Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Ένοχο παρελθόν..

Μπορούμε να βρούμε το κουράγιο να ελευθερώσουμε
τα πιο βαθιά μας μυστικά;
Ή στο τέλος δεν μας αναγνωρίζει κανείς;
Ούτε καν ο εαυτός μας;

Μερικοί πιστεύουν πως με την εξομολόγηση, η ένοχη ψυχή γαληνεύει.
Απαλλασσόμαστε από την ντροπή και τις τύψεις για τα λάθη μας.
Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον θάνατο
πολλοί νιώθουμε την ανάγκη να την κάνουμε για να επανορθώσουμε
Γιατί αν δε μας σκοτώνει ο θάνατος το κάνουν οι τύψεις μας..
Η ένοχη καρδιά είναι σιωπηλή.
Ο παλμός της σκεπάζεται από τα μυστικά που φυλάει...
Τον παλμό της σκεπάζουν τα μυστικά μας
Ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι η εξομολόγηση
απελευθερώνει μια βασανισμένη ψυχή
άλλοι τη βλέπουν σαν σημάδι αδυναμίας.
Γιατί στο τέλος, ότι και να πεις
όπως κι αν νιώθεις για αυτά που έχεις κάνει,
δεν έχει σημασία..
Γιατί το χέρι του Θανάτου, δεν συγχωρεί κανέναν.

Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν
να κατανοήσουν τη δική τους ενοχή.
Άλλοι τρέχουν να ξεφύγουν
από την ενοχή τους
απορρίπτοντας τη συνείδησή τους,
μέχρι που δεν τους μένει καθόλου

Εγώ τρέχω προς την ενοχή μου.
Τρέφομαι απ' αυτήν.

Όπως υπάρχουν δύο πλευρές σε κάθε ιστορία
υπάρχουν και δύο πλευρές σε κάθε άνθρωπο
Τη μία που αποκαλύπτουμε στον κόσμο, στον περίγυρο μας
και την άλλη που κρατάμε βαθιά κρυμμένη μέσα μας,
προκειμένου να προστατέψουμε
κάποιους που αγαπάμε από μια στεναχώρια.

Μια δυαδικότητα που διέπεται από την
ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Μέσα στον καθένα μας, υπάρχουν μαζί το καλό και το κακό.
Το ποιο θα υπερισχήση καθορίζεται απο τον χαρακτήρα μας.

Καθορίζει όμως και τον χαρακτήρα μας.

Σύμφωνα μ' ένα παλιό ρητό,
αυτοί που δεν θυμούνται το παρελθόν
είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν.
Όμως κι όσοι από "εμάς"
αρνούμαστε να ξεχάσουμε το παρελθόν
είμαστε καταδικασμένοι να το ξαναζήσουμε.

Το δικό μου παρελθόν, μου παίζει παιχνίδια
κι αν ανακατευτώ για πολύ
με τη βαθιά, άγρια πλευρά του
ποιος ξέρει ποια τέρατα θα ξυπνήσω;

                                                         morfeas

6 σχόλια:

  1. φιλε μου τι κανεις; ευχομαι να εισαι καλα και να περνας ομορφα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "αυτοί που δεν θυμούνται το παρελθόν
    είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν."
    Έτσι είναι!

    Πώς θα έρθει η κάθαρση αν δεν υπάρξει ...ταπείνωση!
    Καλημέρα Μορφέα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω ότι η ψυχική μας αναγέννηση, προϋποθέτει την ψυχική μας απογύμνωση ως αποτέλεσμα εκκένωσης των μυστικών που μας βασανίζουν, αυτά τα ανείπωτα που ασκούν εσωτερικές πιέσεις, απωθήσεις στα ενδότερα του εσωτερικού μας βασιλείου. Πιθανότατα να καταλήγουν έτσι που κάποιοι να μην μας αναγνωρίζουν, κάποιοι να μας αναγνωρίζουν, με κάποιους άλλους να ξανασυστηθούμε. Ωστόσο είμαστε κι εμείς-ως αναγεννημένοι- αυτοί που δεν θα γνωρίζουν τους άλλους, που θα τους βλέπουν με άλλα μάτια, που θα επιθυμούν να ξανασυστηθούν να επανατοπεθητούν απέναντι στο εαυτό τους και στο περιβάλλον τους, απέναντι στους άλλους και Άλλους.

    Τα τέρατα ζουν στους μύθους που γνωρίζουμε και εμείς ζούμε με μύθους.
    Τέρας είναι η επικράτηση του καλού ή του κακού, και συγκεκριμένα, όχι το κακό ή το καλό, αλλά η επικράτηση καθ αυτή... Τα τέρατα δεν με φόβιζαν ποτέ. Τρομακτικοί είναι οι αποκτηνομένοι που ζουν ανά-μεσα μας. Όταν δεν τους αντιμετωπίζουμε τότε ζουν και μέσα μας και ανάμεσά μας.

    Έχεις δίκιο morfeas. Μέσα μας ενυπάρχει το καλό και το κακό. Αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει. Αντιμάχονται όταν πιστεύουμε ότι ένα από τα δύο πρέπει να μας κυριαρχήσει. Εάν συνέβαινε αυτό τότε εκεί θα λάμβανε χώρα ο ολοκληρωτισμός. Υπάρχει όμως και μια άλλη οδός. Η στιγμή που θα καταφέρουμε να εκλογικεύσουμε τη συνύπαρξή τους.

    Καλό απόγευμα morfeas

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δε θα μπορούσες να το αναλύσεις πιο ωραία!
    Εντελώς εμπειρικά, η εξομολόγηση είναι δύναμη κι όχι αδυαμία.
    Πρακτικά και μόνο να το δούμε εμείς σαν άνρθωποι δεν μπορούμε να κρίνουομε αντικειμενικά τον εαυτό μας. Πολλές φορές κατατρογώμαστε από ενοχές για πταίσματα. Κι άλλες πάλι φορές αγνωούμε πράγματα πολύ σημαντικά. Είτε σταυρώνουμε τον ευατό μας, είτε τον κανακεύουμε!
    Ψυχικά όμως, δε μπορώ να σου περιγράψω και να σου μεταφέρω τι σου πρεσφέρει η εξομολόγηση. Αν θες ναι σου δίνει φτερά!
    Κι άσε τον κόσμο να λέει.. σαν αποφασίσεις να το κάνεις δε θα το μάθει κανείς για να σε κρίνει ή να σε αποδοκιμάσει.
    Δική σου η ζωή, δική σου και η ψυχή.
    Κι επειδή κι εγω κάποτε ήμουν σαν οργισμένο εφηβόπουλο πάρα πολύ αρνητική με όλα αυτά και τα ψηλοχλεύαζα σου λέω πως καμιά φορά τα πιστεύω μας και οι ιδεολογίες μας μπορεί να μας εγκλωβίσουν σε πολύ μεγαλύτερη κόλλαση από αυτή των πράξεών μας.

    Ξέρεις οτι έχεις πάντα τις ευχές μου! Όλα θα πάνε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κάτι παρόμοιο γράφω κι εγώ σήμερα στο blog. Για μένα η εξομολόγηση είναι απαραίτητη. Ακόμα και στον τοίχο. Για να κρατάς μια επαφή με τον πραγματικό σου εαυτό. Ε, κι αν βρεις και κανέναν άνθρωπο να σε αποδεχτεί, ακόμα καλύτερα!!!!
    Τι άλλο; Τα είπες όλα!
    Να 'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή