν δίκαιοι οι τρεις Κριτές, 
κι να απολαμβάνεις τώρα τα νησιά των Μακάρων.. 
η τα Ηλύσια πεδία.. 
θ'αθελα να ξέρεις ότι εγώ 
χρόνια τώρα μένω ανάμεσα στον ποταμό Αχέρων 
και στον  Κωκυτό 
ψάχνοντας για την πηγή της λήθης...   
κάνοντας το θάνατο φίλο μου.. 

Μου λείπουν οι φίλοι μου και γενικά είμαι μόνος,

η πιο σωστά, σχεδόν μόνος..

Για τον εαυτό μου δε θέλω τίποτα γιατί 

δε τολμώ να κάνω πολλά πράγματα,
είμαι αρκετά δειλός ν αλλάξω τη "μοναξιά"...
κάτι που με σκοτώνει (είναι θέμα χρόνου)
Αλλα οι φίλοι μου προσπαθούν 
και χαίρομαι να 
τους βλέπω να προσπαθούν..

Ισως κάποτε κι εγώ...  





Καλή Επ-Ανάσταση...  για όλους μας
                                                   
                                                                        morfeas






ΥΓ. γράψε -πιες-ξαναγράψε,
αλλιώς μου βγήκε,
πιο αληθινό από αυτό που 
κατά παραγγελία είχε σκεφτεί το μυαλό μου,
απελευθερώνοντας συναισθήματα  
που δύσκολα μπορώ να εκφράσω δημόσια..
Παίρνοντας βοήθεια απ την όποια ανωνημία..
και τη χημική απόδραση του Νου.
Αποτύπωσα λοιπόν τις σκέψεις μου...

ΥΓ1 Πριν ένα λεπτό (2:15) μίλησα με..  την Βάσια!
μετά από πολλά χρόνια..!
(ένας ανεκπλήρωτος έρωτας)
Μένοντας έκπληκτος με το θάρος μου 
για την πρωτοβουλία κι ελπίζοντας να επαναληφθεί.
(Ετσι για να θυμόμαστε και κάτι καλό)

ΥΓ2 δεν ξέρω τι έχω πάθει σήμερα
γαμώ τo blog μου γαμώ και εκτός αυτού
δυσκολεύομαι να το αναρτήσω,
 φοβάμαι μη το διαγράψω όπως κι άλλα

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Κάποτε...


Κάποτε περιμέναμε τον φίλο μας γιατί δεν είχαμε 500 διαθέσιμους με ένα κλικ,
είχαμε υπομονή όταν στέλναμε ένα γράμμα μέχρι να διαβαστεί από τον παραλήπτη
γιατί δεν είχαμε αναφορά παράδοσης,
είχαμε καύλα να ακούσουμε έναν νέο δίσκο
γιατί δεν είχαμε torrents..
Κάποτε είμασταν παιδιά
Σήμερα το παίζουμε "μεγάλοι"..
Είχαμε συνηθίσει να περιμένουμε,
αλλά τώρα εθιστήκαμε να ανυπομονούμε.
Η υπομονή θεωρούνται χάσιμο χρόνου..
Κάποτε οργανώναμε ένα ταξίδι για καιρό,
σήμερα θέλεις όλα να συμβούν εδώ και τώρα..
Κάποτε περιμέναμε τον φίλο μας να μιλήσει,
τώρα ακούμε μόνο τις σκέψεις μας..

Κάποτε χαμογελάγαμε,
τώρα κάνοντας το χατίρι των άλλων μιζεριάζουμε......

                                                  morfeas

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Φτωχές λέξεις...

Μου αρέσει που μέσα από το blog μπορώ και 
λέω σκέψεις και απόψεις για πράγματα που 
είναι δύσκολο να συζητήσεις,δύσκολο...
Και σε ποιον?
Μήπως υπάρχει κανείς και δε τον ξέρω,
κάποιος να πεις το πρόβλημά σου,
κάποιος να κάτσει να σ  ακούσει,
έστω να πεις δυο κουβέντες
και τη μαλακία σου ακόμη,
Κανείς.

Δεν έχω να πω κάτι  και ας έχω πολλά να πω. 
kαι τίποτα ταυτόχρονα..
Bγάλε άκρη τώρα που αν με διαβάζεις, 
σε συγχαίρω και σε λυπάμαι μαζί. 
Σε συγχαίρω για την υπομονή και σε λυπάμαι γιατί 
για να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω 
σημαίνει πως και εσύ έχεις 
πειραγμένα εγκεφαλικά κύτταρα.
Γιατί ποτέ δε θα καταλάβεις  
-κι ενώ απελπισμένος απο ένα
προσωπικό μου πρόβλημα-
πως αισθάνθηκα όταν μου μίλησε 
η πρώτη αγάπη της ζωής μου,
-ίσως η μόνη
ένας έρωτας που έπρεπε να χωρίσουμε 
για να καταλάβω πόσο
ερωτευμένος ήμουν μαζί της... 

Κάποιες φορές.....οι λέξεις ειναι φτωχές για 
να εκφράσεις αυτα που αισθάνεσαι..

Είναι στιγμές...που η σιωπή τα λέει ολα....
Είναι στιγμές...που δεν έχεις πια τι να πεις.


την επόμενη μέρα έπεσα πάλι σε κατάθλιψη 
όχι γιατί ονειρεύτηκα κάποιες στιγμές μαζί της
αλλά γιατί ξέρω πολύ καλά πως 
δεν θα ξανάρθουν ποτέ!



Είναι καλύτερα να μην ξέρεις τί θέλεις
    ...ή να ξέρεις ότι αυτό που θέλεις 
δεν θα το αποκτήσεις ποτέ;

                                      morfeas

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Τι κάνεις...?

Έστω ότι κρέμεσαι από ένα γκρεμό, κρατώντας με το ένα χέρι ένα σκοινί που βλέπεις ότι σιγά-σιγά σπάει.
Με το άλλο σου χέρι κρατάς κάποια που μένετε μαζί
Αν την κρατήσεις πάνω σου είναι πολύ πιθανό να πέσετε μαζί, ενώ αν την αφήσεις είναι πιο εύκολο να σωθείς μόνο εσύ.
Από την άλλη όμως πρέπει να του λες συνέχεια ότι το σκοινί θα αντέξει, για να συνεχίσει να κρατιέται, και κάθε φορά που το λες και το ξαναλές βλέπεις το φόβο στα μάτια της καθώς το σκοινί τεντώνεται όλο και περισσότερο και δε ξέρεις πόσο ακόμα θα αντέξει...
Τι κάνεις ρε γαμώτο?

κι  όταν πια έχεις πάψει πια να
την εμπιστεύεσαι?

Όταν νιώθεις ότι είχες κάνει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό
τους τελευταίους 15(?) μήνες
 και ότι πια δεν θες να προσπαθήσεις άλλο?
Κι όταν ξαφνικά αυτός,
νιώθοντας την παραίτησή σου,
θυμάται ξαφνικά να προσπαθήσει?
Δίνεις άλλη μια ευκαιρία?
Γιατί?
Για να παρατείνεις το δράμα?
Σηκώνεσαι και φεύγεις?
Γιατί?
Για να πληγώσεις κι άλλους εκτός από τον εαυτό σου?
Δεν ξέρω.
Αλλά κάποια στιγμή θα μάθω και όταν γίνει αυτό
θα είναι οριστικό.

Εχουμε ξεχάσει τι σημένει να κιτάζουμε ο ένας τον αλλον,
να αγγίζουμε ο ενας τον αλλον,
να νοιαζόμαστε ο ενας για τον αλλον...
Δεν είναι περίεργο που θα πεθάνουμε  απο μοναξιά....

ΥΓ...καθώς διόρθωνα/συμπλήρωνα την ανάρτηση,
ένα γεγονός με έκανε έξαλλο,
γιατί ενώ παλεύω με τους "δαίμονες μου"
(διαβάστε εξαρτήσεις)
έχω και τους "δαίμονες" των άλλων,
που παρόλο αυτά που
έχουν(με) περάσει...
εξακολουθούν...
κι εγώ για άλλη μια φορά να κάνω πως δε καταλαβαίνω...
(το μαλάκα)
μη θελοντας να ρίξω λάδι στη φωτιά.

Δέν είναι τυχαίο λοιπόν να θέλω να
φύγω από μια "κατάσταση",
που αν δε...
με βλέπω σε κάνα ψυχιατρείο.
και μη τολμήσεις,αν τυχόν,
να ρωτήσεις τι εννοώ,
ξέρεις δε σε παίρνει,
όσο για "τον άνθρωπο"
(εδώ dealer)
θα την φτιάξω....
ένας λόγος να θέλω να χωρίσουμε,
κι αν θες κι άλλους, έχω, πολλούς......
το ξέρεις!                                                                  
Συχαίνομαι αν δε με κοιτάνε στα μάτια...
κι αυτό το ξέρεις

Προτιμώ... απο μοναξιά, παρά λίγο λίγο κάθε μέρα

ΥΓ. το παρόν κείμενο δεν γράφηκε κατ ανάγκη και
τη μέρα που δημοσιεύτηκε,
(για το πρώτο κομμάτι)
που
μια διόρθωση... κρίθηκε αναγκαία...
παρεξηγήθηκα.. έμαθε το blog! δεν έπρεπε..

                                                           morfeas

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

malpractice


Saturday, April 07, 2007

ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....
Έχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις , έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια, έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου, δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ, δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου, το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο, έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου, τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο", έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος, δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου, συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες, έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών, έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) , έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων, έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών (επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες), και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, ενίοτε και ανοχή πόνου, έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές, συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου, κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου, κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίαςείμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου, τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου, η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό , έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δε μπορώ να ουρλιάξω....

...ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"

Οι γιατροί είναι ανεύθυνοι,ανίκανοι και άρπαγες στη συντριπτική τους πλειοψηφία.Η μόνη τους έννοια είναι η "κονόμα".Οι φαρμακευτικές κάνουν κουμάντο,η δικαιοσύνη τους αφήνει ατιμώρητους και ανθρώπινες ευτυχίες εξακολουθούν να χάνονται ΑΔΙΚΑ


amalia kalyvinou


Από το malpractice

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.


Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

"Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας."



(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΛΕΜΕ


Ταξιδευστε
Μπορεί η τύχη να σου γύρισε τις πλάτες
Και στη ζωή να ζεις με αυταπάτες
Μπορεί ο δρόμος σου μ’ αγκάθια να ‘ναι στρωμένος
Και να αισθάνεσαι γυμνός και ντροπιασμένος
Μπορεί να νιώθεις πως σε στήσανε στον τοίχο
Και σου χαρίζουνε του χλευασμού τον ήχο

Αλλά αξίζει να ταξιδεύεις…
Σου λέω αξίζει την καρδιά σου να παιδεύεις
Αλλά αξίζει να αρμενίζεις
Σου λέω αξίζει όνειρα να ατενίζεις
Σου λέω αξίζει…
Να ζεις, να χαίρεσαι όσο η Γη γυρίζει

Μπορεί οι φίλοι σου να σ’ έχουνε ξεχάσει
Και η ψυχή σου αυτό δεν θα το ξεπεράσει
Μπορεί ο άνεμος κόντρα να σου φυσάει
Και ένα δάκρυ από τα μάτια σου κυλάει
Μπορεί να νιώθεις πως σε στήσανε στον τοίχο
Και σου χαρίζουνε του χλευασμού τον ήχο

Αλλά αξίζει να ταξιδεύεις…
Σου λέω αξίζει την καρδιά σου να παιδεύεις
Αλλά αξίζει να αρμενίζεις
Σου λέω αξίζει όνειρα να ατενίζεις