Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Φόβου σκέψεις...

Ο φόβος είναι μια φωτιά που καίει από τη
γέννηση ακόμα και την πιο ψυχρή καρδιά.
Παρακινεί και ακινητοποιεί τους καλύτερους από 'μάς
ή χρησιμοποιείται σαν όπλο από τους χειρότερους.
Αλλά όταν το μονοπάτι σου απαρτίζεται
από προδοσία και εξαπάτηση
ο μεγαλύτερος φόβος που αναδύεται είναι ότι
η αλήθεια είναι απόλυτη.

Πιστέυετε ότι η πρωταρχική αμαρτία
μπορεί να καθαριστεί με την βάπτιση.
Αλλά είναι οι αμαρτίες που ακολουθούν
οι οποίες δεν είναι εύκολο να ξεπληθούν.
Και δεδομένου ότι η συγχώρεση του
αμαρτήματος είναι δεδομένη μόνο σ'αυτόν που είναι
πραγματικά μετανιωμένος,
το απόλυτο Κακό δεν μπορεί να διαγραφεί.

Η αξία της ζωής μπορεί να μετρηθεί
από την θέλησή μας να υπομένουμε.
Εχουμε μια τρομερή ικανότητα
να αντιστεκόμαστε στην κόπωση
να αντέχουμε τον πόνο
να συνεχίζουμε να παλεύουμε
αρκεί να μην ξεχάσουμε για τι παλεύουμε.
Από όλα τα όπλα που παίρνουμε στη μάχη
δεν υπάρχει πιο ισχυρό από το μυαλό.
Κατέχει τα ένστικτα και την εκπαίδευσή μας
και επιτρέπει να ξεχωρίζουμε
τον φίλο από τον συγκαλυμένο εχθρό,
τον έρωτα από το μίσος,
το πάθος απ τον ενθουσιασμό.

Η χάρη βρίσκεται στην καρδιά της τραγωδίας.

Γιατί αν δεν μπορείς
να πέσεις πιο χαμηλά, ούτε είσαι περήφανος
για τη ζωή που έζησες δεν έχεις να χάσεις τίποτα.
Αλλά όταν πέφτεις στο "κενό"
ο μόνος τρόπος να ανακόψεις την ορμή του
είναι να τη χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου.

Περνάμε τις ζωές μας, προσπαθώντας
να κρατηθούμε από ό,τι αγαπάμε πιο πολύ.
Από τους ανθρώπους χωρίς τους οποίους δεν υπάρχουμε.
Όμως, οι αναμνήσεις μας συχνά είναι μια ψευδαίσθηση
που προστατεύει μια καταστροφική αλήθεια

Ως παιδιά, τρομάζαμε στην όψη του αίματος
χωρίς να συνειδητοποιούμε
πως είναι η ουσία της ζωής..
Αλλά, παρόλες τις χάρες του,
η αλήθεια είναι ότι το αίμα
είναι συχνά παιδί του πόνου
κι η βίαια υπενθύμιση ότι όλα μπορούν
να χαθούν χωρίς να το καταλάβουμε.

Το σκοτάδι μας φοβίζει λαχταρούμε
την άνεση του φωτός καθώς
μας παρέχει σχήμα και μορφή.
Μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε,
να καθορίζουμε τι είναι μπροστά μαs
Αλλά τι είναι αυτό που πραγματικά φοβόμαστε;
Όχι το ίδιο το σκοτάδι.
Αλλά η αλήθεια που ξέρουμε πως κρύβεται μέσα του.

Ο εθισμός είναι μια παρόρμηση που,
αν ικανοποιηθεί μια φορά
είναι αδύνατον να ησυχάσει.
Ακόμη κι όταν λιμοκτονεί,
η πείνα επιβιώνει.

Οι περισσότεροι πεθαίνουμε στα 30 μας
και μας θάβουνε στα 70 μας.

Το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί
να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας
είναι το ίδιο μας το μυαλό..
Κατατρώγοντας τις αμφιβολίες και τις
ανασφάλειες που βρίσκονται ήδη εκεί..

Η νίκη δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνη της.
Πρέπει να σφυρηλατηθούν συμμαχίες
για να ξεπεραστούν ανώτερες δυνάμεις
γεννημένες από κοινό στόχο
είτε από επιτακτική ανάγκη.
Αλλά για να επιτύχει μία συνένωση
πρέπει να αποφασιστεί
αν ένας σύμμαχος είναι όντως φίλος ή ένας συγκαλυμμένος εχθρός.















Έχω μάθει πως το Κακό παίρνει πολλές μορφές.

Ο φόβος δεν είναι αληθινός,
είναι απλώς αποτέλεσμα
των σκέψεων που κάνουμε..

Ο κίνδυνος είναι πολύ αληθινός..

Αλλά ο φόβος είναι επιλογή και μόνο.

5 σχόλια:

  1. Πολυ σωστα τα γραφεις.Πρεπει να ταρακουνησουμε λιγο τον εγκεφαλο ,και να βλεπουμε αυτα που μας φοβιζουν απο διαφορετικη οπτικη.Ετσι μπορει οχι μονο να σταματησουν να μας τρομαζουν,αλλα ισως να αρχισουν να μας διασκεδαζουν ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πεθαινουμε στα 30 μας και μας θαβουν στα 70 μας,πολυ σωστα,εδω να προσθεσω οτι δεν ειμαι 41 αλλα 4 τοσα ειναι τα χρονια αποχης μου απο τις ουσιες,αυτα τα 4 χρονια ξαναζω,λιγο καθυστερυμενα βεβαια αλλα,οσο για το φοβο ο φοβος ειναι καλο συναισθημα ειναι ενστικτο αυτοπροστασιας,ασχετα αν εμεις αποφασισαμε καποτε καπου να περασουμε τον φοβο,θυμασαι καποτε δεν φοβομασταν τιποτα & κανεναν,αλλα οχι εμεις αλλα οι ουσιες που το μυαλο το κυριαρχουν και παιζουν μαζι του μεχρι το τελος μας,το εχω αποδεχτει οποτε ξερω καθε μερα πρεπει να παλευω.Καλη σου μερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. έτσι ακριβώς ο φόβος δεν είναι αληθινός,
    είναι απλώς αποτέλεσμα
    των σκέψεων που κάνουμε...
    νομίζω ότι πολλοί θα ταυτιστούν με αυτά που γράφεις αν όχι σε όλα αλλά σε πολλά σημεία 'όπως και εγώ...
    καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο φόβος ακινητοποιεί. Σπάνια βοηθάει!
    καλημέρα και καλή εβδομάδα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πωπωπω πόσα μαζεμένα συγκλονιστικά πράματα είπες! Πού να πρωτοσταθώ. Να μηδενίζουμε Μορφεά τη ζωή μας και να αρχίζουμε από την αρχή! Να γεννιόμαστε από την αρχή ξανά και ξανά και στο τέλος δε θα κριθούμε για τις επιτυχίες μας αλλά για το πόσες φορές σηκωθήκαμε από τις αποτυχίες μας. Πάντως έχει αλλάξει πάρα πολύ μέσα σου. αυτό καταλαβαίνω από αυτά που γράφεις. Έχει φωλιάσει κάτι ακόμα πιο ωραίο μάσα σου, μια δύναμη που σε παρακινεί ομορφα ακόμα κι αν κάπου καπου απογοητεύεσαι.

    Πάμε γερά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή