Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Ισορροπώντας σε τεντωμένο σκοινί











Αν και προσπαθώ εδώ και μέρες δεν μπορώ να απωτηπώσω κάτι με την λογική, ποτέ δε κατάφερα να γράψω με το μυαλό, αφήνομαι κι υπερισχύουν τα συναισθήματα που  έχουν γίνει ανεξέλεγκτα.. 
Με λίγα λόγια δεν ξέρω τι μου γίνεται...
Πολλές(σχεδόν όλες) φορές μπερδεύω τις σκέψεις μου μιλώντας...
γράφοντας ίσως ανοησίες...

Θέλω να γνωρίσω και να νιώσω το δυνατόν 
περισσότερα στο χρόνο που μου έχει απομείνει 
ίσως
ψάχνοντας κάποιον ν αγαπήσει τις ατέλειες μου 
ζώντας για χρόνια κρατώντας από μια χαμένη ελπίδα.. 

ποια ενοχή με κυνηγά,μες το μυαλό μου τέρας
     τώρα η ζωή με ξεπερνά,και χάνεται σαν σφαίρα
          Μόνος χωρίς προορισμό,σαν μεθυσμένη πυξίδα

Ενα μεγάλο μέρος της ενήληκης ζωής μου, τα πέρασα σε μια σχέση
που άρχισε σιγά σιγά να γίνετε κατάσχεση.. και 
μη μπορώντας 
για κάποιον λογο να φύγω.. 
χτίζοντας τοίχους αντι για γέφυρες... 
Καποια στιγμή όμως δεν αντεχεις,παραδίνεσαι.
Δεν ήξερα όμως ποια ειναι η χειρότερη μοναξιά.
Αυτη που ο αλλος σου την τόνιζε,κάτι που ίσως δρούσε κι αμφίδρομα,
η οι άδειοι τοιχοι και δομάτια..
Κοιτώντας  πίσω στο χθες μένω έκπληκτος με τις αντοχές μου..
Οχι δε θα μπω ποτέ σε λεπτομέρειες...
Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί να νιώσω ενοχές 
που έμεινα μόνος...
Πολλές φορές νομίζω ότι δεν ξέρω τι φταίει ρίχνοντας την ευθήνη σε κάποια πανσέληνο...
Κάποτε αποζητούσα σαν τρελός την μοναξιά της περιπέτειας  δραπετεύοντας στην επαρχία, 
ίσως κι από κάποια βιοποριστική ανάγκη.. 
πιστεύωντας ότι δε θα νιώσω ποτέ μόνος κι ανελεύθερος 

Τα χειρότερα δεσμά είναι αυτά 
     που άφησε ένας έρωτας 
          που πέθανε την αυγή 
              μιας ημέρας που πίστευα 
                              πως 
                    θα κρατούσε αιώνια..

Δεν ήθελα να ζήσω κοινές πραγματικότητες αλλά να επιβάλλω 
την δική μου μονοδιάστατη αντίληψη του έρωτα 
κι έχασα τα όνειρα μου.. 
βλέποντας να έχουν γίνει μικρά κομάτια 
κουβαλώντας τα σαν μικρά μυστικά 
κι αντέχοντας τα μόνο με μεγάλες δόσεις ψυχικών παυσίπονων..
Κανείς δεν πέθανε από υπερβολική δόση.. κι ας το έδειξε η νεκροψία, 
όλοι πέθαναν από υπερβολική δόση μοναξιάς...
Τα βράδια σπίτι λίγο πριν να ξαπλώσω,
τότε είναι οι μόνες βασανιστικές ώρες της ημέρας
Παρέες..!
Τι να τις κάνω τις παρέες όταν δεν επικοινωνώ με τους άλλους θεωρώντας τους "ψεύτικους?"
κάποτε είχα πολούς φίλους στην πράξη όμως αποδεικνείονταν 
απλώς γνωστοι..!
θέλοντας όλο και κάτι από εμένα.. 

Ζούμε στην εποχή του συμφέροντος.
Αν ο άλλος δεν έχει να κερδίσει κάτι από εσένα,
δεν υπάρχει λόγος να σου μιλήσει η να κάνετε παρέα..


όλοι μας τώρα όμως έχουμε ξεχάσει 
   να αγγίζουμε ο ένας τον άλλο,
      να συνδεόμαστε ο ένας με τον άλλο, 
          να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. 
             Δεν είναι περίεργο που πεθαίνουμε 
                 όλοι από μοναξιά!
                         κι όμως...
Οι άνθρωποι σταμάτησαν να κοιτάζονται στα μάτια
τα μάτια έγιναν οθόνες... κι οι φωνές πληκτρολόγια...

Και τώρα αόρατος για τους γνωστούς 
                   και σχεδόν 
       ανύπαρκτος για τους φίλους


Αν είχα θάρρος..
    δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα..


                          {~*~}
 Αυτό όμως που με τρομάζει είναι ότι βυθήζομαι 
πάρα πολύ μέσα στην μελαγχολία μου, 
δεν το εξωτερικεύω ακόμα , 
αλλά το νιώθω μέσα μου..
φοβάμαι μήπως μου έχει γίνει συνήθεια..

     
         μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
             και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
                  να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
                        ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

θέλοντας να κρατήσω δίπλα μου 

      ανθρώπους που άκουσαν το δικό μου 
            "δεν είμαι καλά" ενώ δεν το είπα ποτέ!



Είμαι σε φάση που αναζητώ ισοροπία σε ένα τεντομένο σκοινί του οποίου πραγματικά δεν ξέρω την κατεύθυνση που θα ακολουθήσω..
για πρώτη φορά εδώ κι πολλά χρόνια άρρχισα να κάνω σχέδια και σιγά σιγά πραγματοποιούνται: 
μέσα σε δυο μέρες έδωσα την μηχανή,σχεδόν την χάρισα, 
όχι πάντως λόγο κάποιου οικονομικού προβλήματος, 
το σαββατοκύριακο με μια ανέλπιστη βοήθεια από συνάδελφο,προτείνοντας μου την φιλία του κάτι που δεν έχω λόγο να μη δεχτώ,δέχτηκα,
μιλώντας καιρό μαζί μου κατάλαβε 
σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκομαι, 
 ψάχναμε για σπίτι για να φύγω απ την τρύπα που έμενα λόγο πένθους,

"ένα πένθος που κράτησε χρόνια αρχίζοντας απ το σοκ της 21/12/2012"
βρίσκοντας σχεδόν στα ίδια λεφτά ένα "χλιδάτο" καινούργιο δυάρι.. 
Επίσης  αποφάσισα να μη πάρω τίποτα μαζί μου, 
ούτε καν τα ρούχα μου. Μόνο τα βιβλία.. θα τα πάρω!
βιβλία δε πετάω!
Σήμερα πήραμε σεντόνια, μαξιλάρια, πετσέτες μπάνιου κτλ.
Αύριο θα πάρουμε...
Θα είναι μια πλήρη ανανέωση, 
ακόμα θα ξαναπάω γυμναστήριο.. 
κι ένα τελευταίο, βασικό για μένα: 
Ν'αλλάξω ψυχολόγο.. και
να μη ξεχάσω να κόψω και το τσιγάρο.

Τρία χρονια πέρασαν από τότε που έφτιαξα το blog μου 
και δεν το περίμενα το πόσο πολύ θα με βοηθούσε




Σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
   κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
       και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
           πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
                                                                      
                                                                    morfeas


ΥΓ. κι εδω για άλλη μια φορά τη πάτησα που
τον νόμισα για φίλο κι αυτός σιγά σιγά με πλησίαζε..
του άρεσαν τα αγοράκια.. καμιά φορά κι οι άντρες 
σύμφωνα με τα λεγόμενα του 

ΥΓ. εγώ την τρέλα μου την φοράω καπέλο μεγάλε
δε την αφήνω να γίνει θηλιά.
Κι όσο για την παράγκα μου μόλις δω ότι πιάνει κοριούς 
ανάβω ένα σπίρτο και την καίω.
Δε το έχω σε τίποτα
Πόσο κάνει; λέω στην μοίρα μου
Τί χρωστάω;
Τόσο... μου λέει.
Πάρτα και δίνε του! 
                    


καλό ξημέρωμα

Συνεχίζεται... 

6 σχόλια:

  1. Το να είσαι μαζί κι όμως κολασμένα ν’ αναζητάς το δύο που ένα γίνεται είναι η χειρότερη κατάρα…

    Κι αν κανείς άλλος τις ατέλειές σου δεν αγαπήσει, αγάπησέ τες εσύ. Κυρίως, όμως, αγάπησε την πονεμένη σου ευαισθησία. Πάρ’ την αγκαλιά, τρυφερά χάιδεψέ την. Το αξίζει. Την αξίζεις. Με αίμα την πλήρωσες. Με αίμα σε γέννησε. Ως ομοαίματοι ως εδώ πορευθήκατε μαζί… κανείς άλλος δε θα σ’ αγαπήσει όπως αυτή…

    Νιώσε περήφανος. Κατάφερες τόσα, όσα κανείς δεν θα μπορούσε να σου δώσει!

    Μόνος πια μη νομίζεις πως θα είσαι. Κοίταξε γύρω σου. Κοίταξε! Θ’ αναγνωρίσεις κι άλλους σαν και σένα διψασμένους… ω, το ξέρω καλά. Σίγουρη είμαι. Το ίδιο άλλωστε κάνω χρόνια κι εγώ…. ισορροπώντας σ' ένα σχοινί τεντωμένο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Βίκυ, δε ξέρεις πόση δύναμη μου δίνουν τα καλα λόγια σου ώστε να μπορώ να συνεχίσω...
      ειδικά τώρα που είμαι στην αρχή μιας νέας αναγεννημένης ζωής

      Ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  2. Φαινεται να βαζεις τον εαυτο σου σε νεο δρομο,μια χαρα ακουγεται!Τελικα οντως το πενθος κραταει 2 χρονια...παει αυτο!Τωρα αρχιζουν τα ωραια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας ελπίσουμε Κ. γιατί πιο κάτω από εδώ που είχα φτάσει...
      δεν υπήρχε τίποτε άλλο!
      το ξέρω εκ πήρας..

      Σ΄ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  3. κατάλαβα ότι είσαι πολύ δυνατός και αυτό που έχει σημασία είναι ότι κάνεις μια νέα αρχή...
    εύχομαι να γίνουν πραγματικότητα όλα τα σχέδια σου από εδώ και πέρα...
    καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μυστήριο κορίτσι
      πάντα θα έχω στην ψυχή μου
      το αίσθημα του του ανηκανοποήιτου..
      γνωρίζοντας τι είναι αυτό που θέλω

      ξέροντας ότι δε θα το έχω ποτέ!

      Σ'ευχαριστώ

      Διαγραφή