Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Διασωληνωμένα πια τα όνειρα


Μια σύριγγα γεμάτη πάθος και όνειρα...                                                      

επάνω στο κομοδίνο 

   περιμένει να μειώσει
      τον πόνο της ψυχής 
          που χρόνια τώρα έχω
             και φοβάμαι πως 
                αν τη χρησιμοποιήσω
                   θα εισέλθει εντός μου 
                      το δικό σας rhesus


γιατί το δικό σας  rhesus 

ήταν πάντα Αρνητικό


  

πόσο όμορφα
   μαστουρωμένα 
          να πλανιέσαι
              παίρνοντας        
                δώσεις χημικής ευφορίας
                    αρμενίζοντας πάνω       
                        σε μαστουρωμένα πέλαγα,
                             πάνω σένα  κύμα βουβό 
                                 σε χλιαρό νερό
                                      κύμα μονάχα.
                  




                  Κύμα στο βυθό

                       μπορώ να γίνω..  
                            και να εξατμιστώ.




Μα πόση πλάνη!


 Γιατί μαστουρωμένος
             την ψυχή μου
       θρυμματίζω
           και χαράζω  
              με σάπφειρο 
                 το μπλε 
                    των ματιών μου.








Αγγελοι,  

     τώρα που 
         γνωριστήκαμε,
             πέστε μου 
                 σας παρακαλώ
                    ένα χρωμα 
                        να ξεγελάσω 
                             τον θάνατο 
     
       η

δώστε μου  

     ψυχή ζώσα...
          παραμονεύει 
               ο θάνατος!    







Σαν έρθει 

    το ξημέρωμα 
        να τυλιχτώ μ αυτό,
            απ τους εφιάλτες 
                να ξεφύγω.







Κουράστικα πια
να απολογούμε 
γι αυτό που ζω.


Να ξυπνήσω 

   απ' το λήθαργο
      να ξεφύγω  
         από τα στενά 
            του Άδη,  
               απ τις σύριγγες 
                  του σκότους












να μη ξαναπιώ της 

σιωπής 
   το δηλητήριο.
      Nα μη με αναζητά 
         ένας ακόμη εφιάλτης.
            να ξεχάσω τον τοίχο 
                των κιτρινισμένων          
                   αναμνήσεων.



Mνήμες που έχουν λήξει 

   απο καιρό πολλή..
      

να μη ζω με πεθαμένες υποσχέσεις

    Θέλει ίσως σπάσιμο... το παρελθόν,   
        γόρδιος δεσμός!                                      
               Ισως κάπου θα 
                  υπάρχει μια Ιθάκι.

                         Δεν αντέχω τούτο το ουρλιαχτό εντός μου



Χρόνια τώρα προσπαθώνα δέσω τις  πληγές  που απτην ψυχή  αιμορραγούν
















Εν μέσω κατάθλιψης βουπρενορφίνης κι ενός καυγά







ΥΓ. Βγαλμένο απ το χρονοντούλαπο του μπλοκ  γραμμένο  21 Απριλίου 2011 

στις 5:22 π.μ.







Εγώ: ο κατα φαντασίαν υγιής 
                                                                   morfeas



Σ'αυτούς που όπως κι εγώ,μπόρεσαν τελικά να σταθούν στα πόδια τους,
μα περισσότερο σ'εκείνους που προσπαθούν ακόμα


ΥΓ. Αιτία για το παραπάνω κείμενο που γράφτηκε πριν  καιρό
ήταν η ντρόγκα... κι ένας καυγάς
..και ένας ανεκπλήρωτος έρωτας

από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει ίδια
Αυτό που δεν έχει αλλάξει η μοναξιά...

ΥΓ.2 Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που έχω πει
"καλύτερα μόνος από επιλογή παρά μόνος μέσα σε σχέση"

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Ακου φασιστάκο...

Στους αιώνες που θα' ρθούν, θ' ακολουθείς τους φανφαρόνους και θα είσαι τυφλός και κουφός στα καλέσματα της ζωής,
ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΖΩΗΣ.
Γιατί τη φοβάσαι τη ζωή, Ανθρωπάκο, τη φοβάσαι θανάσιμα.
Θα τη δολοφονείς πιστεύοντας πως το κάνεις για χάρτη του "σοσιαλισμού", του "κράτους", της "τιμής του έθνους", της "δόξης του Θεού".
Υπάρχει όμως κάτι, που ούτε το ξέρεις, ούτε θέλεις να το μάθεις:
Ότι εσύ ο ίδιος δημιουργείς την αθλιότητα σου, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα. Ότι δεν καταλαβαίνεις τα παιδιά σου, ότι τσακίζεις τις ραχοκοκαλιά τους πριν ακόμα αναπτυχθούν.
Ότι κλέβεις τον έρωτα.
Ότι είσαι φιλάργυρος και διψάς για εξουσία.
Μέσα στους αιώνες θα χάσεις το δρόμο σου, μέχρι που εσύ και οι όμοιοί σου να βρείτε τον μαζικό θάνατο της καθολικής κοινωνικής αθλιότητας.
Μέχρι που η αθλιότητα της ύπαρξής σου να ανάψει μέσα σου την πρώτη, θαμπή φλόγα της αυτογνωσίας.
Τότε, αργά και ψαχουλευτά, θα μάθεις να ψάχνεις για το φίλο σου, θα μάθεις να τον καταλαβαίνεις και να τον εκτιμάς.
Τότε θ' αρχίσει να καταλαβαίνεις πως η βιβλιοθήκη είναι πιο σημαντική για τη ζωή σου από τον ποδοσφαιρικό αγώνα, πως ένας περίπατος στοχασμού στο δάσος είναι καλύτερος από μια παρέλαση, η θεραπεία καλύτερη από τη δολοφονία, η υγιής αυτοπεποίθηση καλύτερη από την εθνική συνείδηση, η κοσμιότητα καλύτερη από τα πατριωτικά, και άλλου είδους ξεφωνητά.

Νομίζεις ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ακόμα και τα πρόστυχα μέσα. Έχεις λάθος. Ο σκοπός βρίσκεται στο μονοπάτι που πάνω του φτάνεις σ' αυτόν. Κάθε σημερινό βήμα είναι η αυριανή ζωή σου.
Κανένας μεγάλος σκοπός δεν μπορεί να επιτευχθεί με πρόστυχα μέσα.

Αυτό το απέδειξες σε κάθε κοινωνική επανάσταση.

Η προστυχιά και η απανθρωπιά του μονοπατιού προς το σκοπό, κάνει και σένα πρόστυχο και απάνθρωπο και το σκοπό απρόσιτο.

ΥΓ.Το παραπάνω κείμενο είναι του Βίλχελμ Ράιχ.
Δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις κι
όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το διαβάσει
η κατεβάσει από εδώ

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ Ή ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΣ


Ο Αριστοτέλης, έλεγε: Το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή και την άσκηση της εξουσίας. Ο Σωκράτης, έλεγε: Κάθε άνθρωπος, είναι πολιτικό ον. Σήμερα, μας λένε, ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ο Αριστοτέλης και ο Σωκράτης, τι θα λέγανε άραγε, μόλις θα τα ακούγανε;
Πώς μπορεί να αντιπροσωπεύσει κάποιος, τους 200.000 πολίτες (σταυρούς), που 'ναι από αυτούς: άνεργοι, συνταξιούχοι, ταξιτζήδες, γαλατάδες, γεωργοί, υπάλληλοι, άνδρες, γυναίκες, συνταξιούχοι;;;
Μήπως, το ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ είναι ο όρος που λειτουργεί για να θολώσει, την οπτική μας;;;
Γιατί το επόμενο ερώτημα, δεν είναι άλλο, με τον όρο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, όπου βγαίνει απ' το Δήμος + κράτει, δηλαδή ο λαός να 'ναι κυρίαρχος, να' χει εξουσία. Εκεί το σύστημα και τα κόμματα της Μεταπολίτευσης, απογυμνώνονται.
Στις ΗΠΑ, ένας επιχειρηματίας, για να ανοίξει Franchise, δεν αρκεί να 'χει χώρο-κράχτη και ένα κεφάλαιο. Εκεί ο επιχειρηματίας, εκπαιδεύεται, την πρώτη μέρα λάντζα, την δεύτερη μέρα ψήστης, την τρίτη ταμείο και ούτω καθεξής. Έτσι αντιλαμβάνεται, τις ανάγκες του κάθε πόστου και αυτά που θα κάνει, να βοηθήσουν στην καλύτερη λειτουργία του μαγαζιού.
Στην ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, έχουμε γόνους, έχουμε λαμόγια, έχουμε τεμπέληδες, που 'χουν κάνει την πολιτική επάγγελμα και εξυπηρετούν ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ και ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, όχι τους πολίτες.
Επειδή η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, με τους εκπροσώπους της, τελειώνουν. Εκεί ο λαός, ο ίδιος θα πρέπει, να βάλει τις βάσεις για ένα δίκαιο σύστημα, για πραγματική δημοκρατία (όχι μία ψευδεπίγραφη ταμπέλα).
ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΩΣ ΑΞΙΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΜΕΝΟ ΝΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ!!!
ΑΝ ΟΧΙ, ΤΩΡΑ; ΠΟΤΕ;;;
ΑΝ ΟΧΙ, ΕΜΕΙΣ; ΠΟΙΟΙ;;;
ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ!
ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑ, ΙΔΙΑΣ ΡΑΤΣΑΣ ΕΙΝΑΙ,
ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ!!!

ΥΓ. το 'έχω υποχρέωση όμως στον..' μια συμβουλή:
Στις υποχρεώσεις προσφέρουμε σοκολατάκια,
όχι το μέλλον μας