Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Οταν ξεκίνησα το προφίλ μου στο fb


θα ήθελα να πω δυο λόγια για το face

H αλήθεια είναι ότι αυτό το κείμενο είχα ξεκινήσει
προ πολλού να το γράφω
αλλά είχε μείνει ανολοκλήρωτο,όπως και τόσα άλλα.

Οταν ξεκίνησα το προφίλ μου στο fb είχα ένα ψευδώνυμο
και μια σκοτεινή gothic φωτογραφία.
Ελπίζοντας να βρω κάποιους φίλους που εγώ φεύγοντας χρόνια πριν
στην επαρχία, είχαμε χαθεί.
Κάποιους βρήκα..
Οχι όμως αυτούς που ήθελα και έψαχνα.

Ο φόβος για την έκθεση δυνάμωνε από τις απόψεις φίλων μου
που αρνούνταν πεισματικά να κάνουν προφίλ.
(ακόμα αρνούνται κάποιοι απ ότι φαίνεται)
Σαν αυτό να είναι κάτι απαγορευμένο από την θρησκεία τους...
Στην αρχή ήμουν πολύ επιφυλακτικός,με τους "φίλους" αλλά
σιγά σιγά αναπτύχθηκε μια εμπιστοσύνη μεταξύ μας
και με κάποιους έχουμε βρεθεί η κάνουμε συζητήσεις ουσίας.
Δεν έχω και τους πολλούς φίλους.
Προτιμώ απ την "ποσότητα" την "ποιότητα",
δεν είμαι σνομπ, αλλά οι πολλοί δε με ενδιαφέρουν.

Κάπου εδώ θα ήθελα να αναφέρω κάτι που μου έκανε εντύπωση,
δε ξέρω πως, πως έμαθε για μένα, αλλά
δε θα ξεχάσω την αγωνία μιας μάνας που το παιδί της
είχε μπλέξει με τα ναρκωτικά..
ζητώντας μου πληροφορίες.. για πως να τον αντιμετωπίσει.
Δε μπόρεσα να τη βοηθήσω..

Κάπου στο blog είχα γράψει ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις.. δλδ.
δε πίστευα στις σχέσεις που δημιουργούνται μέσω του ίντερνετ λογο του
ότι κάποιες φορές έχω εξαπατηθεί πιστεύοντας άτομα
που αργότερα αποδείχθηκαν αναξιόπιστα.

Τώρα όταν κάποιος μου λέει ότι αν δεν υπάρχει φυσική επαφή..
δεν γνωρίζεις τον άλλον..
απαντώ ότι κάθε επαφή γίνεται με διαφορετικό τρόπο:
άλλο τοπίο βλέπεις όταν μπαίνεις στην Αθήνα απ την οδό Κηφισιάς
και άλλο τοπίο βλέπεις όταν μπαίνεις στην Αθήνα από τα Λιόσια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει η πόλη...
Αλλάζει ο τρόπος που την βλέπεις και είναι εξίσου αληθινός...

Και μαντέψτε: τέσσερα χρόνια τώρα μέσα από το fb γνώρισα καινούργιους
(πραγματικούς) φίλους, έπεσα θύμα "εξαπάτησης",
ξαναγνώρισα παλιούς γνωστούς
που δεν θα τους ήξερα καθόλου αν έμενα στην εικόνα τους
και έγιναν φίλοι μου,
ερωτεύτηκα, συγκινήθηκα, απογοητεύτηκα
και κυρίως απέκτησα μια πιό οικουμενική αίσθηση της ύπαρξής μου...

Προσωπικά ανήκω σε μια γενιά που έτυχε
να έχει ζήσει την εποχή που η προπαίδεια ήταν
ο μόνος τρόπος να κάνεις πράξεις
και συγχρόνως μυήθηκε στην νέα τεχνολογία της επικοινωνίας..
Αυτη η μετάβαση και ο τρόπος που την χειριζόμαστε προσωπικά,
νομίζω ότι χαρακτηρίζει την γενιά μου.

..προσωπικά θεωρώ τους fb φίλους μου το ίδιο αληθινούς
(ακόμα κι αν δεν τους γνωρίσω ποτέ ή δεν δω
κάποια αληθινή τους φωτογραφία
και ούτε καίγομαι γι αυτό - πιστέψτε με )
με αυτούς τους οποίους συναντάω όταν έρχομαι Αθήνα..

Συχνά μαθαίνω πολύ περισσότερα γι αυτούς απ τα γούστα τους
στην μουσική ή τις απόψεις τους στα ποστ που μοιράζονται
χωρίς την τυραννία της εικόνας που συχνά αποπροσανατολίζει..

Πόσες φορές εξάλλου δεν απορρίψαμε κάποιον/α επειδή ήταν άσχημος/η?
πόσες φορές ενδιαφερθήκαμε πραγματικά γι αυτό που λέει η σκέφτεται;

Νομίζω ότι τα blogs και το face είναι ένα σπουδαίο όργανο δημοκρατίας...
αρκεί να μην σε νοιάζει η εικόνα σου/toy....

όποια κι αν είναι...


ΥΓ. άλλα ήθελα να πω.. άλλα είπα..

Εγώ τα εμπόδια τα έβλεπα σαν πρόκληση,,
αυτή ειναι η διαφορά μας.
Στο κάτω κάτω
δεν ήρθα να κλέψω την καρδιά σου
τη δικιά μου ήρθα να σου χαρίσω

κι εμένα τι με ήθελες είπαμε?
ααα δεν είπαμε.. 
αφήσαμε να εννοηθεί 
να περνάει η ώρα να μη πλήτεις 
                    ****

Δεν ξέρω αν γεννήθηκα τρελός ή ελαφρόμυαλος, 
η αλήθεια είναι ότι η βασιλεία μου, 
δεν ήταν του κόσμου τούτου. 
Ένοιωθα απόλυτα κύριος και αυτεξούσιος 
μόνο στο βασίλειο της φαντασίας μου 
και μόνο κοντά στους μεγάλους νεκρούς 
γνώρισα αληθινή φιλική ατμόσφαιρα.

Μπερναρντ Σω

8 σχόλια:

  1. Ax, Μορφέα μου! Πόσο πολύ σε νοιώθω ειδικά στο σημείο που μιλάς για ποσότητα και ποιότητα...
    Εμείς είμαστε στην άλλη πλευρά, όμως. Το facebook δεν με "πολυτραβάει" αλλά το ξεκινήσαμε για καθαρά επαγγελματικούς λόγους... Αργότερα άρχισαν να προστίθενται και φίλοι (με ή χωρίς εισαγωγικά) από το blogging και χωρίς να το καταλάβουμε γέμισε το προφίλ... Έφτιαξα και δεύτερο προκειμένου να παρακολουθώ τουλάχιστον τους bloggers αλλά τελικά και αυτό για πληρότητα πάει...
    Δεν είμαι και τόσο σίγουρη βέβαια για την αυθεντικότητα του χαρακτήρα όλων αυτών-όχι των bloggers!-, αλλά για τα άτομα τουλάχιστον με τα οποία έχω επαφή, νιώθω πολύ τυχερή που τα έχω στη ζωή μου...
    Α, και φωτογραφία, δεν έχω και δε θα βάλω...
    Χαίρομαι που εσύ θεωρείς και αυτούς τους φίλους αληθινούς... Μακάρι, Μορφέα μου...
    Nα είσαι καλά πάντα!
    Καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάνω κάτω συμφωνούμε Μορφέα.
    Κι εγώ γνώρισα κι έκανα ζεστές φιλίες μέσω ΦΒ και ήρθα και πολύ κοντά αλλά μου έτυχαν και μερικά τρελά. Νομίζω ότι και στην αληθινή ζωή μου έτυχαν αντίστοιχα περιστατικά. Ούτε το διαδίκτυο θα κατηγορήσω ούτε κανέναν άλλον. Εγώ είμαι ίδια κι έξω και στο ΦΒ. Από κει και πέρα όλα εξαρτώνται από τη χρήση και από σένα τον ίδιο!
    Την καλησπέρα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαζί σου.. Πρόσφατα σε μία προσωπική μου εξομολόγηση σχετικά με το blog έγραψα πως είμαι ευγνώμων που υπάρχει ποιότητα και όχι ποσότητα. Δεν με ενδιαφέρουν τα likes και η επιφανειακή πλευρά του διαδικτύου. Μπορούν να γεννηθούν φιλίες και έρωτες αρκεί το διαδίκτυο να είναι μόνο η εκκίνηση. Επίσης πολύ σωστό και έξυπνο αυτό που είπες για την Αθήνα! :)
    Καλό μήνα και καλή δύναμη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ κι εγώ μια χαρά. Όχι τόσο για το fb, επειδή δεν εκτίθεμαι προσωπικά -άλλα ως blogger και εκεί- αλλά μέσα από το blog ναι, και φιλίες έχω κάνει και κάποια άτομα, ακόμα κι αν δεν τα έχω γνωρίσει προσωπικά, έχω την έννοια τους, το πιστεύεις; Αν είναι καλά, αν πάει καλά η δουλειά τους, αν διάβασαν (είναι και η εξεταστική βλέπεις μες στη μέση! χαχα), γενικώς ναι, φιλίες υπάρχουν παντού. Μόνο που, για να μην ξεχνιόμαστε, η αληθινή επικοινωνία, είναι εκείνη εκ του σύνεγγυς. Καλό βράδυ και καλό μήνα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλημερα φιλε μου!
    καλο μηνα!
    ολοι τη παταμε αλλα προχωραμε!
    σωστα; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εγω με το fb δεν εχω ιδιαιτερη σχεση για δικους μου λογους,θα στους πω κι απο κοντα,περισσοτερο ομως το θεωρω ασχημο για τα νεα παιδια,που μεγαλωσαν με την τεχνολογια στο φορτε της(εμεις πεσαμε στην μεταβαση της τεχνολογιας)τα οποια εχουν δεκαδες φιλους στο φβ και καννεναν πραγματικο,το αλλο ειναι οτι μεσα απο το φβ μιλανε για τα παντα,κι οταν τυχει να βρεθουν απο κοντα,δεν μπορουν να αρθρωσουν λεξη,ευτυχως στην ελλαδα,προς το παρον αφορα μικροτερο κομματι,σε σχεση με αλλες χωρες,το κομματι αυτο ομως μεγαλωνει με αλματωδεις ρυθμους,οδηγωντας και στην εξαρτηση απο το διαδικτυο,καινουργιο φρουτο,αυτο που με παρηγορει καπως,ειναι το οτι αφου δεν πεφτουν ολοι στην παγιδα του εθισμου,οποιος κι αν ειναι,ετσι και στον εθισμο του διαδικτυου δεν πεφτουν ολοι,εκτος κι αν συντρεχουν λογοι που να οδηγουν στον εθισμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν θελω ομως σε καμμια περιπτωση,να παραβλεψω το γεγονος οτι μεσα απο τις σελιδες κοινωνικης δικτυωσης η τα λεγομενα social,οπως ειναι και το φβ εχουν δημιουργηθει πραγματικες φιλιες,οπως και σχεσεις που εχουν οδηγησει ακομα και στο γαμο,ειναι λιγες αυτες η περιπτωσεις αλλα πολυ ελπιδοφορες,καταδεικνυωντας το οτι οταν γινεται σωστη & με μετρο χρηση της τεχνολογιας μπορουμε να εχουμε πολυ ομορφα κι ωραια αποτελεσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. morfea μου... εδώ.. λατρης του φεις...
    σου εύχομαι παντα να σερφάρεις άνετα..και να βρισκεις πολλους φίλους, αληθινους... και ας μην τους έχεις δει ποτε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή