Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Power And The Passion: Love Over Six Centuries

 Αγάπη Πάνω Από Έξι Αιώνες





Θα σας πω ποιος είμαι και από που ήρθα, 
δεν θα είναι εύκολο να το εξηγήσω 
Το σώμα μου γύρισε, το μυαλό μου είναι στην θάλασσα
Θα μου πεις ποια είσαι και που είναι γραφτό να είμαστε;
Απαντά με ένα απαλό, ρυθμικό στυλ, 
Λέει λίγα αλλά μιλάει η λάμψη στο χαμόγελο της και στα μάτια της, 
με παίρνει από το χέρι και λέει 
"Άσε να πάμε μια βόλτα, θα σου απαντήσω σε όσα μπορώ."

Τζέιμι: Απρίλιος, 1358...Παρίσι...
Δεν καταλαβαίνω άλλα... το όνομα μου είναι Τζέιμι... 
και η ιστορία μου είναι μια περίεργη ιστορία...
που ούτε εγώ η ίδια δεν καταλαβαίνω με ακρίβεια...
ο πατέρας μου είναι επιστήμονας...και πειραματίζεται 
με χρονο-διαβρωτικά ναρκωτικά... 
Καθόμουν στο εργαστήριο του.. ήταν αργά τη νύχτα...και σκεφτόμουν...
ξέρεις, για μένα και το μέλλον μου...
Μόλις είχα παρατήσει το σχολείο...και δεν ξέρω τι να κάνω...Μάλλον
θα πήρα κατα λάθος το ναρκωτικό... 
και κατέληξα εδώ πάνω. 

Τζιαν: Το όνομα μου είναι Τζιάν .. 
και άσε με να σου πω την ιστορία μου..
ο πατέρας μου έχει πολλά στρέμματα εδώ γύρω ... 
που εκτρέφονται από τους αγρότες του... 
τους οποίους κυβερνά με σιδερένια γροθιά .. 
ο γειτονικός ιδιοκτήτης είναι ακόμα χειρότερος... 
και υποτίθεται πως πρέπει να παντρευτώ το γιο του...
Δεν είναι επιλογή μου, ξέρεις, 
"το μήλο, κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει". 

Τζέιμι: Λοιπόν βλέπω ότι και οι δυο έχουμε τα προβλήματα μας...
ίσως μπορούμε να βοηθήσουμε η μία την άλλη...
Έχω κάτι εδώ... πολλοί φίλοι μου το καπνίζουν...
Κανονικά δεν πρέπει ούτε εγώ το ξέρεις... δοκίμασε το, 
βοηθάει σε ώρες σαν και αυτές... 

Τζιάν: Ω τι όμορφο συναίσθημα... 
τα πάντα λαμπυρίζουν στο λυκόφως... 
κοίτα το ηλιοβασίλεμα... 
Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τέτοια χρώματα...
όλα φαίνονται να έχουν σταλεί στην αιωνιότητα...
Εύχομαι στιγμές σαν και αυτές να κρατούσαν για πάντα... 
Δεν ανησυχώ πια... τι σκέφτεσαι;

Τζέιμι: Δεν μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή... 
αλλά είναι σαν να γνωριζόμαστε για χρόνια.. 
ας το απολαύσουμε. 
Κάπως πρέπει να παραμείνουμε μαζί, 
παντοτινή φίλη, παντοτινή μου φίλη, 
Η αγάπη σαν τη δική μας θα κρατήσει για πάντα, 
ποτέ δεν θα τελειώσει, 
και δεν θα τελειώσει ποτέ: 
Κάπως θα διώξουμε μακριά τους φόβους μας,
Και θα βρούμε έναν δρόμο να γεφυρώσουμε τα χρόνια.

                                          *******

Με αυτήν τη δημοσίευση θα παρουσιάσω έναν από τους πλέον αγαπημένους μου δίσκους.
Πρόκειται για τον δίσκο των Eloy με τίτλο Power And The Passion,
που εκδόθηκε το 1975.
Είναι, ίσως, ο πιο ερωτικός ροκ δίσκος που έχω ακούσει,από τον οποίο
διάλεξα το "Love Over Six Centuries",
είναι η μουσική που ακούτε και θα είναι για λίγες μέρες
το μουσικό background του blog.

Οι Eloy είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της Γερμανίας
Σχηματίσθηκαν το έτος 1969 από τον ταλαντούχο κιθαρίστα
και τραγουδοποιό Frank Bornemann
Φτιάχνουν δίσκους concept, που να διηγούνται μια ιστορία,
που το κάθε τραγούδι τους, κάθε μέρος τους,
να είναι συνέχεια του προηγούμενου και οι στίχοι τους,
αλλά και οι ολοκληρωμένες ιστορίες (concept) των δίσκων τους,
να κινούνται αφενός μεν στο χώρο του "παραμυθιού",
αφετέρου δε να αφήνουν περιθώριο για προβληματισμό
επί κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων!
Nα πω δυο λόγια για το πως πήραν το όνομα τους:
το όνομά τους είναι βασισμένο στο φουτουριστικό βιβλίο του
H.G. Wells "Time Machine" (Η μηχανή του χρόνου).
Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά έχει γυριστή σε ταινία στην οποία
ο πρωταγωνιστής της έφτιαξε μια μηχανή του χρόνου και ταξίδεψε
από τη βικτωριανή εποχή πολλέεεες χιλιετηρίδες μετά,
όταν, μετά από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα και μια
μακρά περίοδο παγετώνων, ζούσανε,λέει στον πλανήτη Γη δύο "φυλές":
Οι αγαθιάρηδες (αλλά πανέμορφοι) Eloy, μια φυλή η οποία σηματοδοτεί
το ξεκίνημα μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα,
800.000 περίπου χρόνια αργότερα και οι "τερατόμορφοι" Morlocks!

Έτσι και στο Power & The Passion:
επιβιβαζόμαστε στη Μηχανή του Χρόνου και, με οδηγό τον Bornemann
και την παρέα του, κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο.
Όμως.. όχι στο μέλλον, όπως συμβαίνει στο βιβλίο του Wells,
αλλά στο παρελθόν: στο Παρίσι του 1358 παρακαλώ!
Το δε "στόρι", που στοιχειοθετεί τον εν λόγω "κόνσεπτ - δίσκο"
έχει ως εξής:
Ο νεαρός Jamie μόλις έχει τελειώσει το σχολείο
και κάθεται στο υπόγειο του σπιτιού του, το οποίο, όμως, ο πατέρας του
(που ασχολείται με επιστημονικά πειράματα κλπ)
χρησιμοποιεί ως εργαστήριο!
Εκεί δοκιμάζει κάποιο φάρμακο, εφεύρεση του πατέρα του, που...
θα τον φέρει πίσω στο χρόνο (time - erodig drug) και, συγκεκριμένα,
στο Παρίσι του 1358, όπως προανέφερα!
Εκεί θα γνωρίσει την Jeanne, την οποία θα ερωτευθεί και..
θα την σώσει από τα χέρια του μοχθηρού Zany Magician, ο οποίος
την είχε φυλακισμένη στον πύργο του!
Κι ο δίσκος τελειώνει με τον Jamie να γυρίζει ξανά στο παρόν και
να θυμάται (υπό τους λυγμούς μιας ηλεκτρικής κιθάρας)
τις καμπάνες της Notre Dame
κι έναν έρωτα που χάθηκε στα βάθη των αιώνων.


Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Φόβου σκέψεις...

Ο φόβος είναι μια φωτιά που καίει από τη
γέννηση ακόμα και την πιο ψυχρή καρδιά.
Παρακινεί και ακινητοποιεί τους καλύτερους από 'μάς
ή χρησιμοποιείται σαν όπλο από τους χειρότερους.
Αλλά όταν το μονοπάτι σου απαρτίζεται
από προδοσία και εξαπάτηση
ο μεγαλύτερος φόβος που αναδύεται είναι ότι
η αλήθεια είναι απόλυτη.

Πιστέυετε ότι η πρωταρχική αμαρτία
μπορεί να καθαριστεί με την βάπτιση.
Αλλά είναι οι αμαρτίες που ακολουθούν
οι οποίες δεν είναι εύκολο να ξεπληθούν.
Και δεδομένου ότι η συγχώρεση του
αμαρτήματος είναι δεδομένη μόνο σ'αυτόν που είναι
πραγματικά μετανιωμένος,
το απόλυτο Κακό δεν μπορεί να διαγραφεί.

Η αξία της ζωής μπορεί να μετρηθεί
από την θέλησή μας να υπομένουμε.
Εχουμε μια τρομερή ικανότητα
να αντιστεκόμαστε στην κόπωση
να αντέχουμε τον πόνο
να συνεχίζουμε να παλεύουμε
αρκεί να μην ξεχάσουμε για τι παλεύουμε.
Από όλα τα όπλα που παίρνουμε στη μάχη
δεν υπάρχει πιο ισχυρό από το μυαλό.
Κατέχει τα ένστικτα και την εκπαίδευσή μας
και επιτρέπει να ξεχωρίζουμε
τον φίλο από τον συγκαλυμένο εχθρό,
τον έρωτα από το μίσος,
το πάθος απ τον ενθουσιασμό.

Η χάρη βρίσκεται στην καρδιά της τραγωδίας.

Γιατί αν δεν μπορείς
να πέσεις πιο χαμηλά, ούτε είσαι περήφανος
για τη ζωή που έζησες δεν έχεις να χάσεις τίποτα.
Αλλά όταν πέφτεις στο "κενό"
ο μόνος τρόπος να ανακόψεις την ορμή του
είναι να τη χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου.

Περνάμε τις ζωές μας, προσπαθώντας
να κρατηθούμε από ό,τι αγαπάμε πιο πολύ.
Από τους ανθρώπους χωρίς τους οποίους δεν υπάρχουμε.
Όμως, οι αναμνήσεις μας συχνά είναι μια ψευδαίσθηση
που προστατεύει μια καταστροφική αλήθεια

Ως παιδιά, τρομάζαμε στην όψη του αίματος
χωρίς να συνειδητοποιούμε
πως είναι η ουσία της ζωής..
Αλλά, παρόλες τις χάρες του,
η αλήθεια είναι ότι το αίμα
είναι συχνά παιδί του πόνου
κι η βίαια υπενθύμιση ότι όλα μπορούν
να χαθούν χωρίς να το καταλάβουμε.

Το σκοτάδι μας φοβίζει λαχταρούμε
την άνεση του φωτός καθώς
μας παρέχει σχήμα και μορφή.
Μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε,
να καθορίζουμε τι είναι μπροστά μαs
Αλλά τι είναι αυτό που πραγματικά φοβόμαστε;
Όχι το ίδιο το σκοτάδι.
Αλλά η αλήθεια που ξέρουμε πως κρύβεται μέσα του.

Ο εθισμός είναι μια παρόρμηση που,
αν ικανοποιηθεί μια φορά
είναι αδύνατον να ησυχάσει.
Ακόμη κι όταν λιμοκτονεί,
η πείνα επιβιώνει.

Οι περισσότεροι πεθαίνουμε στα 30 μας
και μας θάβουνε στα 70 μας.

Το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί
να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας
είναι το ίδιο μας το μυαλό..
Κατατρώγοντας τις αμφιβολίες και τις
ανασφάλειες που βρίσκονται ήδη εκεί..

Η νίκη δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνη της.
Πρέπει να σφυρηλατηθούν συμμαχίες
για να ξεπεραστούν ανώτερες δυνάμεις
γεννημένες από κοινό στόχο
είτε από επιτακτική ανάγκη.
Αλλά για να επιτύχει μία συνένωση
πρέπει να αποφασιστεί
αν ένας σύμμαχος είναι όντως φίλος ή ένας συγκαλυμμένος εχθρός.















Έχω μάθει πως το Κακό παίρνει πολλές μορφές.

Ο φόβος δεν είναι αληθινός,
είναι απλώς αποτέλεσμα
των σκέψεων που κάνουμε..

Ο κίνδυνος είναι πολύ αληθινός..

Αλλά ο φόβος είναι επιλογή και μόνο.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Το τελευταίο αντίο..

Σαν μυρωδιές τριαντάφυλλων
   η λεπτή αλλαγή στο άρωμα σου 
      στην τελευταία σου ανάσα πάνω μου.
         
Πένθιμες μελωδίες ο ήχος των φιλιών
   στο σύντομο άγγιγμα των  χειλιών σου.
      Τα τελευταία σου λόγια επιτύμβιες στήλες
         στο τελευταίο  θλιβερό  αντίο.    
            Μάρτυρας το τελευταίο χάδι.

Ησουν η ενσάρκωση της ευχαρίστησης,
    ενα χαμόγελο που έφερνε την ευτυχία 
        στην θλιβερή ύπαρξή μου
            Τωρα η φινέτσα του πόνου.
                               
                                                    morfeas




Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Αυτό είναι ισότητα            και        αυτό είναι δικαιοσύνη

Προσβλέπω σε μια καλύτερη κοινωνία.
Για μια κοινωνία όπου κανείς
δεν θα επιβάλει τη θέλησή του στους άλλους.
Κανείς δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται καλύτερα
ή χειρότερα από άλλους.
Ο καθένας θα έχει absolutely
τις ίδιες δυνατότητες ,
και θα είναι εντελώς δωρεάν
να κάνουν τις επιλογές και τις αποφάσεις τους,
εφόσον αυτά δεν επηρεάζουν
τα δικαιώματα και την ελευθερία οποιουδήποτε άλλου.
Μια κοινωνία όπου η γνώση θα είναι δωρεάν
και προσβάσιμη από τον καθένα από μας
έτσι ώστε να εκπληρώσει τον αληθινό σκοπό μας..
Μια κοινωνία όπου όλοι θα θεωρούνται ίσοι
Mια κoινωνία όπoυ η εργασία δεν θα ήταν μισθωτή σκλαβιά,
αλλά “ηθική υπoχρέωση”
Mια κoινωνία όπoυ η μόρφωση και η παιδεία
θα ήταν ελεύθερη και δωρεάν
(στ αλήθεια όμως).

Mια κoινωνία που δεν θα υπήρχε ιδιoκτησία και χρήμα και πoυ
αυτές οι έννoιες θα ήταν άγνωστες

Mια κoινωνία πoυ Κανείς δεν θα ενδιαφερoταν να είναι “ιδιοκτήτης” υλικών αγαθών .
Αντίθετα θα μπoρoύσε να χρησιμoπoιεί και να μoιράζεται ελεύθερα oλα τα αγαθά,
μαζί με τα μέλη της κoινoτητας τoυ

Μια κοινωνία όπου ο κάθε άνθρωπος, θα μπορούσε να επιλέξει και να μορφωθεί
σε όποια και όσα γνωστικά αντικείμενα ήθελε,
από εκπαιδευτικούς και επιστήμονες που δεν θα πληρώνονταν
για να παράξουν έργο στο όνομα καμίας πολυεθνικής,
αλλά στο όνομα της αλληλεγγύης και της προόδου της κοινότητας.
Ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να διδαχθεί
όσο φυσική όσο μαθηματικά και χημεία ήθελε
και μετά αν ήθελε, να κάνει ένα διάλειμμα για να σπουδάσει μουσική και φιλοσοφία.
Σε μια τέτοια κοινωνία  η μόρφωση θα ήταν ο πραγματικός πλούτος του ανθρώπου
και όχι το μέσον για τον υλικό πλουτισμό.
Σε μια τέτoια κoινωνία, πoυ θα πρoυπέθετε ένα ανθρώπινo είδoς απαλλαγμένo
από εγωισμo, ιδιoτέλεια, μνησικακία, εγωκεντρισμo
και άλλα τέτoια ευτελή πάθη.
Τα μέσα παραγωγής και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές,
θα ήταν υποταγμένες στις ανάγκες και στο συμφέρον του συνόλου.
Θα παραγόταν μόνο ό,τι ήταν απαραίτητο και χρήσιμο για την κοινωνία.
Ενώ υλικά αγαθά που θα απασχολούσαν πόρους για να δημιουργηθούν
και δεν θα είχαν χρηστική αξία δεν θα δημιουργούνταν ποτέ.

Σε μια τέτοια κοινωνία δεν θα υπήρχε και η επιθυμία για τέτοια αγαθά

H διoίκηση της κάθε κοινoτητας και εν γένει oλης της κoινωνίας θα ανατίθετo
σε επιτροπές πολιτών πoυ θα απoφάσιζαν για τα κoινά,
αιρετές επιτρoπές οι oπoίες θα είχαν συγκεκριμένη χρονική διάρκεια
και στις oποίες θα μπορούσε να συμμετάσχει όποιoς τo επιθυμoύσε.

Τώρα ζούμε σε μια κοινωνία όπου τα πάντα έχουν εκπορνευτεί..

Φανταστείτε μια τέτοια κοινωνία λοιπόν…
και μετά φαντάσου τι κοινωνία έχουμε σήμερα



ΥΣ. δε γράφηκε(κάπου στο 2011) κατ ανάγκη τη μέρα που δημοσιεύετε
Η μουσική.. άλλοτε μελαγχολική άλλοτε ρυθμική και καμιά φορά επαναστατική
ανάλογα με τη διάθεση..

Τέλος να ευχαριστήσω τη γλυκιά κοπέλα του theweb καφέ τη Μαρία
καθότι χρήματα δεν υπάρχουν και ως εκ τούτου δε θα ήταν δυνατή η ανάρτηση

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Ένοχο παρελθόν..

Μπορούμε να βρούμε το κουράγιο να ελευθερώσουμε
τα πιο βαθιά μας μυστικά;
Ή στο τέλος δεν μας αναγνωρίζει κανείς;
Ούτε καν ο εαυτός μας;

Μερικοί πιστεύουν πως με την εξομολόγηση, η ένοχη ψυχή γαληνεύει.
Απαλλασσόμαστε από την ντροπή και τις τύψεις για τα λάθη μας.
Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον θάνατο
πολλοί νιώθουμε την ανάγκη να την κάνουμε για να επανορθώσουμε
Γιατί αν δε μας σκοτώνει ο θάνατος το κάνουν οι τύψεις μας..
Η ένοχη καρδιά είναι σιωπηλή.
Ο παλμός της σκεπάζεται από τα μυστικά που φυλάει...
Τον παλμό της σκεπάζουν τα μυστικά μας
Ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι η εξομολόγηση
απελευθερώνει μια βασανισμένη ψυχή
άλλοι τη βλέπουν σαν σημάδι αδυναμίας.
Γιατί στο τέλος, ότι και να πεις
όπως κι αν νιώθεις για αυτά που έχεις κάνει,
δεν έχει σημασία..
Γιατί το χέρι του Θανάτου, δεν συγχωρεί κανέναν.

Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν
να κατανοήσουν τη δική τους ενοχή.
Άλλοι τρέχουν να ξεφύγουν
από την ενοχή τους
απορρίπτοντας τη συνείδησή τους,
μέχρι που δεν τους μένει καθόλου

Εγώ τρέχω προς την ενοχή μου.
Τρέφομαι απ' αυτήν.

Όπως υπάρχουν δύο πλευρές σε κάθε ιστορία
υπάρχουν και δύο πλευρές σε κάθε άνθρωπο
Τη μία που αποκαλύπτουμε στον κόσμο, στον περίγυρο μας
και την άλλη που κρατάμε βαθιά κρυμμένη μέσα μας,
προκειμένου να προστατέψουμε
κάποιους που αγαπάμε από μια στεναχώρια.

Μια δυαδικότητα που διέπεται από την
ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Μέσα στον καθένα μας, υπάρχουν μαζί το καλό και το κακό.
Το ποιο θα υπερισχήση καθορίζεται απο τον χαρακτήρα μας.

Καθορίζει όμως και τον χαρακτήρα μας.

Σύμφωνα μ' ένα παλιό ρητό,
αυτοί που δεν θυμούνται το παρελθόν
είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν.
Όμως κι όσοι από "εμάς"
αρνούμαστε να ξεχάσουμε το παρελθόν
είμαστε καταδικασμένοι να το ξαναζήσουμε.

Το δικό μου παρελθόν, μου παίζει παιχνίδια
κι αν ανακατευτώ για πολύ
με τη βαθιά, άγρια πλευρά του
ποιος ξέρει ποια τέρατα θα ξυπνήσω;

                                                         morfeas