Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Στην αγκαλιά του Μορφέα

Το φως του ήλιου έχει ξεθωριάσει
Η μέρα φεύγει..
Το φως της  έρχεται στο τέλος
και το σκοτάδι πέφτει
Τα φτερά της νύχτας
ρίχνουν το βαρύ τους πέπλο
στο αμυδρό λυκόφως.

Η νύχτα μουρμουρίζοντας μια μελωδία

γεμίζει με μουσική τις σκέψης
κοιμίζοντας παλιές αναμνήσεις
κι αρχαίες ιστορίες πόνου
από σοβαρά δεινά
που συνωστίζονται γύρω από
την επίγεια πορεία μου.

Οι αναμνήσεις από μέσα μου γλιστρούν..

Όπως η μουσική που ακούγεται στο όνειρο
στον πρώτο γλυκό ύπνο της νύχτας.

Αποκοιμήθηκα γλιστρώντας

στην αιώνια απεραντοσύνη
της αγκαλιάς του Μορφέα. 

Αποσυνδέθηκα από 
τον κόσμο των ζωντανών

Σ'ένα ξύπνημα απ τα όνειρα 
της ζωής και του φωτός

Μια μελωδία επιπλέει 
πάνω στις παλίρροιες,
απηχώντας εκεί όπου 
ο ωκεανός συναντά τον ουρανό,
το φεγγάρι φέγγει σαν ένα αρχαίο ιερό, 
ένας καθρέφτης επέκτασης απ ατελείωτα μίλια

Μια περίεργη μουσική των κυμάτων
γλυκιά σαν σονάτα απο συνομιλίες οργάνων
Σαν να επρόκειτο για τους τέσσερις ανέμους

Ποταμοί ρέουν με τον άνεμο να μεταφέρει το τραγούδι, 
οδηγώντας με βαθιά στη μεθυστική ομορφιά του

4 σχόλια:

  1. ειναι υπεροχο αγαπη μου αρτεμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πού τη βρήκες την εικόνα με το μπαλέτο; πωπω
    Γεια σου ρομαντικέ Μορφεά! Τώρα όμως που ζέστανε ο καιρός και βγήκε ο ήλιος σε θέλω με φραπεδιές στο χέρι! το νου σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι εν αναμονής μια μεγάλης αλλαγής.. αιτίας μιας απόφασης που έχει ήδη ληφθεί.. ναι με φραπέ και φίλους!

      Μου θύμησες την Κ. Γώγου!

      Ευχαριστώ Χριστίνα

      Διαγραφή