Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Ημέρα "κατά των ναρκωτικών" ......Τι σουρεαλισμός......

Αλλη μία ημέρα "κατά των ναρκωτικών"
γιορτάστηκε και φέτος από φορείς και εργαζόμενους,
από πρώην εξαρτημένους, από τις οικογένειές τους
κι από ευαισθητοποιημένους πολίτες.
Με τις οργανωμένες δομές να υπολειτουργούν
και να κινδυνεύουν ακόμη και με κλείσιμο,
με εκατοντάδες ανήμπορους και αβοήθητους χρήστες ουσιών να σέρνονται στους δρόμους
και τους πολλές εκατοντάδες φυλακισμένους χρήστες
να κάνουν απεργία πείνας μπροστά στον κίνδυνο να βρεθούν
ακόμη και σε φυλακές υψίστης ασφαλείας,
η ημέρα αυτής της γιορτής είναι (ξανά) μαύρη.
Με τα κατευθηνόμενα αντανακλαστικά των ΜΜΕ
αλλά και μιας κοινωνίας που δεν έχει πρόβλημα
με τη χλιδή και τις βίλες των εμπόρων
(μέχρι να αποδειχτεί ότι τα λεφτά τους πατάνε σε πτώματα)
αλλά έχει πρόβλημα αν μια θεραπευτική μονάδα
ανοίξει στη γειτονιά ή αν ένας χρήστης
πετάξει μια σύριγγα και λερώσει το πεζοδρόμιο.
Με μια απολύτως ανεκπαίδευτη Αστυνομία που αδιαφορεί
για τους παραπεταμένους ανθρώπους,
φροντίζοντας μόνο για την απομάκρυνσή τους
από τα σημεία που περπατάει ο "υγιής" πολίτης.
Μόνη αληθινή ελπίδα οι πραγματικά απελευθερωμένοι
από την εξάρτηση που, έστω και τώρα,
έστω και μέσα σ’ αυτή την άθλια κοινωνική πραγματικότητα,
γιορτάζουν μαζί με τους εργαζόμενους,
τους εθελοντές και τους δικούς τους ανθρώπους
τη δεύτερη ευκαιρία που κέρδισαν στη ζωή τους..

Στην Αθανασία, στον Χάρη στη Μαρία, στον Μανόλη, στον Θεοδόση, στη Μαριλένα, στον Πάνο,στον Γιώργο, στον Σταύρο, στην Τζίνα, στον Κώστα,στην Άννα στον Τάσο λοιπόν, αλλά και σε όλα τα παιδιά  οφείλουμε ένα μεγάλο μπράβο, αλλά κι ένα ευχαριστώ για τη ζωντανή απόδειξη που δίνουν 
σε όσους τώρα ξεκινούν την προσπάθεια, 
ότι μπορούν να τα καταφέρουν..

Χθές άλλη μια "ημέρα κατά των ναρκωτικών"
είναι πόλεμος κι ένα σωρό άλλα κουραφέξαλα της ψευτοκουλτούρας.
Τι σημαίνει για μας άραγε αυτή η μέρα....
Μήπως θα πρέπει να μας θυμίζει λίγο ότι τα ναρκωτικά
μας φέραν σ'αυτή την κατάσταση κι αν...
κι αν λέω,δεν είμαστε εμείς οι πρώτοι εχθροί τους...
οι πρώτοι πολέμιοι τότε ποιοι?
...Και τέλος πάντων ποια είναι η στάση μας...
μέσα στη ζωή μας γαμώτο...
ανάμεσα στα νέα παιδιά.. τα δικά μας παιδιά...
τι θα τούς πούμε;...
Πως τοποθετούμαστε στο θέμα...
δεν χωράει θολές κουβέντες...
Φυσικά ο καθένας σ'αυτό τον κόσμο
μπορεί να διαθέσει το κορμί του όπως γουστάρει!
όμως αυτό δεν σημαίνει πως είναι και σωστός....

Ναί ΣΤΗΡΙΞΕ ΜΗΝ ΤΙΜΩΡΕΙΣ
αυτό είναι άλλη ιστορία...
το ποια είναι η στάση μας ως θεραπευόμενοι όμως
θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη...
Σίγουρα μέρα γιορτής δεν είναι όταν εκατόμβες παιδιών
δεν υπάρχουν πια απ'αυτό το λόγο και σίγουρα
εμάς πρέπει να καίει και να τσουρουφλίζει...

Επίσης είμαι πολύ επιφυλακτικός 
με κάποιες ΜΚΥΟ που συμμετείχαν
...θεωρώ ύποπτο τον ρόλο τους...γενικότερα..


ΥΓ. εμείς ξέρουμε και την ιστορία της απαγόρευσης..
και τα συμφέροντα που υπηρετεί......

**************
Αντιγράφοντας από τον Σύλλογο Θεραπευομένων Ο.ΚΑ.ΝΑ.

26 Ιουνίου, Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών,
εμείς δε γιορτάζουμε.
Ο πόλεμος αυτός είναι πόλεμος που χτυπά εμάς τους χρήστες (νυν, θεραπευόμενους, πρώην) κι οργανώνεται παγκόσμια δράση Σωματείων Χρηστών. Κι εμείς ως Σύλλογος Θεραπευομένων και Χρηστών Ουσιών και Υποκαταστάτων συμμετέχουμε με ενθουσιασμό.

Το σύνθημά μας είναι
Support― don't punish.
Υποστήριξη, όχι τιμωρία.


Σύνδεσμοι:
 Παγκόσμιος: ?https://www.facebook.com/events/401167280025584
 Ο δικός μας: https://www.facebook.com/pages/Σύλλογος-Θεραπευομένων-ΟΚΑΝΑ/1442916445927828?ref_type=bookmark

Στέλνουμε και μέιλ στο: campaign@idpc.net
Από σταρς ως πολιτικούς, αστυνομικούς και γιατρούς,
πολλοί συστρατεύτηκαν στον αγώνα μας
για την Αποποινικοποίηση όλων των ουσιών.

Δείτε: http://www.bbc.com/news/uk-28028627
και τις φωτογραφίες στο

 http://www.flickr.com/photos/90322037@N05/sets/72157638043747894/

Εκ των Υστέρων να πω: κάποιες μικρές
πλην όμως απαραίτητες διορθώσεις
κρίθηκαν αναγκαίες ως προς το δεύτερο κομμάτι..
Ο φίλος που βοήθησε στη σύνταξη ειχε ταξίδι.. κι εγώ έπρεπε νωρίς το πρωί να πάω δουλειά

Καλό ξημέρωμα
Τα λέμε..

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

"Η λέξη της Αντζελα"

Otan η Αντζελα ήταν πολύ μικρή,
στην ηλικία δυο η τριών η κάτι τέτοιο
η μητέρα κι ο πατέρας της 
 τη δίδαξαν να μη λέει ποτέ όχι
Της έμαθαν ότι πρέπει πάντα να συμφωνεί
με οτιδήποτε της έλεγαν οι άλλοι 
κι αν εκείνη δεν υπάκουε,την έδερναν 
και την έστελναν στο κρεβάτι της

Ετσι η Αντζελα μεγάλωσε
κι έγινε ένα πολύ υπάκουο παιδί
ποτέ δε θύμωνε και ποτέ δεν εξαγριωνόταν.
Νοιαζόταν πάντα,μοιράζονταν τα πάντα,
ποτέ δε διαφώνησε,
κι ότι κι αν έλεγαν οι γονείς της
εκείνη πίστευε πως είχαν δίκιο.
Η Αντζελα,ο άγγελος,πήγε πολλή καλά στο σχολείο 
κι όπως ήταν φυσικό ακολουθούσε όλους τος κανόνες.
Οι δάσκαλοι της έλεγαν ότι ήταν πολλή καλά αναθρεμμένη,
τόσο ήσυχη και τόσο καλή.
Αλλά τι ένιωθε η Άντζελα ποτέ δεν το κατάλαβαν.

Η Αντζελα είχε πολλούς φίλους
που την αγαπούσαν για το χαμόγελο της.
Ήξεραν ότι ήταν ο τύπος του κοριτσιού που θα΄κανε τα πάντα.
Κι όταν ήταν γριπωμένη 
κι όταν πραγματικά χρειαζόταν να ξεκουραστεί
αν κάποιος ζητούσε τη βοήθεια της
εκείνη έλεγε πάντα Ναι.

Οταν η Αντζελα έγινε τριάντα τριών ετών
και σύζυγος δικηγόρου
είχε σπίτι και οικογένεια και μια καλή κοινωνική ζωή
Είχε μια μικρή κόρη τεσάρων
κι ένα γιο εννέα χρόνων
κι αν κάποιος την ρωτούσε πως αισθάνεται 
εκείνη απαντούσε "πολλή καλά"

Αλλά μια κρύα νύχτα του χειμώνα κοντά στα χριστούγενα
όταν οι οικογένεια της κοιμόταν,
αυτή είχε μείνει άυπνη
και άσχημες σκέψεις τριγυρνούσε στο κεφάλι της
Δεν ήξερε ούτε γιατί,ούτε πως,
αλλά ήθελε να τερματίσει την ζωή της.
Ετσι παρακάλεσε
οποιοσδήποτε την είχε φέρει σ' αυτό τον κόσμο 
να την πάρει πάλι μαζί του.
Και τότε άκουσε μια φωνή που ήταν απαλή και χαμηλή.
Της είπε μόνο μια λέξη.
Κι η λέξη που της είπε ηταν... ΟΧΙ.

Απο κείνη τη στιγμή
η Αντζελα ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Η ζωή της εξαρτιόταν από αυτή την λέξη,
έτσι αυτη άκουσαν οι αγαπημένοι της:
ΟΧΙ δε θέλω,ΟΧΙ δεν συμφωνώ,
ΟΧΙ,αυτό πρέπει να το κάνεις εσύ
ΟΧΙ,αυτό δεν είναι για μένα,
ΟΧΙ,ήθελα κάτι άλλο,
ΟΧΙ,αυτό με κουράζει πολλύ!
ΟΧΙ,είμαι κουρασμένη
και ΟΧΙ,είμαι απασχολημένη,
Και ΟΧΙ,προτειμώ να μην..!

Λοιπόν η οικογένεια της έπαθε σοκ
και οι φίλοι της αντεδρασαν με έκπληξη,
αλλά η Αντζελα είχε αλάξει,
μπορούσες να το δεις στα μάτια της,
που δεν είχαν μέσα  τους εκείνη την υποταγή
από εκείνη την νύχτα,τρια χρόνια πριν,
όταν η Αντζελα,ο άγγελος,
πήρε την άδεια να λέει ΟΧΙ.

Σήμερα η Αντζελα είναι πρώτα άνθρωπος
και μετά μητέρα και σύζηγος.
Γνωρίζει τα όρια της.
Εχει μαι ξεχωριστή ζωή.
Εχει ταλέντα και φιλοδοξίες.
Εχει αισθήματα,ανάγκες και στόχους.
Εχει και γνώμη στις εκλογές.

Και στο αγόρι και στο κορίτσι της
λέει,"είναι ωραίο να συμφωνούμε,
αλλά αν δεν μπορέσετε να πείτε ΟΧΙ,
δε θα μεγαλώσετε ποτέ,ούτε θα γίνετε 
αυτό που είσαστε προορισμένοι να γίνετε
"Επειδή ξέρω ότι κι εγώ κάνω λάθη
κι επειδή σας αγαπώ πολύ,
θα είστε οι άγγελοι μου
ακόμα κι όταν μου λέτε ΟΧΙ"
                                           
                                                    Barbara K. Bassett


H Barbara K. Bassett
είναι ανεξάρτητη συγραφέας παιδικών βιβλίων.
Το ποιημα της "Η λέξη της Ανζελα"
είναι βασισμένο σε προσωπική της εμπειρία.
Το βρήκα σε μια συλογή διηγημάτων
χωρισμένα σε θεματολογίες...
που είχα αρχίσει να διαβάζω πριν χρόνια
και το βαριόμουν να το τελειώσω..
ψάχνοντας για κάποιο βιβλίο το είδα, το θυμήθηκα..
και μεταφέρω.....
Διδακτικό..


YΓ. είπα να κάνω ένα διάλειμμα απ τα προσωπικά..
θέλοντας να τελειώσω μια ιστορία που έχει
ξεκινήσει σχεδόν απ την αρχή του blog..
καταλήγοντας πάντα στο χρονοντούλαπο...

καλό ξημέρωμα
τα λέμε..

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Αναδημοσιευση

από τον θεραπευομενο οκανα νικαιας

ΦΤΑΙΩ? Part2 ΝΑΙ

Ειχα γραψει συνεχιζεται....οποτε επανερχομαι,οσοι εχετε παρακολουθησει το blog απο την αρχη θα εχετε καταλαβει οτι γεννηθηκα και μεγαλωσα στην γερμανια,απο γονεις μεταναστες,παρα πολυ καλοι ανθρωποι & προπαντων γονεις(αυτο για να σταματησει η καραμελα του οτι οι εξαρτημενοι ειναι παιδια χωρισμενων γονιων,εχουν υποστει κακοποιηση,κ.α.)το ποσοστο αυτο υπαρχει αλλα απο την μεχρι τωρα εμπειρια μου εχω διαπιστωσει οτι ειναι σχεδον αμελητεο,οποτε καταλαβαινετε οτι η επαφη μου με τα ναρκωτικα ξεκινησε στη γερμανια σε σχετικα πολυ μικρη ηλικια για τα τοτε δεδομενα,ημουνα 13κοντα στα 14 οταν ειχα την πρωτη επαφη με τις ουσιες,μεγαλωσα σε ενα πολυ ομορφο χωριο της γερμανιας(βεβαια καμμια σχεση με τα χωρια της ελλαδας,φαναταστειτε οτι ειχε σχολεια,νοσοκομειο,τα παντα)απο το οποιο η κοντινοτερη πολη ηταν το freiburg,η πρωτη επαφη λοιπον εγινε στα τελη του 1986,οταν το σκεφτομαι ευχομαι τοτε να ημουνα στην ελλαδα,γιατι απο οτι εχω ακουσει απο παλιους χρηστες,την εποχη εκεινη στη χωρα μας η χρηση δεν ειχε αναγνωριστει ως ασθενεια,εξου και οι συλληψεις που γινοντουσαν τοτε στη χωρα μας ακομα κι αν υποψιαζονταν οτι καποιος εκανε χρηση,τον εβαζαν φυλακη με τα γνωστα αποτελεσματα,οσοι εβγαιναν η μεγαλυτερη μεριδα γινοντουσαν χειροτεροι,γιατι πολυ απλα την εποχη εκεινη η απεξαρτηση μολις ειχε αρχισει να γεννιεται στη χωρα μας,τα αναφερω αυτα γιατι σκεφτομαι οτι αν τοτε ημουν εδω ισως λεω ισως καποιος φοβος να με κραταγε μακρια,μιας & στη γερμανια απο τοτε και πιο πριν το κρατος ειχε αναγνωρισει την τοξικομανια σαν ασθενεια,οπως προειπα λεω ισως,αλλα μαλλον τον εαυτο μου κοροιδευω,σε μια αναρτηση μου ειχα γραψει οτι μεγαλωσα σε μια χωρα οπου η προληψη για τα ναρκωτικα,αλκοολ,τζογος,σωστη οδηγηση,κ.α,ξεκιναει απο το δημοτικο,κατι ομως που δε με απετρεψε απο την χρηση,εδω θελω να σημειωσω οτι οι γονεις μου(οι οποιοι δε βρισκονται πια στη ζωη,τους εχασα απο πολυ μικρη ηλικια,πρωτα τον πατερα μου μετα την μητερα μου)απο πολυ μικρη ηλικια μου ειχαν μιλησει για τα ναρκωτικα,αυτο που δε μου ειχαν πει( και το γραφω αυτο αν τυχον το διαβασουν γονεις η νεα παιδια),οτι η χρηση των ναρκωτικων δε γινεται μονο με ενεση,μαλλον οι γονεις μου δεν ηταν τοσο ενημερωμενοι γιαυτο δε τους ριχνω καμμια ευθυνη,ουτε και για την μετεπειτα εξαρτηση μου,αλλωστε πιστευω οτι οι οικογενεια φερει μηδενικη ευθυνη,τα παντα ειναι θεμα επιλογων μας,και καμμια φορα ατυχων συγκυριων,που μας σημαδεουν για τη μετεπειτα ζωη μας,οποτε λοιπον μεσα απο τις συμβουλες που μου εδιναν οι γονεις μου για να προσεχω & να αποφυγω τα ναρκωτικα ειχε μεινει μεσα μου οτι η χρηση των ναρκωτικων γινεται μονο ενδοφλεβια(ψεμα καραμπινατο κι επικινδυνο εδω φερουν ευθυνη μεγαλη τα Μ.Μ.Ε. οπου οσα ρεπορταζ εχω δει για ναρκωτικα μας δειχνουν συρριγες)για αυτο ενδοφλεβια χρηση δεν ειχα κανει μεχρι τα 28 μου,αφου λοιπον μου ειχε μεινει οτι η χρηση γινεται ενδοφλεβια,στην πρωτη μου επαφη κοκκαινη ηταν,μολις ειδα οτι γινοταν μυτια κι οχι ενεση ολες μου οι αναστολες που ειχα εξαφανιστηκαν,δοκιμασα θυμαμαι με πολυ ευκολια πληρως αποενοχοποιημενος τοτε διοτι ειδα οτι δεν χρειαζοταν ενεση,οποτε νομιζα το ζωον οτι ετσι δε προκειται να γινω πρεζονι του κερατα οπως κι εγινα αργοτερα,η δοκιμη ηρθε απο εναν φιλο μεγαλυτερο απο εμενα σε ηλικια τη μερα εκεινη μαλιστα δοκιμασα και αλκοολ,ειχαμε παει στο freiburg εκεινη τη μερα σε εναν λοφο πισω απο το πανεπιστημιο,οπου καθοντουσαν καποια παιδια απ'το σχολειο,λιγο μεγαλυτερα απο εμενα,ηταν τα αλανια του σχολειου την εποχη εκεινη,αφου ειδαν λοιπον οτι εκανα χρηση,επιναν κι αυτοι με εβαλαν στη παρεα τους,απο την επομενη κιολας μερα στο σχολειο,εκει που δε μου μιλουσαν ξαφνικα γιανανε τα φιλαρακια μου,θυμαμαι χαρακτηρηστικα οτι οι συμμαθητες μου οταν το ειδαν αυτο εσκασαν απο τη ζηλια τους βλεποντας με να κανω παρεα με τους σκληρους του σχολειου,(τωρα που το σκεφτομαι τι ακριβως ζηλευαν,την ηλιθιοτητα μου η την ατερμονη βλακεια που με εδερνε)εγω περιτο να πω οτι φουσκωνα απο υπερηφανια&μαγκια(τοσο μαλακας ημουνα τοτε πιο μαλακας εγινα μετεπειτα),οι λαθος επιλογες οπως λεω,ενταχθηκα λοιπον σε εκεινη τη παρεα κι αρχισε πρωτα το μαυρο μαζι με αλκοολ και σε συντομο χρονικο διαστημα περασα στα χαπια,σε   L.S.D.κι οτι αλλο μπορουσα-με να δοκιμασουμε,στα 17 μου ερχεται η ηρωινη,το ναρκωτικο που μεχρι τοτε πιστευα,οτι ειναι το μονο που γινεται με ενεση,και για τα προηγουμενα ετσι νομιζα μεχρι να δω οτι υπαρχουν κι αλλοι τροποι χρησης,για την ηρωινη ομως πιστευα οτι μονο ενδοφλεβια μπορεις να την παρεις,οποτε παει κι αυτη η αναστολη,οταν ειδα οτι καπνιζοταν,παρολο που ειδα οτι γινοταν καπνιστη την πρωτη φορα που δοκιμασα μετα ετρεμα μου ειχαν μπει στο μυαλο ιδεες οτι παει αφου δοκιμασα ηρωινη εξαρτηθηκα,μεχρις που ηρθε η επομενη μερα κι ειδα οτι ενταξει λεω δεν εξαρτηθηκα(κουνια που με κουναγε)ειχα πλεον πεσει σ΄΄ολες τις παγιδες,ο εφιαλτης ειχε ηδη ξεκινησει απο την πρωτη μου επαφη ηδη,θα μου επαιρνε ομως αρκετα χρονια για να το οχι μονο καταλαβω,αλλα να νιωσω τις συνεπειες της εξαρτησης,συνεχιζεται...........atgiannisns@


Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Ύπουλη Νύχτα..


Ύπουλο πράγμα η νυχτα..
     Φέρνει στο μυαλό όσα 
          δεν φέρνει ολόκληρη η μέρα..

Σήμερα μια απ τις νύχτες 
     που η μοναξιά κάνει 
          την εμφάνιση της έντονα, 
              κι  αυτό ειναι κάτι 
                   που δε το αντέχω.
                                                                 



Σε προσωπικό επίπεδο είμαι μοναχικός τύπος
πάντα όμως περιτριγυριζόμουν από άτομα
πολλά απ τα οποία εμπιστευόμουν..
Εδώ που ζω πολλά χρόνια τώρα δεν έχω κανέναν
που να θεωρώ φίλο,
έστω κάποιον να μπορώ να μιλήσω ελεύθερα
χωρίς περιορισμούς θέματος..
απ τα προσωπικά μας μέχρι φιλοσοφία
από κοινωνικά μέχρι πολιτική.
Για κάποιο βιβλίο έστω..
Οσους ξέρω μόνο για σεχ ποδόσφαιρο για ακριβά αμάξια που δε μπορούν ν αγοράσου
τα ενδιαφέροντα τους περιορίζονται κυρίως στο πως θα βρουν κάποια να...
αφήνοντας κλεισμένες τις γυναίκες τους σπίτι..

Τελευταία βγήκα μετά από 2½ χρόνια (δεν υπερβάλω)
για καφέ με συνάδελφο..
Καλύτερα να καθόμουν σπίτι να' λυνα κάνα σταυρόλεξο
παρά να μιλάγαμε..
Καλό παιδί κι είναι κρίμα..

Ούτε για εργασιακά θέματα..
Αυτά μόνο όταν πλήττουν την τσέπη τους
Κάποιες προσπάθειες με άτομα της δουλειάς κατέληγαν σε παταγώδης αποτυχία:
να μιλώ για κάποιο κοινωνικό πρόβλημα,
ο άλλος να μου λέει για στρινγκς, σουτιένς,
πράγματα που με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
Προφανώς  ν αλλάξει θέμα..

Άλλαξα σπίτι δεν έχω ίντερνετ να μπορώ
να μιλήσω με κάποιο  φίλο..
έστω με κάποιον..
Η μελαγχολία ξανάκανε την εμφάνιση της πάλι,
ίσως να φταίει και η έλλειψη σεροτονίνης απ τον εγκέφαλο,
κάνοντας τη μελαγχολία να βρίσκει τρόπους να
ξεσπάει όπου μπορεί..
κάτι που ξέρω εδώ και λίγα χρόνια..
δε το ΄χω ψάξει θεωρώντας το δευτερεύον..
αρκούμενος μόνο σε ότι μου 'πε ο νευροψυχίατρος
που έκανε τη διάγνωση.

Εχω ξαναπεί για την βοήθεια που παίρνω γράφοντας εδώ
μια βοήθεια που δεν έχω πάρει από κανένα ψυχολόγο
που έχω επισκεφτεί για θεραπεία
κι έχω επισκεφτεί  αρκετούς..
θυμάμαι την πρώτη φορά ήταν να με βοηθήσει
να ξεπεράσω κάτι απ τις κιτρινισμένες αναμνήσεις του χτες..
με προτροπή της θείας.
Μια άλλη φορά με προτωβουλία δικιά να δούμε τι θα γίνει με τα ντραγκς
εδώ πήρα μεγάλη βοήθεια ,
θεωρούνταν κορυφή  στο είδος..
Αυτά χρόνια πριν στην Αθήνα.

Εχω ξεπεράσει χρόνια το ναρκωτικών πρόβλημα,
εις βάρος της  σεροτονίνης..
τα οπιούχα και η κόκα δρούσαν
καλύπτοντας τα αποτελέσματα έλλειψης της.

Κι εδώ που ζω πήγα και ζητήσα απ ειδικούς..
του κόλου.. βοήθεια..
ένας απεδείχθει 'ότι πουλούσε συνταγές
ναρκωτικών χαπιών.. (νευροψυχίατρος)
Εχει βγει στη σύνταξη δίνοντας τους "πελάτες" στην κόρη
που τη σπούδαζε με λεφτά ανήμπορων ανθρώπων
μία άλλη πάλι  το μόνο που ήθελε ήταν να κάνω
όσο περισσότερες επισκέψεις μπορούσα για ευνόητους γι αυτή λόγους,
φέρνοντας γύρω-γύρω το πρόβλημα
χωρίς να το αγγίζει καθόλου..
Μία άλλη πάλι...

Θα έλεγα ότι εγώ ψυχολογούσα αυτούς
παρά αυτοί εμένα,
γρήγορα καταλάβαινα ότι το μόνο που τους ένοιαζε
ήταν πως θα κάνουν περισσότερες συνεδρίες
πηγαίνοντας γύρω γύρω απ το πρόβλημα
χωρίς να το αγγίζουν..
άσε που δε μπορούσαν να με κάνουν να ανοιχτό.
Δεν μου φένονταν εμπιστοσύνης..
Τους ρώταγα αν τηρούνε και το ιατρικό απόρητο..

Στην Αμερική κάποιοι δίνουν ψυχεδελικά για το λόγο αυτό,
δε θα ήταν άσχημη ιδέα να γινόταν κι εδώ
αλλά είναι προχωρημένα για μας αυτά.

Είναι κάποια βράδια που αισθάνεσαι να
έχουν μαζευτή τόσα μέσα στο κεφάλι
που σου έρχεται να το κοπανάς στον τοίχο..

Μου περνάει απ το μυαλό μηπως μπαίνει κι η Βάσια εδώ μέσα να διαβάζει,
αν και  λόγο δεν έχει..
δε της αρέσουν οι ψυχοπλακωτικές καταστάσεις..
αλλά η γυναικεία περιέργεια..
σκληρή γυναίκα κι αυτή έγινε.
Δε  την ξανα ενόχλησα..
τόσα χρόνια χρήσης
απέκτησα αυτοπειθαρχία στα θέλω μου..
Κι αν αντιληφθώ ότι μπαίνει εδώ
πετάω ένα σπίρτο και τα καίω όλα εδώ μέσα..
Δε το έχω σε τίποτα να το κάνω..


Κάποτε σε έψαχνα
   Τώρα απλά περιμένω..
      Κι αν έκανες ένα βήμα
         θα έκανα το επόμενο..




αυτά που εχω νιώσει για εκείνη δεν τα έχω νιώσει για καμία άλλη μέχρι στιγμής.


















Αρε Geo τι μαλακία έκανες!
Σου εμπιστεύθηκαμε να διαβάσεις κάτι..
να πεις τη γνώμη σου..
ελπίζοντας και σε κάποια διόρθωση, 
Ακόμα και τα βίντεο ρε!
Κι συ τι κάνεις;
Και χωρίς να ρωτήσεις!
Ναι δε λέω τυπάκια οι δικές σου..
μια απ αυτές την έκανε τη ζημιά..
ήταν αργά ακόμα και για να θυμώσω..

Δε μπορώ να το χωνέψω..
τα έδωσε όλα΄!
στην ψύχρα!
τραγούδια/blogs
Και να η ίντριγκες μετα..
κι εγω  στον τοίχο να με πυροβολούν με λέξεις..
Εγιναν λέει και φίλες...

Τρελές κι Αψυχολόγητες.......

Καλό ξημέρωμα..

Τα λέμε....
      
                   morfeas


Το φοβερό δεν είναι ο Θάνατος 
    αλλά οι ζωές που ζούμε 
       μέχρι να έρθει ο θάνατος
                                            Τσαρλς Μπουκόφσκι 

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Μια.. μικρο-ποσότητα


1.100 κιλά ηρωίνης σε βίλα στη Φιλοθέη...
Δεν το πιστεύω! Πέφτω απ τα σύννεφα!

Και ποιος θα την έφερνε την ηρωίνη..
εγώ ή εσυ?
Με τις ευχες του κράτους/παρακράτους
και τα στ'οματα κλειστά
σε ενα κοινό μυστικό...
Το κυνήγι του να φτιαχτείς σε πολλούς
δεν αφήνει περιθώρια για τίποτα άλλο..
όποτε ολα καλά και η πιτα ολόκληρη και το σκυλί φτιαγμένο..
Ολα είναι μέρος μιας "αντεπανάστασης.."
ναι και μείωσης φόρων για όσα πλοία έχουν ελληνική σημαία...
Και μη μας κουνιέστε και πολύ δεν εχουμε μόνο ηρωίνη...
έχουμε και οπλα.. μπράβους.. μαγαζιά...
Ενα τίποτα...

Ελα τρέλα μου αγάπησε με... ως το πρωί ανέβασε με!!!


Και που θα κάψουν τα ναρκωτικά
αφού έκλεισαν την Χαλυβουργική..;

                                          morfeas


ΥΓ. προ καιρού έπιασαν κάποιον καραβοκύρη με..
μικρο-ποσότητα..
 και παραθέτω την σχετική ανάρτηση.. στο face
καθώς και σχόλια φίλων που ακολούθησαν..





*Orpheus*προτεινω να τα δωσουν στον Αδωνη, Βοριδα, Ντινοπουλο, Γιακουμ κλπ καλόπαιδα...

*εγώ* καρφωτή πιθανόν λόγο σύγκρουσις συμφερόντων,λες και δε ξέρουμε ποιοι είναι πίσω απ την διακίνηση και με ποιών τις πλάτες


*Haris*            ποιός άλλος θα μπορούσε να έχει την "πίτα"...και ποιός άλλος θα δρούσε ανενόχλητα....Μιλάμε για διαπλοκή του κερατά...Κι άν τούς ξήλωσαν είναι γιατί έχουν διαφορές μεταξύ τους...Ποιός άλλος θα έκανε τέτοιες μπίζνες με εκατομμύρια ...ο κακομοίρης πρεζάκιας που κάνει κούτρα στα λεωφορεία να μαζέψει κάνα ψιλό να στανιάρει ή το "βαποράκι"με τα 2-3 μισά που πασχίζει να δώσει για να του μείνει το ένα να πιεί να συνέλθει..???


Καλό βράδυ

Τα λέμε......

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ,ΤΟΝ κ.ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ κ.ΒΟΡΙΔΗ


Φαίνεται πως φάνηκα αφελής πριν λίγες μέρες πιστεύοντας πως ο νέος "ανεμος"που πνέει στο Υπουργείο Υγείας θα πάρει στα σοβαρά τό πολύ καυτό θέμα του ΟΚΑΝΑ...Καί λέω καυτό γιατί πως αλλιώς να χαρακτηρίσω ένα θέμα που απειλεί σε χαλεπούς καιρούς το πιό ευαίσθητο κομμάτι της νεολαίας μας..της κοινωνίας μας..Βλέποντας την αστραπιαία αντίδραση του υπουργού που αντικατέστησε τον κ.Δαραβίγκα μ'ένα σοβαρό επιστήμονα,πραγματικά ελπίδα γεννήθηκε μέσα μου....Καί τα έβαλα με όλους που επιφυλάσσονταν και κρατούσαν μικρά καλάθια...τούς αποκάλεσα μικρόψυχους και προκατειλημμένους κ.Βορίδη...και είπα δείξτε εμπιστοσύνη..όπως και εμάς κάποιος έδειξε εμπιστοσύνη κατα τη διάρκεια της θεραπείας μας..Τί πλάνη....Σε λίγες μέρες αντί να λύνονται πολύ ΒΑΣΙΚΑ προβλήματα όπως αυτό της έλλειψης ενός-δύο φαρμάκων-υποκαταστάτων που δίχως αυτά,απλά δέν υπάρχει ΟΚΑΝΑ..Τα προβλήματα γίναν πιό έντονα απειλώντας να τινάξουν στον αέρα βασικές θεραπευτικές διαδικασίες....Να μη μιλήσω γιά επείγουσες προσλήψεις,απορρόφηση όλων όσων είναι στη λίστα αναμονής..και μια σειρά προβλήματα που χρονίζουνε και υποβαθμίζουν τις υπηρεσίες που θα έπρεπε να παρέχει ο ΟΚΑΝΑ...Άλλωστε τα γνωρίζετε καλύτερα και ως έμπειρος νομικός θα έπρεπε να είστε ακόμη πιό ευαίσθητος μιάς και σίγουρα γνωρίζετε τα θέματά μας...Πιθανόν να ρίχνω νερό στο πυθάρι των Δαναϊδων συνεχίζοντας να πιστεύω πως θα μας εκπλήξετε κ.Υπουργέ..όμως θα συνεχίσω να περιμένω κι εδώ μιά ταχύτατη αντίδραση ώστε να ομαλοποιηθεί αρχικά το θέμα της χορήγησης..και στη συνέχεια τις καθοριστικές σας αποφάσεις για έναν ΟΚΑΝΑ που θα περάσει στη σύγχρονη εποχή κι όχι να διολισθαίνει σέ μοντέλα του παρελθόντος...Αλίμονο αν η μικρή ,σχετικά,δαπάνη που χρειάζεται ο ΟΚΑΝΑ μπεί σε λογικές περικοπών..Σκεφτείτε μόνο το τεράστιο έργο που προσφέρει και μάλιστα στην ίδια τη ζωή..Γιατί αυτό θάπρεπε να είναι ο ΟΚΑΝΑ...πρόταση ζωής..ζωντάνιας...ελπίδας...αγώνα για ένα καλύτερο αύριο...Κάντε την "αλαγή"κ.Βορίδη...η κάθε μέρα μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε πράγματα για τα οποία θα είμαστε υπερήφανοι..Μ'όλο μου το σεβασμό..

Χάρης Σισμανίδης Γ'Μονάδα ΟΚΑΝΑ Θεσσαλονίκης




Αφού μπορούμε να δουλέψουμε, 
    μπορούμε και να φωνάξουμε, 
       μπορούμε και ξεσηκωθούμε, 
          μπορούμε και να εξεγερθούμε

επαναστάτη δεν σε κάνει η επαναστατική ιδεολογία/συνείδηση 
αλλά αυτό που κάνεις στην καθημερινή σου ζωή: 
στο χώρο δουλείας, στην σχολή, στην γειτονιά..

             
                                                                 

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε εχτές το βράδυ 
στη ομάδα: Σύλλογος Θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ.
Θεωρώντας ότι δεν έχει νόημα και ίσως καμία αξία να τα λέμε 
ο ένας στον άλλο εκεί μέσα,
ζητώντας απ τον Χάρη  να δώσω το κείμενο 
σε φιλικά μου blogs για περισσότερη απήχηση.
και τον ευχαριστώ για την ανιδιοτελή φιλία του..

Οσοι παρακολουθείτε το blog απ την αρχή θα έχετε καταλάβει  

απ τα γραφόμενα μου ότι σε προσωπικό επίπεδο 
ποτέ δε ντράπηκα η ένιωσα  μειονεκτικός, 
αν και πολλοί το προσπάθησαν, 
στις σχέσεις μου με την κοινωνία 
μια κεινωνία που έχω σιχαθεί για τη υποκρισία της.. 

Ποτέ δεν κατάπια το σάλιο μου 

όταν μου ζητήθηκε να εκφέρω γνώμη για τα Ναρκωτικά 
η και για οτιδήποτε άλλο...

Μερικοί από εσάς μ’ έχετε γνωρίσει  με το σαρκίο που με κουβαλά.
Ορισμένοι έχετε δει μόνο την μάσκα που με τα χρόνια κατασκεύασα
και φοράω για να γίνω αποδεκτός... 
Όλοι σας όμως έχετε ακούσει από εδώ μέσα
την μονότονη κραυγή της ψυχής μου..




Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για μια πιθανή αναδημοσίευση,θεωρώντας ότι το θέμα Ναρκωτικά 
μας αγγίζει όλους Εμμεσα η Αμεσα..
Σήμερα ίσως δεν υπάρχει οικογένεια στη Ελλάδα 
που κάποιο μέλος της δεν είναι μπλεγμένο με ναρκωτικά 
η με κάποιου άλλου είδους εξάρτηση.. 
πχ Τζόγος, Αλκοόλ κτλ.

Αν έχω βγει σχετικά αλώβητος απ αυτήν την ιστορία το οφείλω στην έλλειψη ΣΕΡΕΤΟΝΙΝΗΣ  
που εχω αναφέρει για πρώτη φορά σε αυτό το post
κάποιες πληροφορίες εδώ  καθώς κι εδώ
που λείπει απ τον εγκέφαλο μου 
δημιουργώντας μου όμως άλλα προβλήματα.. 
ίσως και σε κάποια τύχη.. 
Μα πιο πολλή στην θεία μου που  ήταν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια 
και με διακριτικότητα με στήριζε χωρίς ποτέ 
να αφήσω να μάθει το πρόβλημα μου..


                                                        

καλό σας βράδυ


ΥΓ. εδώ και μέρες παρατηρώ προσπάθεια διαρρήξεως 
του λογαριασμού που διατηρώ στη Googles 
κι κατ επέκταση στο blog  
κάτι που μου προκάλεσε πανικό λόγο πολλών γραπτών.. 
στο χρονοντούλαπο...
Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι να μην έχω 
πρόσβαση σε 100ντάδες bookmarks κι  σε όλλα τα addons
 που έχω στον browser που κυρίως χρησιμοποιώ 
για την ασφάλεια μου και για την όποια 
"ανωνυμία" μου προσφέρουν.. 
καθώς και στους αποθηκευμένους κωδικούς.
Παρατήρησα ότι προσπάθησαν να έχουν πρόσβαση 
μέσω ενός μπροσγουερ που 
δεν έχω χρησιμοποιήσει ΠΟΤΕ ΜΟΥ!

Οποιος/οιοι είστε θέλω να σας πω ένα ευχαριστώ για το κίνητρο 
που μου δώσατε ώστε να αυξήσω την ασφάλεια μου 
πέρνοντας δραστικά μέτρα.. και
χρησιμοποιώντας   για το ίντερνετ στικάκι 
με φορητό λειτουργικό της οικογένειας Linux  
αλλάζοντας και τους κωδικούς μου.
Κατάλαβα επίσης και την ασχετοσύνη σας εφόσον 
δεν φροντίσατε να κρύψετε την ip σας 
οπότε είναι  θέμα χρόνου και κυρίως  διάθεσης 
να μάθω ποιος κρύβεται από πίσω!

Σας ευχαριστώ λοιπόν

                                    morfeas
τα λέμε..

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Η ευτυχία




"Η κοπέλα περίμενε την ευτυχία
Εκείνη ήρθε επιτέλους και κάθησε στο κρεβάτι της με εμπιστοσύνη.
Είχε χρώμα χρυσοκίτρινο, 
σχεδόν ιαβανέζικο, μακρυά χέρια και δάκτυλα, 
πόδια δυνατά σαν τις κολώνες του παρθενώνα, πατούσες σαν εκείνες του Άτλαντα.

Ρωτούσε και ρωτούσε, ρωτούσε και ξαναρωτούσε

«Είσαι αλήθεια; Είσαι στ΄αλήθεια η ευτυχία; 
Είσαι όντως εκείνο το πολυπόθητο;»

«Θα σου γράψω αύριο αν είμαι η δεν είμαι και θα κρίνεις μόνη σου»



Την άλλη μέρα βρήκε ένα σημείωμα στο κρεβάτι της

«Αντίο και εις το μη επανιδείν»

Ναι. 

ΗΤΑΝ όντως η ευτυχία, πραγματική και αληθινή"

Από ανάρτηση της Anas στο face.. το blog της Ana zoumani



Σχόλια

Η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από μια επανάληψη με στιγμές ευτυχίας και δυστυχίας! πιο πολλές στιγμές δυστυχίας φυσικά, σε αυτό τον κόσμο! ψάχνουμε την ευτυχία και αποφεύγουμε την δυστυχία...άλλα δεν είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι για καιρό! ψάχνουμε συνέχεια την ευτυχία, το θέμα είναι όμως να μπορούμε να την καταλάβουμε όταν την έχουμε και να την ζήσουμε!


Η"πραγματική και αληθινή" έρχεται μόνο μια φορά και όποιος την πιάσει, την έπιασε.
 Και έτσι το "ΗΤΑΝ" γράφτηκε μεγάλο.


Πολλοί την καταλαβαίνουμε αφού την έχουμε χάσει και υποφέρουμε γι αυτό


χωρίς να θέλω να υποβιβάσω τις ελάχιστες εως μια λαμπρές στιγμές της ζωής ενός ανθρώπου, μήπως αυτή την μια και μοναδική αληθινή ευτυχία έψαχνε η πρωταγωνιστρια του διηγήματος και τελικά την έχασε χωρις να το καταλάβει? μήπως έχουμε μέσα μας μια εξιδανικευμενη εικόνα της ευτυχίας που ποτέ δεν μπορούμε να πιάσουμε και γι αυτό είμαστε μόνιμα δυστυχισμένοι?


ναι θα μπορούσε βάση του διηγήματος όπως και στην πραγματική ζωή..

Η ευαισθησία του άντρα.
Ο άντρας έχει την ουράνια δύναμη να υποφέρει,
 η γυναίκα τη γήινη αδυναμία να ψάχνει την ευτυχία.

Δίχως να θέλω να δημιουργήσω στερεότυπο.
Ίσως ναι, ίσως όχι.
Αυτή η "γήινη αδυναμία" να ψάχνει είναι η δικιά της δύναμη.
Το είπε ο άντρας μου κάποτε.
Εσείς θα κρίνετε από τις εμπειρίες σας.


ΥΓ. τα παραπάνω σχόλια ήταν μέρη από συζήτηση μας σε κοινωνικό δίκτυο με αφορμή ενός κειμένου της Anas Zumani...

ΥΓ. την προηγούμενη ανάρτηση για κάποιο λόγο την έσβησα και ζητάω συγνώμη για το περιεχόμενο της, έβγαζε έναν  υπέρμετρο εγωισμό μια άλλης εποχής..
κάτι που δεν ισχύει τώρα

Κακίες..

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Θλίψη, Νεύρα & Σκόρπιες Σκέψης...

Σήμερα έχω θλίψη μα και κάτι νεύρα..!
από εχτές με έχει πιάσει ένας θυμός 
βλέποντας κάποια μην. της "Υπολοχαγού" 
κατά κόσμον Ελένη..
Σίγουρα όμως δικαιολογημένος απ το περιεχόμενο.. 
κάτι που δεν έχει πλέον σημασία.. 
Η μαλακία είναι ότι εγώ παραφέρθηκα σχολιάζοντας 
κάτω από άλλα σχόλια.. 
δεν έπρεπε..

Προ ημερών με παίρνει ξαφνικά τηλ.η Χρυσάνθη
να βρεθούμε για κάτι που την απασχολούσε..
Μου λέει ότι χώρισε με τον δικό της  (ένας μαλάκας και μισός μα 
δεν της αξίζει και κάτι καλύτερο)
και πως είναι μόνη της τώρα... (σκασίλα που είχα)
μου έδωσε μάλιστα και λίγο "ζουζου" 
κι ενώ ξέρει.. 
προτείνοντας μου να πάμε και για καφέ
κάτι που εντέχνως απέφυγα...
 τι ήθελε τώρα κι αυτή!
παρηγοριές κι αγκαλίτσες; 
η...

έχω βαρεθεί να μου λένε ψέματα κι εγώ να κάνω πως τα πιστεύω
αφήνοντας τους να προδοθούν μόνοι  απ τις αντιφάσεις τους
Πολλοί νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν 
με το μυαλό κι με την ψυχολογία μου..
ως ένα σημείο τους αφήνω, ξέρω τις δυνάμεις μου..
Η φάση είναι ότι εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι  λάθος άτομα, 
αποκαλύπτοντας κάποιες αδυναμίες μου
που στην πορεία εκμεταλλεύονται 
στο έπακρο χτυπώντας τες στη μούρη μου,
κάτι που δεν περίμενα.

Κάθομαι και τα βάζω με τον εαυτό μου
κι έχω πολλούς λόγους γι αυτό
Ο κυριότερος; 
πως άντεξα αιχμάλωτος μιας σχέσης που σχεδόν ποτέ δεν ήταν..
τα  μόνο τα πρώτα χρόνια κι όσοι παρακολουθείτε το blog απ την αρχή 
πιθανόν θα έχετε καταλάβει, κάτι.
Εχοντας στο παρελθόν προσπαθήσει να γράψω γι αυτή την 
"σχέση/κατάσχεση",
βγάζοντας μου ένα  μεγάλο κατηγορώ.. 
προς εμένα..
Το έσβησα.. 
μετά από καιρό.. ξανά πάλι το ίδιο

Τώρα πλήρως αποστασιοποιημένος σε μελλοντικό post 
ίσως να καταφέρω χωρίς πολλές λεπτομέρειες να αποτυπώσω  
10 + χρόνια αιχμαλωσίας (κυριολεκτώ) 
Ζώντας μαζί της μια ζωή κατακερματισμένη, 
σκεπτόμενος ένα πράγμα και κάνοντας κάτι άλλο.
Αυτή η αντίφαση με ξέσκιζε.

Δε την κατηγορώ...

Για τους άλλους τα δέκα χρόνια είναι κάτι.. 
για μένα ήταν μόλις χθες..
Ο χρόνος δεν υπάρχει για μένα.. 
εγώ δεν το είχα ποτέ..

Έμαθα πολλά όμως πληρώνοντας τα ακριβά..:

Σε μια σχέση ποτέ δε φταίει πάντα ο ένας
Για να διατηρηθεί χρειάζεται προσπάθεια σχεδόν 
καθημερινή κι απ τους δυο
Ποτέ δε θεωρούμε τον άλλον δεδομένο..  ( δεδομένος 
σημαίνει τέλος! )
Ποτέ μα ποτέ σε κρεβατοκάμαρα τηλεόραση  
(είχα όμως λόγο που αργότερα έβαλα και το pc πριν μετακομίσω 
χρόνια μετά στον καναπέ) 

kαι άλλα πολλά που δεν λέγονται.. γίνονται πράξη..

Προχτές άφησα μην. στον αδελφό μου 
για μια χρηματική ανάγκη που παρουσιάστηκε
ζητώντας να μου στείλει κάτι απ αυτά που του έδινα κάποτε 
σε ανύποπτο γι αυτόν χρόνο..
Παίρνοντας με τηλ.  αντιλήφθηκα έναν δισταγμό,λέγοντας μου ότι 
δεν έχει να πληρώσει το...
του λέω 
-Ρε παραλίγο να ήμουν αυτόχειρας κι αυτή την φορά επιτυχημένα.. 
Μια πιθανή κηδεία θα κόστιζε περισσότερα.. 

μη γνωρίζοντας την ψυχολογική κατάσταση μου με αποκάλεσε δειλό..

Ναι είμαι δειλός.. 
εκεί που άλλοι είναι τολμηροί..

Μιλάμε για ένα ευτελές ποσό, 300ευρά σε τρεις δώσεις των 100 
για ευκολία δική του
έχει.. 
έστειλε 85e 
Δηλαδή τι!
Να ζητούσα απ την Νάσια; με δυσκολία τα βγάζει πέρα..
Απ τον Κώστα; άνεργος 2 χρόνια τώρα..
Απ τον Μάκη; απ την Γιάννα; απ... μια απ τα ίδια όλοι τους!
Ανέφερε και κάτι για την "οικογένεια" πατέρα κτλ.
Εκεί του έκλεισα το τηλ.

-επιτρεψτε μου ν εχω μια ακριβέστερη άποψη 
για το ποια είναι η "οικογένεια μας" 
και πόσο καλά μου φέρθηκε όσο έζησα μαζί της.. 
Με πατέρα ν σε κακοποιεί απο παιδί σωματικά,ψυχολογικά,λεκτικά...
κι η μάνα; τι να την κάνω την αγάπη της μάνας 
αν δε μπορεί να προστατέψει τα παιδιά της;



Ζήτησα και πήρα απ τον πατέρα της Δέσποινας..
κάποια χρήματα.. στο κάτω-κάτω την κόρη του
πρόσεχα τόσα χρόνια κι είναι Ανθρωπος με Α κεφαλαίο
άσχετα απ τα οικογενειακά τους.. στεναχωρήθηκα όταν μου 
είπε ότι δε σηκώνει ο καρκίνος επέμβαση...
Δέν έχει πολλή χρόνο... και το ξέρει..  
Υποσχέθηκα να πάω να μιλήσουμε.. 
θα πάω..
Να πληρωθώ μόνο απ τη δουλειά..

Δε χρειάζομαι τελικά ο αδελφός να στείλει άλλα..
βρίσκω την άκρη και μόνος μου..
Και τα προσωπικά μου τα λέω εκει που πιστεύω ότι θα τ ακούσουν
χωρίς να περιμένω κατανόηση..
Αυστηρότερος κριτής από εμένα προς τον εαυτό μου 
απλά δεν υπάρχει


Πριν βιαστείς να με κρινεις κιτάξου στον καθρεφτη 
     Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι
           και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
                Κουράστικε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους

Σε αυτούς που μπήκαν στη ζωή μου είτε ως φίλοι

    και στη πορεία με πρόδωσαν,
       είτε ως σχέσεις που με πλήγωσαν,
έχω να πω,
   πως δε τα καταφέρατε,
       είμαι εδώ και συνεχίζω
            Δεν είμαι τέλειoς και ούτε προσπαθώ να γίνω,
                όταν όμως σηκώσεις το χέρι σου να με δείξεις,
                     σιγουρέψου οτι τα χέρια σου είναι καθαρά.. 

Οποτε μου ζητήθηκε βοήθεια, την πρόσφερα 
χωρίς δέυτερη σκέψη και δίχως το παραμικρό ίχνος ωφέλισμού. 
Μα ακόμη και να μην ισχύει κάτι τέτοιο, 
κίνητρο για την όποια βοήθεια έδωσα κατά καιρούς 
αποτελούσε το ότι κοινός παρανομαστής είναι ο άνθρωπος 
και όχι κάποια ανταπόδοση με έμμεσο ή άμεσο τρόπο.
Κάτι τέτοιο δεν αγοράζεται ούτε ξεπουλιέται 
διότι έχει να κάνει με την συνείδηση μου..
Κι αυτό είναι το μοναδικό μου καμάρι και η κρυφή μου περηφάνια.


Δε χανόμαστε ρε
- Λοιπόν θα τα πούμε, ε ;
-Ναι ρε, δε χανόμαστε...

Κι όμως, τελικά πόσοι δεν χάθηκαν... ;

Μου λείπουν κάποιοι φίλοι που 
η φιλία μας μετά τόσα χρόνια 
έχει γίνει εξ αίματος συγγένεια.
Κάποιοι απο αυτούς αν και προσπάθησαν δε τα κατάφεραν...


Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνος
έχω πολλούς να μ' αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνος

..Δεν πιάνομαι, δε βρίσκομαι δε χάνομαι

      Γιατί είμαι πάντα αλλού αλλού
          αλλού από κει που με ψάχνεις..

κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
   που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
      μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
        και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
           να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει

               ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Μου είναι τελίως ξένο το εγωικό περιβάλλον που στήνουν 
τα εκάστοτε κυριαρχικά αρσενικά 
προς τέρψην και ευρεία κατανάλωσης της κοινωνικής τους περσόνας 
διατηρώντας κάτι από την παιδική μου αθωότιτα.

Ολόκληρη η ζωή μας δεν ήταν παρά ανάμνηση 
   ενός ονείρου μέσα σ΄ένα άλλο όνειρο που.. 
      ..καμιά φορά  εφιάλτης. 
        


Σκέφτομαι και την Βάσια  που ίσως να το  διασκεδάζει 
γνωρίζοντας που κάποιος απ τα παλια 
την θυμάται την γουστάρει και την ποθεί.. 
ίσως και να χαίρεται..
Ανάμεσα σε αυτήν και σε μένα ανμετρήθηκε 
ο εγωισμός μου με το σύμπαν
με μια τάση εθισμού που συνοδεύεται από βασανιστικές σκέψεις

Σ'αγαπώ τόσο που δε σ έχω ανάγκη
  Σ'αγαπώ τόσο που σε απαλάσω από εμένα 
     Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή 
         και να μην έχω αγωνία..

Αν είχα την δύναμη τον χρόνο 

πίσω να γύριζα 
θα τον πάγωνα στη στιγμή
    που σε γνώρισα,τη στιγμή 
        που τυχαία σε ακούμπισα 
            κι ένιωσα την ψυχή σου 
                γιατι αυτη ερωτεύτηκα..

Ζωή δεν είπαμε πψς είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

οι λέξεις είναι ξένα σώματα μπορώ πια να σωπάσω

την αγαπη δεν τη δείχνω κρύβοντας παρελθόν και αλήθειες..

και 
δεν προσπαθώ να κερδισω τη συμπόνοια κανενός


Ουδέποτε υπήρξα ρουφιάνος, γλείφτης, καιροσκόπος ώστε να κρατήσω τη δουλειά μου . 
Κι ας έτυχε στην συνέχεια να χάσω ακόμη κι αυτή που 
με τόσο κόπο και ιδρώτα είχα κερδίσει..

Είναι βαρύ το τίμημα να είμαι συνεπής 
στις αντιλήψεις και στις επιλογές μου

Με απλά λόγια: 
ως τώρα, 
καταφέρνω και κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες.

καλη σας νυχτα
   καλό ξημέρωμα
                          morfeas


ΥΓ. και κάτι ευχάριστο:
θυμάμαι μια ψυχολόγα να μου λέει:
-αν βγει ο θυμός προς τα έξω
βρίσκόμαστε σε καλό δρόμο..
κι έχω πάρει και 2 κιλά μέσα σε πέντε μέρες
έχοντας γίνει "στέκα..." 
ακούγοντας και σχόλια στη δουλειά: 
-μπα! δε την βγάζει αυτός!

ΥΓ2. δεν είμαι ψυχάκιας, όχι πάντως 
με την κλασική έννοια του όρου..

ΥΓ3. ενώ έγραφα μας θυμήθηκε..  
η Ηρώ.. πέρνοντας τηλ.
για να περάσει αύριο στις 6
να με πάρει να της φτιάξω 
και καλά το λογισμικό στο pc...

όχι  δεν είναι ευχάριστο 
κι έχω τους λόγους μου...
που το λέω μα ξέρω να κρατάω 
τις αποστάσεις μου κει που πρέπει..

Δε πιστεύω στις συμπτώσεις..
πριν η Χρυσάνθη.. μετά η Ηρώ...

Ασε που δε ξέρω που θα'μαι αύριο..

ΥΓ4. Με ξαναπαίρνει ο brother
προσπαθώντας να διορθώσει..
δε τρέχει τίποτα,όλοι κάνουμε λάθη..

αν ήμουνα γυναίκα θα έκανα αγορά 
σπέρματος με το γυναικολόγο μου 
να μου εμφητεύσει στη μήτρα μου και να μείνω έγγειος  
η με τον κλασικό τρόπο πηγαίνοντας 
με κάποιον που θα ένιωθα σιγουριά 
και μόλις μεγαλώσει το παιδί μου πιθανόν να έφευγα.. 

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Ισορροπώντας σε τεντωμένο σκοινί











Αν και προσπαθώ εδώ και μέρες δεν μπορώ να απωτηπώσω κάτι με την λογική, ποτέ δε κατάφερα να γράψω με το μυαλό, αφήνομαι κι υπερισχύουν τα συναισθήματα που  έχουν γίνει ανεξέλεγκτα.. 
Με λίγα λόγια δεν ξέρω τι μου γίνεται...
Πολλές(σχεδόν όλες) φορές μπερδεύω τις σκέψεις μου μιλώντας...
γράφοντας ίσως ανοησίες...

Θέλω να γνωρίσω και να νιώσω το δυνατόν 
περισσότερα στο χρόνο που μου έχει απομείνει 
ίσως
ψάχνοντας κάποιον ν αγαπήσει τις ατέλειες μου 
ζώντας για χρόνια κρατώντας από μια χαμένη ελπίδα.. 

ποια ενοχή με κυνηγά,μες το μυαλό μου τέρας
     τώρα η ζωή με ξεπερνά,και χάνεται σαν σφαίρα
          Μόνος χωρίς προορισμό,σαν μεθυσμένη πυξίδα

Ενα μεγάλο μέρος της ενήληκης ζωής μου, τα πέρασα σε μια σχέση
που άρχισε σιγά σιγά να γίνετε κατάσχεση.. και 
μη μπορώντας 
για κάποιον λογο να φύγω.. 
χτίζοντας τοίχους αντι για γέφυρες... 
Καποια στιγμή όμως δεν αντεχεις,παραδίνεσαι.
Δεν ήξερα όμως ποια ειναι η χειρότερη μοναξιά.
Αυτη που ο αλλος σου την τόνιζε,κάτι που ίσως δρούσε κι αμφίδρομα,
η οι άδειοι τοιχοι και δομάτια..
Κοιτώντας  πίσω στο χθες μένω έκπληκτος με τις αντοχές μου..
Οχι δε θα μπω ποτέ σε λεπτομέρειες...
Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί να νιώσω ενοχές 
που έμεινα μόνος...
Πολλές φορές νομίζω ότι δεν ξέρω τι φταίει ρίχνοντας την ευθήνη σε κάποια πανσέληνο...
Κάποτε αποζητούσα σαν τρελός την μοναξιά της περιπέτειας  δραπετεύοντας στην επαρχία, 
ίσως κι από κάποια βιοποριστική ανάγκη.. 
πιστεύωντας ότι δε θα νιώσω ποτέ μόνος κι ανελεύθερος 

Τα χειρότερα δεσμά είναι αυτά 
     που άφησε ένας έρωτας 
          που πέθανε την αυγή 
              μιας ημέρας που πίστευα 
                              πως 
                    θα κρατούσε αιώνια..

Δεν ήθελα να ζήσω κοινές πραγματικότητες αλλά να επιβάλλω 
την δική μου μονοδιάστατη αντίληψη του έρωτα 
κι έχασα τα όνειρα μου.. 
βλέποντας να έχουν γίνει μικρά κομάτια 
κουβαλώντας τα σαν μικρά μυστικά 
κι αντέχοντας τα μόνο με μεγάλες δόσεις ψυχικών παυσίπονων..
Κανείς δεν πέθανε από υπερβολική δόση.. κι ας το έδειξε η νεκροψία, 
όλοι πέθαναν από υπερβολική δόση μοναξιάς...
Τα βράδια σπίτι λίγο πριν να ξαπλώσω,
τότε είναι οι μόνες βασανιστικές ώρες της ημέρας
Παρέες..!
Τι να τις κάνω τις παρέες όταν δεν επικοινωνώ με τους άλλους θεωρώντας τους "ψεύτικους?"
κάποτε είχα πολούς φίλους στην πράξη όμως αποδεικνείονταν 
απλώς γνωστοι..!
θέλοντας όλο και κάτι από εμένα.. 

Ζούμε στην εποχή του συμφέροντος.
Αν ο άλλος δεν έχει να κερδίσει κάτι από εσένα,
δεν υπάρχει λόγος να σου μιλήσει η να κάνετε παρέα..


όλοι μας τώρα όμως έχουμε ξεχάσει 
   να αγγίζουμε ο ένας τον άλλο,
      να συνδεόμαστε ο ένας με τον άλλο, 
          να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. 
             Δεν είναι περίεργο που πεθαίνουμε 
                 όλοι από μοναξιά!
                         κι όμως...
Οι άνθρωποι σταμάτησαν να κοιτάζονται στα μάτια
τα μάτια έγιναν οθόνες... κι οι φωνές πληκτρολόγια...

Και τώρα αόρατος για τους γνωστούς 
                   και σχεδόν 
       ανύπαρκτος για τους φίλους


Αν είχα θάρρος..
    δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα..


                          {~*~}
 Αυτό όμως που με τρομάζει είναι ότι βυθήζομαι 
πάρα πολύ μέσα στην μελαγχολία μου, 
δεν το εξωτερικεύω ακόμα , 
αλλά το νιώθω μέσα μου..
φοβάμαι μήπως μου έχει γίνει συνήθεια..

     
         μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
             και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
                  να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
                        ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

θέλοντας να κρατήσω δίπλα μου 

      ανθρώπους που άκουσαν το δικό μου 
            "δεν είμαι καλά" ενώ δεν το είπα ποτέ!



Είμαι σε φάση που αναζητώ ισοροπία σε ένα τεντομένο σκοινί του οποίου πραγματικά δεν ξέρω την κατεύθυνση που θα ακολουθήσω..
για πρώτη φορά εδώ κι πολλά χρόνια άρρχισα να κάνω σχέδια και σιγά σιγά πραγματοποιούνται: 
μέσα σε δυο μέρες έδωσα την μηχανή,σχεδόν την χάρισα, 
όχι πάντως λόγο κάποιου οικονομικού προβλήματος, 
το σαββατοκύριακο με μια ανέλπιστη βοήθεια από συνάδελφο,προτείνοντας μου την φιλία του κάτι που δεν έχω λόγο να μη δεχτώ,δέχτηκα,
μιλώντας καιρό μαζί μου κατάλαβε 
σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκομαι, 
 ψάχναμε για σπίτι για να φύγω απ την τρύπα που έμενα λόγο πένθους,

"ένα πένθος που κράτησε χρόνια αρχίζοντας απ το σοκ της 21/12/2012"
βρίσκοντας σχεδόν στα ίδια λεφτά ένα "χλιδάτο" καινούργιο δυάρι.. 
Επίσης  αποφάσισα να μη πάρω τίποτα μαζί μου, 
ούτε καν τα ρούχα μου. Μόνο τα βιβλία.. θα τα πάρω!
βιβλία δε πετάω!
Σήμερα πήραμε σεντόνια, μαξιλάρια, πετσέτες μπάνιου κτλ.
Αύριο θα πάρουμε...
Θα είναι μια πλήρη ανανέωση, 
ακόμα θα ξαναπάω γυμναστήριο.. 
κι ένα τελευταίο, βασικό για μένα: 
Ν'αλλάξω ψυχολόγο.. και
να μη ξεχάσω να κόψω και το τσιγάρο.

Τρία χρονια πέρασαν από τότε που έφτιαξα το blog μου 
και δεν το περίμενα το πόσο πολύ θα με βοηθούσε




Σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
   κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
       και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
           πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
                                                                      
                                                                    morfeas


ΥΓ. κι εδω για άλλη μια φορά τη πάτησα που
τον νόμισα για φίλο κι αυτός σιγά σιγά με πλησίαζε..
του άρεσαν τα αγοράκια.. καμιά φορά κι οι άντρες 
σύμφωνα με τα λεγόμενα του 

ΥΓ. εγώ την τρέλα μου την φοράω καπέλο μεγάλε
δε την αφήνω να γίνει θηλιά.
Κι όσο για την παράγκα μου μόλις δω ότι πιάνει κοριούς 
ανάβω ένα σπίρτο και την καίω.
Δε το έχω σε τίποτα
Πόσο κάνει; λέω στην μοίρα μου
Τί χρωστάω;
Τόσο... μου λέει.
Πάρτα και δίνε του! 
                    


καλό ξημέρωμα

Συνεχίζεται...