Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Αναζητώντας τη δική μου Βαλχάλα..












Τα πάθη μας δεν σταματούν ποτέ;
     Κοιτάζω πίσω τη ζωή μου 
           μέσα από μια ομίχλη
                  Σκέψεις του παρελθόντος,
                          σ'ένα μπερδεμένο παρόν..

Μια περιπλάνηση στο σκοτάδι, 

     ψηλαφώντας,
           για μια αναλαμπή ελπίδας.
                  Προσπαθώντας σκληρά 
                          να κρύψω τη μελαγχολία μου.

Εάν αυτοί οι τοίχοι θα μπορούσαν να μιλήσουν,

     θα γνωρίζατε για τους φόβους μου,
           για όλες εκείνες τις νύχτες μου 
                  τότε που ούρλιαζα για βοήθεια,
                          για όλα τα νεκρά τα δάκρυα μου.
                
Η επίφοβη αλήθεια συγκεντρώθηκε 
     σε μια διάρκεια ζωής
           καταδικάστηκε για μια αιωνιότητα 
                  συνειδητοποιώντας το πολύ αργά.

Κουράστηκα 

    Κλείνω τα μάτια μου 
        Κι εύχομαι, ξαναελπίζω 
             Πεθαίνω κι ανασταίνομαι 
                  για να πεθάνω ξανά 
                      ονειρευόμενος την ανάσταση μου 
                           αιωρούμενος στη γαλήνη! 
                                Αναζητώντας τη δική μου Βαλχάλα.


                                               ΤΕΛΟΣ
                                                           

4 σχόλια:

  1. Θα αρχίσει η μέρα να μεγαλώνει, η Άνοιξη θα σκάσει μύτη όπου να 'ναι και το πρώτο μπουμπούκι έχει ανάγκη για ν' ανθίσει τα δάκρυά σου, ακόμα κι αν είναι νεκρά... Μην το αφήσεις μόνο, καμιά ελπίδα μην εγκαταλείψεις μόνη, εσύ που ξέρεις τι σημαίνει μοναξιά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάρε δυναμη και προχωρα, στασου λιγο να ξεκουραστεις , αλλα μην παραιτηθεις!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αστείρευτος όπως πάντα! Τα μπλε γραμματάκια δεν βοηθούν στην ανάγνωση να ξέρεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε διάβαζα και δεν ήξερα τι να σου πρωτογράψω... Σε νιώθω... Όσο σκοτάδι και να υπάρχει γύρω σου, μη σταματάς, πάλεψε, είσαι ήδη νικητής, μόνο που ακόμη δε μπορείς να το νιώσεις. Σε πιστεύω... Καλή δύναμη στο ταξίδι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή