Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

The 4 Horsemen ~ Aphrodite’s Child

And when the lamb
opened the first seal,
I saw the first horse.
The horseman held a bow.

Now when the lamb
opened the second seal,
I saw the second horse.
The horseman held a sword.

The leading horse is white,
the second horse is red,
the third one is a black,
the last one is a green.

And when the lamb
opened the third seal,
I saw the third horse.
The horseman had a balance.

Now when the lamb
opened the fourth seal,
I saw the fourth horse.
The horseman was the pest

The leading horse is white,
the second horse is red,
the third one is a black,
the last one is a green.

The leading horse is white,
the second horse is red,
the third one is a black,
the last one is a green.

The leading horse is white,
the second horse is red,
the third one is a black,
the last one is a green.

The leading horse is white,
the second horse is red,
the third one is a black,
the last one is a green.




Το συγκρότημα ''Aphrodite’s Child'' θεωρείται από τα κορυφαία γκρουπ που έβγαλε η χώρα ποτέ! Ήταν το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που αναγνωρίσθηκε διεθνώς. Και οι τρεις ολοκληρωμένοι δίσκοι τους έχουν επανεκδοθεί πάρα πολλές φόρες σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Εκτός από τους τρεις ολοκληρωμένους δίσκους τους είχαν κυκλοφορήσει πολλά 7'' βινύλια καθώς και πολλές συλλογές με τα καλύτερα τραγούδια τους.
Και ενώ η μπάντα απολαμβάνει την επιτυχία τόσο εμπορικά όσο και καλλιτεχνικά το 1971 κυκλοφορούν το πιο φιλόδοξο (διπλό) άλμπουμ τους, το αριστουργηματικό ''666", εμπνευσμένο από το όραμα της Αποκάλυψης του Ιωάννη που συνδυάζει μοναδικά το progressive rock, την ψυχεδέλεια με την βυζαντινή μουσική.
Από το "666" ακούμε το "The 4 Horsemen" το οποίο θα είναι και το ηχητικό background του blog για λίγες μέρες.
Το "666" είναι ένα από τα πρώτα concept albums στην ιστορία της ροκ μουσικής, μία σύλληψη του Vangelis, με όλους τους στίχους να γράφονται από τον Κώστα Φέρρη.
Η μουσική ήταν progressive rock με στοιχεία ψυχεδέλειας και πειραματισμού. Παρόλα αυτά, οι Ρούσσος και Σιδεράς προτιμούσαν η μπάντα να συνέχιζε στην ποπ κατεύθυνση που τους έφερε εμπορική επιτυχία. Περεταίρω διαφωνίες οδήγησαν στην οριστική διάλυση της μπάντας το 1972.
Το "666"έχει πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια κόπιες και
θεωρείται ορόσημο του progressive rock.
Οι Aphrodite's Child σαν συγκρότημα, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, μέσω αυτού του δίσκου, κατάφεραν να περάσουν πολλά μηνύματα, πολιτικά, θρησκευτικά και πολιτισμού. Με τον αλληγορικό τρόπο τους, κατέκριναν πολλά από τα κατεστημένα της εποχής τους, ενώ έδωσαν τις δικές τους ιδέες για την αλλαγή. Έχοντας γνώμονα την ανθρώπινη φώτιση και την ελευθερία βούλησης και σκέψης αλλά και το μουσικό τους ταλέντο, συνέθεσαν έναν δίσκο,
στολίδι για τον ελληνικό πολιτισμό..


ΥΓ. Ο καιρός γαρ εγγύς;

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Στην Αθήνα.. μετά από χρόνια #2

Στο προηγούμενο ποστ είπα για κάποια σπίτια που με περιμένουν..
θα έλεγα και του πατέρα μου.. αλλά αυτό δε παίζει.
Είχα ζητήσει απ τη μάνα μου κάποτε να μου στείλει 200e
που τελικά δεν έλαβα καθώς την τσάκωσε και της έκανε σκηνή..
έξω απ το ταχυδρομικό ταμιευτήριο.
ο καριόλης έχει φράγκα.

Στις μέρες που ακολούθησαν συζητώντας έμαθα πολλά πράγματα απ τη θεία,
έμαθα ότι ένας φίλος μου την είχε πάρει τηλ. πριν χρόνια
και της είπε: κ.Μαρία προσέξτε τον Γιώργο κάποιοι νομίζουν πως έχει λεφτά
και πάνε να τον μπλέξουν με ναρκωτικά..
Οσο κι αν ρώτησα, δε μου είπε ποιος φίλος ήταν.
Εμαθα επίσεις πως μάθαινε νέα μου,κρατούσε επαφή
με τη μάνα της συγχωρεμένης συντρόφου μου
όπως και με την ίδια τη σύντροφο μου, τη Δέσποινα, εν αγνοία μου..
εγώ δεν ήξερα τίποτα.
Είπε και κάτι που με πείραξε "κρίμα... ότι κι αν ήταν το κορίτσι."
"δηλαδή; τι εννοείς θεία;" φοβήθηκα μην ήξερε για ναρκωτικά
"Ε δεν ήταν για σένα αυτή η κοπέλα" ησύχασα,δεν ήξερε τίποτα.
Με έβαλε και πήρα τηλ. τον πατέρα της να τον ευχαριστήσει
που με προσέχει εδώ που είμαι,
του έδωσε κουράγιο για πρόβλημα υγείας...
Απ όλες τις φίλες μου, αυτή θυμάται το Μαράκη απ την Ηλιούπολη..
την τρικολόρε όπως την έλεγε, λόγο χρώματος μαλλιών,
κάποτε την έβγαλα από μια παρέα πιστολάδων..
μας έψαχναν στη μισή Αθήνα και τη φόρτωσα στη θεία, έμεινε
ένα μήνα περίπου μέχρι να μπορέσει να πάει σπίτι της. (μεγάλη ιστορία)
Φοβήθηκε μη πάω και τη βρω..
Μου ξανά είπε ιστορίες για τον ΕΛΑΣίτη συγγενή μας που μη βρίσκοντας δουλειά στην Ελλάδα, έφυγε στο εξωτερικό στο Σαν Φρανσίσκο, (τους αριστερούς τότε δε τους έπαιρναν για δουλειά)
για τον "ρεμπέτη" όπως τον έλεγε η οικογένεια, Γιώργο Μακρή,
κάποια ποιήματα του βρήκα εδώ  κι  εδώ

Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
όμως η καρδιά μου ήταν πιο κοντά
στους άγριους άρρωστους με τα φτερά
στους μεγάλους απεριόριστους τρελούς
κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους.
                                             Γ.Μ.

Ολοι οι άλλοι της οικογένειας είναι αυτό που λέμε για τα "μπάζα"
Τους θυμάμαι μικρός, γύρω απ το πασχαλινό τραπέζι
να τσακώνονται για τα πολιτικά η τα περιουσιακά τους.
Ισως έχετε ακούσει τη φράση "θα έρθουν οι κομουνιστές και θα μας τα πάρουν όλα"
Μεγάλωσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και τη φράση αυτή την άκουσα από συγγενή.
Η γιαγιά θυμάμαι δε με άφηνε να πλένω πιάτα η να σκουπίζω..
είναι γυναικείες δουλειές,έλεγε.
Δε θα τους έμοιαζα..

Συζητώντας με τη θεία άρχισα να νιώθω ενοχές,να αισθάνομαι άσχημα,
δε ξέρει τίποτα για την ηρωίνη,
μόνο για χασίσι, το οποίο είναι απενοχοποιημένο  στη συνείδηση της,
προσπάθησα δυο τρεις φορές να πω κάτι, δε τα κατάφερα
άσε μη πάθει εγκεφαλικό και τρέχουμε, θα το συνδύαζε με αυτά που της έλεγε
μια φίλη της, η οποία με κάρφωνε όπως έμαθα,
είχε σπίτι ακριβώς απέναντι από κει που έμενα, φάτσα κάρτα..
της έλεγε τι ώρες έμπαινα κι έβγαινα..
Ηρθε κι ο γιος της, ο ξάδερφος, να με δει,
έφερε και τη φίλη του, μια πρόσχαρη γυναίκα, ψυχολόγο στο επάγγελμα.
Βγήκαμε για φαΐ, μιλήσαμε, ενδιαφέρθηκε για το πρόβλημα μου
"κακώς σταμάτησες τη θεραπεία"είπε,¨
μου εξήγησε ότι η κράμπες που είχα, οφειλόταν στην απότομη διακοπή της.
Εξήγησε επίσεις για τη έλλειψη ερωτικής επιθυμίας που έχω..
Την επόμενη μέρα έδωσε 2 κουτιά φάρμακα remeron στο ξάδερφο να μου τα φέρει
ώστε να είναι σίγουρη ότι θα την ξαναρχίσω.

Βρέθηκα με την κολλητή μου τη Νάσια,με πήγε στα Εξάρχεια για φαΐ,
μιλήσαμε για τους παλιούς μας φίλους που χαθήκανε..
μου είπε για το πρόβλημα υγείας που έχει..
στεναχωρήθηκα
Κάποτε μου είχε πει να παντρευτούμε..

Με τον  Μάκη επίσεις, έναν φίλο που μου πρότεινε να έρθω να μείνω στην Αθήνα
να σε βοηθήσουν οι δικοί σου, όπως είπε
"αυτοί έχουν κάνει την καβάτζα τους"
Άστο Μάκη, η "καβάτζα" δε παίζει.

Από καιρό μέσω των blogs μας είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να γνωριστούμε
κι από κοντά με τον Γιάννη, τον θεραπευόμενο της Νίκαιας όπως λέγεται το blog του.
Στη βιασύνη να έρθω Αθήνα ξέχασα το φορτιστή του κινητού μου, με μην.
μέσω του διαδικτύου κατορθώσαμε να συνεννοηθούμε,
εν το μεταξύ είχα αγοράσει φορτιστή.
Βρεθήκαμε στο σύνταγμα στη πλατεία  Συντάγματος,
ψάχναμε συζητώντας κάπου να κάτσουμε,τελικά
καταλήξαμε κάπου στο μοναστηράκι σε ένα Starbucks καφέ.
Από την συνάντηση μας μέχρι το βραδάκι δε σταματήσαμε να μιλάμε,
έχουμε τόσα πολλά κοινά.. κοινές εμπειρίες.. που δεν θα έφταναν μέρες.
Δε ξέρω πως φαντάζεστε τους πρώην χρήστες,
ο Γιάννης είναι άτομο ευαισθητοποιημένο σε κοινωνικά προβλήματα,
φαίνεται άλλωστε κι από τα θέματα που παρουσιάζει στο  blog του.
Συζητήσαμε για πολλά προσωπικά μας θέματα..
Είναι πολλή ξηγημένο άτομο.

Γιάννη χαίρομαι που επιτέλους γνωριστήκαμε κι από κοντά και γίναμε φίλοι.

Να λοιπόν κι ενα καλο που εχει αυτο το fb...
Βρίσκεις άτομα απ'τα παλιά, άτομα  είχατε περασει τα πάνδεινα μαζί,
αλλα.. πολλές φορες παίρνεις ξεχωριστούς δρόμους..
Ηθελα να έβλεπα τη Βάσια..
Οι μέρες περνούσαν κι εγώ δε τολμούσα ένα τηλ.
Τολμήστε σηκώστε το ακουστικό και πείτε ένα "γεια σου τι κάνεις; είσαι καλά;"
είναι ωραίο συναίσθημα του να ξέρεις ότι ο άλλος σε σκέφτηκε έστω μετά από χρόνια.
Πολλές φορές άτομα που μοιραστήκαμε ένα κομμάτι της ζωής μας δεν είναι δίπλα μας,
δεν είμαστε κι εμείς δίπλα τους,
αυτό δεν αναιρεί τα όσα ζήσαμε.
Πολλές φορες ακόμα κι αν και δε μοιραζόμαστε πια τη ζωή μας
η σκέψη τους είναι πλάι μας κι όλα κάνουν τον κύκλο τους και πάλι απ την αρχή..
Μιλήσαμε στο τηλ. της πρότεινα να βρεθούμε..
Δέχτηκε..
Δε βρεθήκαμε.. με ένα της μην. το ακύρωσε..
Κάποια άλλη στιγμή..

Αυτό με πείραξε..
Μιαν άλλη εποχή.. σε έναν άλλο κόσμο..
Ναι ίσως..

Συνοψίζοντας: γνώρισα την Joanna..
τα είπαμε από κοντά με το Αδέλφι τον Geo,
πήγαμε σε κατάληψη.. (όχι άλλο επαναστατική θεωρία.. πράξεις)
επίσεις γνώρισα τη Λένα απ την κατάληψη, την Κλαούντια απ τα Goodys!
Βρέθηκα με την κολλητή μου τη Σία,και τον φίλο το Μάκη,
τη φίλη του ξάδερφου την Κατερίνα,
γίναμε φίλοι με τον θεραπευόμενο Νίκαιας τον Γιάννη,
με συνόδευσε στο καράβι του γυρισμού..
κι ένα ραντεβού που δεν έγινε ποτέ..


Ηρθες λείψανο, αν καθόσουν δυο μήνες θα σε έκανα..
Μη σε νοιάζει για τίποτα,εγώ ειμαι εδώ.
τα τελευταία λόγια της θείας



ΥΓ. Μπορούμε να βρούμε το κουράγιο να ελευθερώσουμε τα πιο βαθιά μας μυστικά;
Ή στο τέλος δεν μας αναγνωρίζει κανείς;
Ούτε καν ο εαυτός μας;


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Στην Αθήνα.. μετά από χρόνια

Μετά από ένα οικονομικό θρίλερ αποφάσισα,παίρνοντας την καλοκαιρινή άδεια
έτσι στα ξαφνικά, να ανέβω Αθήνα.
Για πολλά χρόνια δεν πήγαινα.. δεν εμπιστευόμουν τον εαυτό μου;
ίσως.. είχα μια τρομερή φοβία.. ήταν και που ήθελα να ξεχάσω
κάποια πράγματα και καταστάσεις..
Ετσι είχα κλειστεί στον μικρόκοσμο μου.
Δε μπορώ και τους γρήγορους ρυθμούς στις ζωές των ανθρώπων εκεί.
Η Αθήνα είναι μια πόλη που μπορεί να σε καταπιεί..
το βράδυ φωτεινή την μέρα σκοτεινή.. έλεγε κάποιος..

Κατεβαίνοντας απ το καράβι στον Πειραιά παίρνω τον ηλεκτρικό για ομόνοια,
αφηρημένος κατεβαίνω μια στάση παρακάτω,σταθμό Λαρίσης.
Δεν είχε ξημερώσει ακόμα,αλλά είχε λίγο κόσμο..
φάτσες μακρινές και ξένες.
Αποφασίζω να πάω στον προορισμό μου (Παγκράτι) με τα πόδια,
έτσι να δω λίγο την πόλη.
Φτάνοντας κέντρο,ομόνοια, μου έκανε εντύπωση η ερημιά που συνάντησα,
ειδικά στο κέντρο της Αθήνας.
Μια πόλη φάντασμα..
Πολλά μαγαζιά στη γύρω περιοχή φάνταζαν ερείπια μιας άλλης εποχής..
Το ξημέρωμα με βρίσκει  σε μια πλατεία
όπου ένας τύπος έπαιζε ποντιακή λύρα και τραγουδούσε,
γύρω  του 4-5 άτομα κάθονταν και άκουγαν,πλησίασα κι εγω στη παρέα..
Μια καταπληκτική ατμόσφαιρα..
Στην πλατεία τίποτα δεν άλλαξε, η σχεδόν τίποτα
Σήμα κατατεθέν το  άγαλμα των Τριών Ερώτων.
Τοίχοι γεμάτοι αφίσες και επαναστατικά γκραφίτι.
Θυμήθηκα την εκρηκτική Πάολα, τον Παύλο (Σιδηρόπουλο),  τον εστέτ Κάιν,
τους "λυσασμένους" και βέβαια τους κατά τα τότε ΜΜΕ "αρχηγούς των αναρχικών"
Καραμπελιά, Πισιμίση, Κωνσταντινίδη, Μπουκετσίδη,
τον Σερίφη, τους Κυρίτσηδες, τον Ρολφ Πόλε.
Αλλά και τον Δημήτρη Πουλικάκο, τον Σταύρο Τορνέ,
τη Σωτηρία Λεονάρδου, τον Τζιμάκο,  την Κατερίνα τη Γώγου
με το  καρφωμένο στο κενό βλέμμα που γνώρισα ένα
κρύο βράδυ ενός χειμώνα καταλήγοντας με μια φίλη σπίτι της
και πλήθος ακόμα αφανείς φυσιογνωμίες που ξεπηδούσαν από το τίποτα
και χάνονταν στο πουθενά..
Θυμήθηκα ακόμα τη φωτιά καταμεσίς της πλατείας όταν έπεφτε η νύχτα,
με κάποιο ταμπούρλο η κιθάρα,τα αδέσποτα που γάβγιζαν μόνο τους μπάτσους,
και πολλά άλλα..
Για πολλούς παραμένει από τις ασφαλέστερες περιοχές..
Ενα Γαλατικό χωριό στη μέση της Αθήνας.
Εκεί έζησα το ψυχεδελικό L.A.
Κάνοντας να φύγω ακούω ένα "ψιτ" από ένα παγκάκι και γυρνώντας το κεφάλι
βλέπω ένα τύπο να μου κλείνει πονηρά το μάτι..
Μου ήρθε ένα αυθόρμητο γέλιο..
κάποιος πρωινός νταραβέρας.. (το πρώτο crash test)

Ανεβαίνω τη Σκουφά φτάνω Κολωνάκι μετά ανάκτορα και περνώντας
τη Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου φτάνω Παγκράτι.
Στα στενά καθώς και σε πλατείες,άστεγοι με μακριές γενειάδες λες και
ξεπήδησαν από κάποιο πίνακα του Βαν Γκογκ..
Μια κοινωνική κατάπτωση.

Πάντα υπάρχει ένα σπίτι να με περιμένει..
είτε το σπίτι της Νάσιας(αδελφική φίλη) η το σπίτι της θείας..
Η θεία που με μεγάλωσε.. αδελφή του πατέρα μου..
Με περίμενε..
Φτάνοντας επιτέλους και μπένοντας στο σπίτι,αγκαλιές.. φιλιά..
μια σκηνή άκρως συγκινητική..
είχαμε να ιδωθούμε πολλά χρόνια..
Τελευταία φορά ήταν πριν 4 περίπου χρόνια
είχε συστήσει ένα γιατρό στη Δέσποινα για πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε.

-τι κάνεις παιδί μου.. πως τα περνάς.. γιατί χάθηκες..
τι να της εξηγώ τώρα!
της είπα για την κατάθλιψη..

"Α να σε πάω στο γιατρό μου να σου δώσει το σεροξατ η το λεξοτανιλ,
αυτά παίρνω κι εγώ,είναι πολλή καλά φάρμακα!"
"θα σου κάνουν καλό!"
Ωπα λέω, εδώ είμαστε! νάτα μας η θεία!
σε λίγο θα μας πει και για υπνοστεντον!
Η ειδήμων!

Είχε ετοιμάσει το κρεβάτι να κοιμηθώ,αλλά..
όσα δεν έκανα 4 χρόνια, ήθελα να τα κάνω σε μια εβδομάδα.
Ηθελα να βρεθώ με φίλους..
θα πέρναγε ο Geo να με πάρει να πάμε βόλτα..
O Geo είναι φίλος που γνώρισα στο face.. τώρα και προσωπικός φίλος,
οι κοσμοθεωρίες μας ταιριάζουν..
Πήγαμε στο άλσος του Βύρωνα, κάτι "συντρόφια"..
είχαν κάνει κατάληψη σε ένα κτίσμα που ο δήμαρχος προόριζε
για ενοικίαση σε επιχειρηματία.. η γειτονιά αγκάλιασε αυτή την κίνηση
και βοηθάει με πολλούς τρόπους..
Ηπιαμε καφέ.. τα είπαμε.. .. και η ώρα πέρασε ευχάριστα.
Την ίδια μέρα το απόγευμα είχα ραντεβού για καφέ με την Joanna.
Την Joanna δεν την ήξερα,την γνώρισα στο  face και μου έκαναν εντύπωση
αυτά που γράφει καθώς και οι αναρτήσεις της..
επρόκειτο για πολύ ψαγμένο άτομο με κοινωνικές ευαισθησίες..
ήθελα να την γνωρίσω κι από κοντά.
Δεν είχαμε μιλήσει πολλές φορές, το πρόσωπο της κάτι μου θύμιζε..
κλείσαμε ραντεβού στο σταθμό του μετρό στο Χαλάνδρι,
Αλλά πως θα πήγαινα!
Υπο την επήρεια ενός τσιγάρου
σαν καραβιού φουγάρου!- απ τον Geo για το καλωσόρισμα!
Να μη μπορώ να πάω έτσι στη θεία να αλλάξω ρούχα,
να μην έχω αρκετά λεφτά μαζί μου,επιπλέον
ξενύχτης απ το ταξίδι και με ένα κεφάλι..
Χτυπάω μερικά γλυκά μπας και συνέλθω (ναι καλά!)
παίρνω ένα άσπρο τριαντάφυλλο μπαίνω σε ταξί και πάω..
Κάποια στιγμή μου κορνάρει ένα αμάξι, γυρνάω και βλέπω να
μου κάνει νόημα μια γυναικάρα..!
Τα 'χασα! Κατάπια τη γλώσσα μου!
Είχα την εντύπωση μιας κοπελίτσας του "χώρου".
Πήγαμε για φαί και αργότερα για καφέ..
Ευτυχώς που κρατούσε λεφτά γιατί αλλιώς όπως μου είπε
θα τη βγάζαμε σε κάνα παγκάκι τρώγοντας πασατέμπο!
Πήγαινε όπως κι εγώ στην Ομπρε και στην Crazy, δυο ιστορικά κλαμπ του Χαλανδρίου
Την επόμενη φορά που θα ανέβω Αθήνα θα επανορθώσω.

Εκείνο το βράδυ ξέφυγα από τις καρακάξες.. τις ξαδέρφες μου.. οι ντίβες! τα ξωτικά!
Εμαθαν για την άφιξη μου και όπως μου είπε η θεία έκαναν παρέλαση στο σπίτι.

Την επομένη μέρα το πρωί για καφέ με το θείο σε μια καφετέρια που έμαθα
πως φτιάχνει τον καφέ του Λέτζου.. μια μυστική συνταγή..
Ο Λέτζος ένα ιστορικό καφενείο από το 1964 απέναντι από το Αλσος Παγκρατίου
ανακάλυψε τον φραπέ δίνοντας του μια ιδιαίτερη γεύση.
Ο γιος του έπεσε στα ναρκωτικά.. το μαγαζί έκλεισε και
στη θέση του φύτρωσε τράπεζα.


ΥΓ. Συνεχίζεται..

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Υποκριτές

Οταν βγαίνετε από το σπίτι, να κρατάτε ομπρέλα
και να φοράτε κράνος:
Συνεχώς πέφτουν απ τα σύννεφα
ανυποψίαστοι και αθώοι συμπολίτες μας..

Aνθρωποι
που ζούσαν σε κοινωνική γυάλα και δεν έβλεπαν τον γείτονα
εφοριακό με το καγιέν..

τον γιατρό
που (ακόμα) παίρνει αφορολόγητο φακελάκι.. (προσωπικές εμπειρίες)

τον δικηγόρο
που ποτέ δεν έκοψε απόδειξη..

τον μηχανικό
που λάδωσε όλες τις πολεοδομίες της Χώρας

τους ΙΚΑτζήδες
που έπαιρναν γρηγορόσημο για να βγάλουν συντάξεις..

τους μιζαδόρους-συμμορίτες
των Υπουργείων Ανάπτυξης και Οικονομικών
που πουλούσαν μελέτες και επιδοτήσεις
από τον Αναπτυξιακό και άλλα ευρωπαικά προγράμματα
σε εξίσου απατεώνες επιχειρηματίες..

τους'λογιστές
που άφησαν βιομηχανίες-φαντάσματα στον Εβρο..

τους "διαγωνισμούς"
του Υπουργείου Αμυνας που έπαιρναν μίζες

τους δικαστές
που πουλούσαν αποφάσεις σε Τράπεζες για ένα στεγαστικό..

τους τραπεζικούς
που έχτισαν χωριά μεζονέτες από πουλημένα δάνεια..

κι αυτών
που οι περιουσίες φτιάχτηκαν πάνω στα ναρκωτικά..

                                                                      morfeas

                                         Ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριτές