Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Θλίψη, Νεύρα & Σκόρπιες Σκέψης...

Σήμερα έχω θλίψη μα και κάτι νεύρα..!
από εχτές με έχει πιάσει ένας θυμός 
βλέποντας κάποια μην. της "Υπολοχαγού" 
κατά κόσμον Ελένη..
Σίγουρα όμως δικαιολογημένος απ το περιεχόμενο.. 
κάτι που δεν έχει πλέον σημασία.. 
Η μαλακία είναι ότι εγώ παραφέρθηκα σχολιάζοντας 
κάτω από άλλα σχόλια.. 
δεν έπρεπε..

Προ ημερών με παίρνει ξαφνικά τηλ.η Χρυσάνθη
να βρεθούμε για κάτι που την απασχολούσε..
Μου λέει ότι χώρισε με τον δικό της  (ένας μαλάκας και μισός μα 
δεν της αξίζει και κάτι καλύτερο)
και πως είναι μόνη της τώρα... (σκασίλα που είχα)
μου έδωσε μάλιστα και λίγο "ζουζου" 
κι ενώ ξέρει.. 
προτείνοντας μου να πάμε και για καφέ
κάτι που εντέχνως απέφυγα...
 τι ήθελε τώρα κι αυτή!
παρηγοριές κι αγκαλίτσες; 
η...

έχω βαρεθεί να μου λένε ψέματα κι εγώ να κάνω πως τα πιστεύω
αφήνοντας τους να προδοθούν μόνοι  απ τις αντιφάσεις τους
Πολλοί νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν 
με το μυαλό κι με την ψυχολογία μου..
ως ένα σημείο τους αφήνω, ξέρω τις δυνάμεις μου..
Η φάση είναι ότι εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι  λάθος άτομα, 
αποκαλύπτοντας κάποιες αδυναμίες μου
που στην πορεία εκμεταλλεύονται 
στο έπακρο χτυπώντας τες στη μούρη μου,
κάτι που δεν περίμενα.

Κάθομαι και τα βάζω με τον εαυτό μου
κι έχω πολλούς λόγους γι αυτό
Ο κυριότερος; 
πως άντεξα αιχμάλωτος μιας σχέσης που σχεδόν ποτέ δεν ήταν..
τα  μόνο τα πρώτα χρόνια κι όσοι παρακολουθείτε το blog απ την αρχή 
πιθανόν θα έχετε καταλάβει, κάτι.
Εχοντας στο παρελθόν προσπαθήσει να γράψω γι αυτή την 
"σχέση/κατάσχεση",
βγάζοντας μου ένα  μεγάλο κατηγορώ.. 
προς εμένα..
Το έσβησα.. 
μετά από καιρό.. ξανά πάλι το ίδιο

Τώρα πλήρως αποστασιοποιημένος σε μελλοντικό post 
ίσως να καταφέρω χωρίς πολλές λεπτομέρειες να αποτυπώσω  
10 + χρόνια αιχμαλωσίας (κυριολεκτώ) 
Ζώντας μαζί της μια ζωή κατακερματισμένη, 
σκεπτόμενος ένα πράγμα και κάνοντας κάτι άλλο.
Αυτή η αντίφαση με ξέσκιζε.

Δε την κατηγορώ...

Για τους άλλους τα δέκα χρόνια είναι κάτι.. 
για μένα ήταν μόλις χθες..
Ο χρόνος δεν υπάρχει για μένα.. 
εγώ δεν το είχα ποτέ..

Έμαθα πολλά όμως πληρώνοντας τα ακριβά..:

Σε μια σχέση ποτέ δε φταίει πάντα ο ένας
Για να διατηρηθεί χρειάζεται προσπάθεια σχεδόν 
καθημερινή κι απ τους δυο
Ποτέ δε θεωρούμε τον άλλον δεδομένο..  ( δεδομένος 
σημαίνει τέλος! )
Ποτέ μα ποτέ σε κρεβατοκάμαρα τηλεόραση  
(είχα όμως λόγο που αργότερα έβαλα και το pc πριν μετακομίσω 
χρόνια μετά στον καναπέ) 

kαι άλλα πολλά που δεν λέγονται.. γίνονται πράξη..

Προχτές άφησα μην. στον αδελφό μου 
για μια χρηματική ανάγκη που παρουσιάστηκε
ζητώντας να μου στείλει κάτι απ αυτά που του έδινα κάποτε 
σε ανύποπτο γι αυτόν χρόνο..
Παίρνοντας με τηλ.  αντιλήφθηκα έναν δισταγμό,λέγοντας μου ότι 
δεν έχει να πληρώσει το...
του λέω 
-Ρε παραλίγο να ήμουν αυτόχειρας κι αυτή την φορά επιτυχημένα.. 
Μια πιθανή κηδεία θα κόστιζε περισσότερα.. 

μη γνωρίζοντας την ψυχολογική κατάσταση μου με αποκάλεσε δειλό..

Ναι είμαι δειλός.. 
εκεί που άλλοι είναι τολμηροί..

Μιλάμε για ένα ευτελές ποσό, 300ευρά σε τρεις δώσεις των 100 
για ευκολία δική του
έχει.. 
έστειλε 85e 
Δηλαδή τι!
Να ζητούσα απ την Νάσια; με δυσκολία τα βγάζει πέρα..
Απ τον Κώστα; άνεργος 2 χρόνια τώρα..
Απ τον Μάκη; απ την Γιάννα; απ... μια απ τα ίδια όλοι τους!
Ανέφερε και κάτι για την "οικογένεια" πατέρα κτλ.
Εκεί του έκλεισα το τηλ.

-επιτρεψτε μου ν εχω μια ακριβέστερη άποψη 
για το ποια είναι η "οικογένεια μας" 
και πόσο καλά μου φέρθηκε όσο έζησα μαζί της.. 
Με πατέρα ν σε κακοποιεί απο παιδί σωματικά,ψυχολογικά,λεκτικά...
κι η μάνα; τι να την κάνω την αγάπη της μάνας 
αν δε μπορεί να προστατέψει τα παιδιά της;



Ζήτησα και πήρα απ τον πατέρα της Δέσποινας..
κάποια χρήματα.. στο κάτω-κάτω την κόρη του
πρόσεχα τόσα χρόνια κι είναι Ανθρωπος με Α κεφαλαίο
άσχετα απ τα οικογενειακά τους.. στεναχωρήθηκα όταν μου 
είπε ότι δε σηκώνει ο καρκίνος επέμβαση...
Δέν έχει πολλή χρόνο... και το ξέρει..  
Υποσχέθηκα να πάω να μιλήσουμε.. 
θα πάω..
Να πληρωθώ μόνο απ τη δουλειά..

Δε χρειάζομαι τελικά ο αδελφός να στείλει άλλα..
βρίσκω την άκρη και μόνος μου..
Και τα προσωπικά μου τα λέω εκει που πιστεύω ότι θα τ ακούσουν
χωρίς να περιμένω κατανόηση..
Αυστηρότερος κριτής από εμένα προς τον εαυτό μου 
απλά δεν υπάρχει


Πριν βιαστείς να με κρινεις κιτάξου στον καθρεφτη 
     Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι
           και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
                Κουράστικε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους

Σε αυτούς που μπήκαν στη ζωή μου είτε ως φίλοι

    και στη πορεία με πρόδωσαν,
       είτε ως σχέσεις που με πλήγωσαν,
έχω να πω,
   πως δε τα καταφέρατε,
       είμαι εδώ και συνεχίζω
            Δεν είμαι τέλειoς και ούτε προσπαθώ να γίνω,
                όταν όμως σηκώσεις το χέρι σου να με δείξεις,
                     σιγουρέψου οτι τα χέρια σου είναι καθαρά.. 

Οποτε μου ζητήθηκε βοήθεια, την πρόσφερα 
χωρίς δέυτερη σκέψη και δίχως το παραμικρό ίχνος ωφέλισμού. 
Μα ακόμη και να μην ισχύει κάτι τέτοιο, 
κίνητρο για την όποια βοήθεια έδωσα κατά καιρούς 
αποτελούσε το ότι κοινός παρανομαστής είναι ο άνθρωπος 
και όχι κάποια ανταπόδοση με έμμεσο ή άμεσο τρόπο.
Κάτι τέτοιο δεν αγοράζεται ούτε ξεπουλιέται 
διότι έχει να κάνει με την συνείδηση μου..
Κι αυτό είναι το μοναδικό μου καμάρι και η κρυφή μου περηφάνια.


Δε χανόμαστε ρε
- Λοιπόν θα τα πούμε, ε ;
-Ναι ρε, δε χανόμαστε...

Κι όμως, τελικά πόσοι δεν χάθηκαν... ;

Μου λείπουν κάποιοι φίλοι που 
η φιλία μας μετά τόσα χρόνια 
έχει γίνει εξ αίματος συγγένεια.
Κάποιοι απο αυτούς αν και προσπάθησαν δε τα κατάφεραν...


Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνος
έχω πολλούς να μ' αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνος

..Δεν πιάνομαι, δε βρίσκομαι δε χάνομαι

      Γιατί είμαι πάντα αλλού αλλού
          αλλού από κει που με ψάχνεις..

κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
   που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
      μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
        και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
           να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει

               ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Μου είναι τελίως ξένο το εγωικό περιβάλλον που στήνουν 
τα εκάστοτε κυριαρχικά αρσενικά 
προς τέρψην και ευρεία κατανάλωσης της κοινωνικής τους περσόνας 
διατηρώντας κάτι από την παιδική μου αθωότιτα.

Ολόκληρη η ζωή μας δεν ήταν παρά ανάμνηση 
   ενός ονείρου μέσα σ΄ένα άλλο όνειρο που.. 
      ..καμιά φορά  εφιάλτης. 
        


Σκέφτομαι και την Βάσια  που ίσως να το  διασκεδάζει 
γνωρίζοντας που κάποιος απ τα παλια 
την θυμάται την γουστάρει και την ποθεί.. 
ίσως και να χαίρεται..
Ανάμεσα σε αυτήν και σε μένα ανμετρήθηκε 
ο εγωισμός μου με το σύμπαν
με μια τάση εθισμού που συνοδεύεται από βασανιστικές σκέψεις

Σ'αγαπώ τόσο που δε σ έχω ανάγκη
  Σ'αγαπώ τόσο που σε απαλάσω από εμένα 
     Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή 
         και να μην έχω αγωνία..

Αν είχα την δύναμη τον χρόνο 

πίσω να γύριζα 
θα τον πάγωνα στη στιγμή
    που σε γνώρισα,τη στιγμή 
        που τυχαία σε ακούμπισα 
            κι ένιωσα την ψυχή σου 
                γιατι αυτη ερωτεύτηκα..

Ζωή δεν είπαμε πψς είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

οι λέξεις είναι ξένα σώματα μπορώ πια να σωπάσω

την αγαπη δεν τη δείχνω κρύβοντας παρελθόν και αλήθειες..

και 
δεν προσπαθώ να κερδισω τη συμπόνοια κανενός


Ουδέποτε υπήρξα ρουφιάνος, γλείφτης, καιροσκόπος ώστε να κρατήσω τη δουλειά μου . 
Κι ας έτυχε στην συνέχεια να χάσω ακόμη κι αυτή που 
με τόσο κόπο και ιδρώτα είχα κερδίσει..

Είναι βαρύ το τίμημα να είμαι συνεπής 
στις αντιλήψεις και στις επιλογές μου

Με απλά λόγια: 
ως τώρα, 
καταφέρνω και κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες.

καλη σας νυχτα
   καλό ξημέρωμα
                          morfeas


ΥΓ. και κάτι ευχάριστο:
θυμάμαι μια ψυχολόγα να μου λέει:
-αν βγει ο θυμός προς τα έξω
βρίσκόμαστε σε καλό δρόμο..
κι έχω πάρει και 2 κιλά μέσα σε πέντε μέρες
έχοντας γίνει "στέκα..." 
ακούγοντας και σχόλια στη δουλειά: 
-μπα! δε την βγάζει αυτός!

ΥΓ2. δεν είμαι ψυχάκιας, όχι πάντως 
με την κλασική έννοια του όρου..

ΥΓ3. ενώ έγραφα μας θυμήθηκε..  
η Ηρώ.. πέρνοντας τηλ.
για να περάσει αύριο στις 6
να με πάρει να της φτιάξω 
και καλά το λογισμικό στο pc...

όχι  δεν είναι ευχάριστο 
κι έχω τους λόγους μου...
που το λέω μα ξέρω να κρατάω 
τις αποστάσεις μου κει που πρέπει..

Δε πιστεύω στις συμπτώσεις..
πριν η Χρυσάνθη.. μετά η Ηρώ...

Ασε που δε ξέρω που θα'μαι αύριο..

ΥΓ4. Με ξαναπαίρνει ο brother
προσπαθώντας να διορθώσει..
δε τρέχει τίποτα,όλοι κάνουμε λάθη..

αν ήμουνα γυναίκα θα έκανα αγορά 
σπέρματος με το γυναικολόγο μου 
να μου εμφητεύσει στη μήτρα μου και να μείνω έγγειος  
η με τον κλασικό τρόπο πηγαίνοντας 
με κάποιον που θα ένιωθα σιγουριά 
και μόλις μεγαλώσει το παιδί μου πιθανόν να έφευγα.. 

4 σχόλια:

  1. Νευρα,νευρα....σημερα θα εισαι καλυτερα σιγουρα.Ενταξει,οι δυσκολιες σου ισως ειναι λιγο περισσοτερες απο το μεσο ορο,ομως φαινεται να εισαι σε καλο δρομο,τουλαχιστον το προσπαθεις,πολυ σημαντικο!!!Επισης ειδα οτι θες να παχυνεις...τυχερακια,ενα οικογενειακο παγωτο την ημερα θα σε βοηθησει...οσο για τους φιλους,ειναι στο χερι σου να βαζεις τα δικα σου ορια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  2. Εμ.... Δεν ξερω τι να πω... Απλα ενιωσα την αναγκη να γραψω κατι μικρο..
    Απλα να ξερεις..
    Δεν εισαι ο μονος που τα περναει ολα αυτα..Δυστυχως..
    Να εισαι καλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η λέξη ''γιατί'' δεν κρύβει μόνο περιέργεια...αλλά κι'το μεγαλύτερο παράπονο των πληγωμένων ανθρώπων...

    Αν κι απουσιάζει η λέξη''γιατί'' απ΄το κείμενο αυτό ''είδα'' ένα ''ΓΙΑΤΙ'' και δεν είναι της περιέργειας...
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή