Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Η αρρώστια του εθισμού..



Επασχα από μία αρρώστια..
Την αρρώστια του εθισμου.
Είχα γράψει γράψει εδώ κάποιες φορές..
Αυτή η αρρώστια είναι θανάσιμη,
 ζούσε μέσα στα κύτταρα  του κεφαλιού μου.
Με κυνηγούσε να με σκοτώσει, και πολλές φορές θα τα κατάφερνε.
Κολλούσα με οτιδήποτε, έρωτες, ταξίδια χωρίς προορισμό,
πολλά ταξίδια ανα την Ελλάδα. κάποιες φορές κι έξω..
Μια τάση για φυγής στο πουθενά..
Κι όταν κάποτε σταμάτησα..
αιτίας μιας σχέσης που κατέληξε άδοξα,
κι όταν κάπου στα 30 άρχισα να δουλεύω, ηρθαν τα ναρκωτικα.

Το πως ήρθαν δεν έχει καμιά σημασία..
Ηρθαν.
Ενα οτοστόπ κάπου στην Κρήτη.. ένα πλουσιόπαιδο,
 "φίλος" απ το Χαλάνδρι..
Δεν έχει και καμιά σημασία το πως..
Να ταν η περιέργεια?
Οχι μιας και την είχα ικανοποιήσει απ την εφηβεία..
ειδάλλως θα μιλούσα για μύηση..

Στην διάρκεια της ζωής μου, υπήρξαν στιγμές που οι άμυνες μου,
βρίσκονταν σε καταστολή,
μια απογοήτευση, μια στεναχώρια, μια άδικη συμπεριφορά,
ήταν καταστάσεις που επιστήθια επιτήδειος "φίλος"
εκμεταλλεύτηκε,πουλώντας υποστήριξη με έναν
και μοναδικό στόχο,
να με κλείσει στα δίχτυα του..
Κάτι ζήλευε..

Μετα γιατροί ψυχολόγοι.. ψυχίατροι..και λοιποί  κομπογιαννίτες..
Κι η οικογένεια.. τώρα πια οικογένεια..
έχω κόψει τον ομφάλιο λώρο από πολύ νωρίς.
O γέρος  μόνο για τα περιουσιακά του..
Η θειά μου που αυτή σχεδόν με μεγάλωσε
δεν είχε καταλάβει το παραμικρό,
αν και την είχε προειδοποιήσει ένας φίλος λέγοντας της
"κ. Μ. προσέξτε τον Γιώργο.. νομίζουν ότι έχει λεφτά.
 και πάνε να τον μπλέξουν"
Δε μου είπε ποτέ ποιος φίλος ήταν.


Η Ανάρρωση για μένα δεν ήταν προορισμός.
Ηταν  ένα ταξίδι αυτογνωσίας, ταπεινοφροσύνης, αποδοχής,
συγχώρεσης, αγάπης, κατανόησης
και υποτροπής ακόμα καμιά φορά.
Ανάρρωση είναι ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια.
Ανάρρωση είναι η πραγματική ενηλικίωση,
όχι αυτή της ηλικίας αλλά αυτή της ψυχής.
Σχεδόν όλοι οι εθισμένοι στα ναρκωτικά είμαστε παιδιά στην ψυχή,
η ηρωίνη δε σε αφήνει να μεγαλώσεις..

Χρόνια μετά την απεξάρτηση μου, αναπολώ..
Αναπολώ, μια ζωή χαραμισμένη στο πιώμα,
κόκα κι αργότερα ηρωίνη,πολύ ηρωίνη,
στη διάρκεια της οποίας δούλευα.. έβγαινα έξω,
έκανα ότι έκανε κι ένας νορμάλ άνθρωπος..
Συλλαλητήρια.. καταλήψεις.. ατέρμονες συζητήσεις
για την πουτάνα την κοινωνία.
ότι και πριν τη χρήση, αλλα σιγά σιγά βυθιζόμουν..
Αν και ποτέ δε παραδόθηκα πλήρως στη χρήση και προπάντων
έμεινα μακρυά απο πιάτσες.. πολύ σπάνια..
Ακρες"που έφτιαχναν και πολλούς επώνυμους.

Μετά από πόσα χρόνια χρήσης..
Καμια φορά αναπολώ μια ζωή ξοδεμένη..
Πενθώ αυτά που δεν έζησα αλλά και αυτά που ανώριμα πέταξα
και που τα βρήκαν και τα χάρηκαν άλλοι.
Έφυγε ο θυμός και έμεινε ολόγυμνος ο πόνος,
παλιά δεν ήξερα τι να τον κάνω, πώς να τον διώξω.
Τα συναισθήματα τα φοβόμουν τα έπνιγα με τα ναρκωτικά
πώς να τα διαχειριστώ δεν ηξερα,όμως τώρα μαθαίνω..
αν και καμιάς φορά ξεχνιέμαι και για λίγο ξεφεύγω..
Απλά πια έχω τα εργαλεία να τα μαζεύω λίγο νωρίτερα,
πιο ώριμα και με περισσότερη αξιοπρέπεια.

Το ότι ζω σήμερα και κάθε λεπτό πάνω σε αυτή τη γη
είναι επιτυχία για ανθρώπους σαν κι εμένα.

Σήμερα έχω το δικαίωμα επιλογής
 κάτι που δεν είχα πριν.


Παρόλα αυτά έχω την αίσθηση του ανικανοποίητου..

Κάτι λείπει..

Ξέρω τι..
κι ίσως να το έχω βρει..

Θα δείξει ο χρόνος..




17 σχόλια:

  1. Μορφέα μου, ΜΑΚΑΡΙ να το έχεις βρει!!!
    Ειλικρινά, πιστεύω πως είναι μια από τις πιο δυνατές σου αναρτήσεις!!!
    Είναι πολύ σπουδαίο το να το έχεις αφήσει πίσω όλο αυτό και να μπορείς να μιλάς γι' αυτό, έχοντας εσύ πλέον προχωρήσει!!
    Μια ζεστή αγκαλιά και πολλά φιλιά για ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μια απο τα ιδια,με την διαφορα οτι εγω την πρωτη επαφη με τις ουσιες την ειχα στα 13 μου,Γερμανια βλεπεις την εποχη εκεινη στην Ελλαδα αν σε επιαναν για χρηση πηγαινες φυλακη,ενω εκει που ημουν εγω ειχε αναγνωριστει ηδη ως ασθενεια,απο τα 13 μεχρι τα 17 χρηση στο χαλαρο(ετσι τουλαχιστον νομιζα)απο τα 17 και μετα ηρωινη και κοκκαινη η δευτερη πιο αραια,τελειωσα το σχολειο σπουδασα θεωρωντας οτι διατηρω τον ελεγχο,η αληθεια ηταν οτι επειδη ειχα χρηματα δεν μπορουσα να καταλαβω οτι ειχα εθιστει,10 χρονια αργοτερα στα 28 περιπου τα χρηματα αρχιζαν να τελειωνουν,κι ομως δεν καταλαβα τοτε οτι ειχα πλεον εθιστει,ενω εβλεπα οτι η ποσοτητες ηρωινης ειχαν αυξηθει υπερβολικα δεν το εβλεπα,απο τα 32 και μετα αρχισε ο γολγοθας,αγωνας να βρεθει το stuff,στερητικα,κοινοτητες,γιατροι(απατεωνες στην πλειοψηφια τους),εκει καταλαβα πλεον οτι ειχα χασει το παιχνιδι η μαλλον τοτε το αποδεχτηκα αυτο που τοσα χρονια γινοταν,αληθεια ποσα κιλα ηρωινης και κοκκαινης μπηκαν στο σωμα μου για 25+χρονια,χωρια διαφορες αλλες ουσιες,7 φορες γλυτωσα το θανατο,εναν θανατο που καποτε τον επιζητουσα,ηταν το μονο τοτε που θα με γλιτωνε απο το μαρτυριο,δεν ερχοταν ομως,θυμαμαι οταν πεθαινε καποιος φιλος ελεγα,λαθος πρεπει να γινε γιατι οχι εγω,22 φιλοι μου πεθαναν,εγω εμεινα για να βιωσω ολον αυτον τον εφιαλτη,μεχρις που μετα απο 8,5 χρονια αναμονης η υποκατασταση με συνεφερε,πραγματι δεν μεγαλωνουμε ποτε,γιατι πολυ απλα δεν ζησαμε σαν παιδια,κι αυτο το θελουμε πισω,δεν γινεται,για αυτο προσπαθω να μην σκεφτομαι το παρελθον γιατι θα τρελαθω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι δε γίνετε,έχεις δίκιο,τα στερητικά ήταν που με έκαναν να σταματήσω,στην Αθήνα υπήρχαν φίλοι και λεφτά..
      εδώ που είμαι άρχισε το μαρτύριο,όχι και πως πάνω ήταν όλα ρόδινα στη χρήση, ήμασταν μια μεγάλη παρέα και κάποια στιγμή βρεθήκαμε ο καθένας ξεχωριστά στη ντρογκα κι εγώ έχω χάσει χάσει φίλους.. και 5 φορές τη γλίτωσα απ του χάρου τα δόντια στο παρα ένα.. κι εγω στην υποκατάσταση όπως ξέρεις κι όπως σου έχω πει θέλω να τη σταματήσω..

      Απλα σταθήκαμε πιο τυχεροί απ τους φίλους μας

      Διαγραφή
  3. Ορφέα μου πόσο πολύ σε καταλαβαίνω,,,εύχομαι όλα καλά και να βρείς αυτό που ζητάς...εγώ έχασα αδελφό απο την ίδια αιτία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ λυπάμαι γι αυτο..
      δε το ήξερα Δέσποινα

      Διαγραφή
  4. Μορφεα μου τι να πω!
    Εισαι μεγαλη ψυχη και μεγαλη δυναμη!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα.
    Έρχομαι πρώτη φορά εδώ.
    Λέω ένα μεγάλο μπράβο για την δύναμη ψυχής που έδειξες και για το θάρρος να το μοιραστείς δημόσια!
    Οι ουσίες τέτοιου είδους για μένα ήταν πάντα αδιάφορες και δεν σκέφτηκα ποτέ να δοκιμάσω. Όμως μπορώ να έχω μια μικρή ιδέα από την εξάρτηση που έχουμε οι καπνιστές... Δεν θέλουμε να το κόψουμε το ρημάδι. Μόλις στενοχωρηθούμε, αγχωθούμε αναβαίνει κατακόρυφα το πλήθος των τσιγάρων. Το φαϊ μπορεί να το ξεχάσουμε, το νερό το ίδιο, το τσιγάρο ποτέ.
    Τα ναρκωτικά είναι ένας κόσμος εφιαλτικός κι αν καταφέρεις να πιαστείς από κάπου και να βρεις την δύναμη και την άκρη, μπορείς να είσαι πολύ ευτυχής. Ίσως τότε διαπιστώσεις ότι η ζωή έχει και τα ωραία της.
    Ζήσε τα Γιώργο. Ποτέ δεν είναι αργά όταν είσαι ελεύθερος!

    Στην ευρύτερη οικογένειά μου έχω δύο συγγενικά πρόσωπα, το ένα μάλιστα νεαρό σε ηλικία, που γνώρισαν για τα καλά τα ναρκωτικά. Το νεαρό άτομο, που έχει μια πολύ πονεμένη ιστορία στην πλάτη του, το λατρεύω και είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί αφού το έσωσε η μάνα του από τον δρόμο, έφυγε για Ισπανία για απεξάρτηση, όπου βρήκε την ζωή ξανά και είναι ευτυχισμένος. Εδώ πίσω δεν ξαναγυρίζει.
    Το άλλο άτομο είναι πολύ μεγαλύτερης ηλικίας, όμως ζει τραγικά κλεισμένο στο σπίτι του, κάνοντας την ζωή των γονιών του μαρτύριο...!

    Ξέρεις δεν είχα σκεφτεί ότι οι χρήστες είναι κι εκείνοι παιδιά. Δεν το είχα δει ποτέ έτσι, όμως έχεις δίκιο. Δεν τους επιτράπηκε να μεγαλώσουν συναισθηματικά, ν' αντιμετωπίζουν με ωριμότητα τις διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις που βιώνουν.

    Εύχομαι πραγματικά να έχεις βρει τι είναι αυτό που μπορεί να σου γεμίσει το κενό που ένιωθες και να είσαι σίγουρος ότι μπορούν κι άλλοι να σε καταλάβουν κι ας μην έχουν βρει λύση στα ναρκωτικά...
    Χάρηκα που σε γνώρισα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ομοιοπαθης...απο τα 15 και ειμαι 52! 12 χρονια απεχω(αν κ οχι ολοκληρωτικα...ΑΠΕΧΩ...)Αυτο που εμαθα απ'ολη την ιστορια??? Η ζωη δεν περιμενει!! τραβα τον δρομο της και συνεχιζεται...οτι κι αν μας συμβαινει! Χασαμε χρονια? αυτο ηταν το τιμημα!!! ολα εχουν το τιμημα τους! κι οταν ερθει η ωρα σου πρεπει να το πληρωσεις! ΟΜΩΣ...οι εμπειριες...τ'οτι βρηκα...τελικα τον δρομο μου...τον εαυτο μου τον ιδιο...καταλαβα τοσα πολλα,για μενα κ για τους γυρω μου,απαντησα τοσα γιατι...ολα αυτα το εκαναν ν" αξιζει...Αν ξαναζουσα? παλι τα ιδια θα 'κανα! με τον ιδιο ακριβως τροπο!(ενταξει...μην λεω ψεμματα...ισως με το θεμα του χρονου ν" αλλαζα κατι :) )το μεγαλυτερο μαθημα μου? η ζωη συνεχιζεται...με οτι συνεπαγεται αυτο! δεν θελω να σε κουραζω αλλο... ευτυχης που σε βρισκω στ' απροσωπα μονοπατια του διαδικτυου... :) (να χαμογελας...ειναι θεραπευτικο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιώργο πολλά συγχαρητήρια όχι μόνο για την απεξάρτηση που κατάφερες αλλά και που μιλάς ανοιχτά για το τόσο προσωπικό σου θέμα κι έτσι μπορείς να βοηθήσεις ανθρώπους με τις ίδιες εμπειρίες. Να βρουν την δύναμη να απεξαρτηθούν. Ήθελε πολλά.. ξέρεις τι αυτό που έκανες και μπράβο σου.. Εύχομαι από εδώ και πέρα υγεία σωματική και ψυχική και να βρίσκεις αυτά που σε γεμίζουν!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γιωργο εχεις πολύ χρονο για να ζησεις τη ζωη που δεν έζησες! Στο χερι σου ειναι πια. Ξεφυγες απο τα παλια και και ειναι αξιέπαινο!
    Καλο ξημερωμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. μορφέα μου .. σου εύχομαι νασαι δυνατός!!! παντα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μια φορά εθισμός για πάντα εθισμός...πάντα θα ψάχνεις τι είναι αυτό που σου λείπει....τα δεκανίκια δεν κάνουν κάτι Γιώργη θέλει πολύ δύναμη να μείνεις καθαρός και κακά τα ψέματα σε αυτό είσαι μόνος σου κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει κανείς να σε βοηθήσει αν δεν αγαπήσεις και δεν βοηθήσεις εσύ εσένα ...αν το καταφέρεις δεν θα σου λείπει τίποτα πια θα έχεις νικήσει το θεριό,που δεν είναι άλλο από τον ίδιο σου τον εαυτό !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το ότι κατάφερες να γλιτώσεις από αυτό , να το αντιμετωπίσεις είναι από μόνο του άθλος. Μην σπαταλάς σκέψεις για αυτά που έχασες αλλά για το τι υπάρχει μπροστά σου...Σου εύχομαι να είσαι πάντα δυνατός...

    ΑπάντησηΔιαγραφή