Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Η αλληγορία του σπηλαίου, στον Πλάτωνα


Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο,
ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο...
Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά..
Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά.
Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο.
Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων,
έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα..
Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους
του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε
όσο ήταν μέσα στη σπηλιά.
Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ακόμη ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις......  .......

Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία.
Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν τα μη πραγματικά σχήματα των σκιών με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι
οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα..
Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο,
μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές,
δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται
μόνο μες στο σπήλαιο..
Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες
και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου
και θα επιστρέψουν πίσω.
Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο,
που συμβολίζει το Αγαθό,
και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο
ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών.
Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω,
λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους.
Πίσω, όμως, στο σπήλαιο,
δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και,
προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια,
ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.

ΥΓ. εδώ: μια καλύτερη ανάλυση της αλληγορίας 

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Θα ξανάρθω σε πέντε γενιές.. Στη μνήμη του Λ.Φ.

Δυο οργιές βαθιά στο μνήμα μου...
...Μαύρο σκοτάδι ολόγυρα
κι ωραίο Φως εντός μου...
...μα, θα ξανάρθω, σύντροφοι...
..σε πέντε γενιές...




Αν ήμουν κόρακας,χρόνια διακόσια να ζήσω,
δάσκαλος τσίφτης θα πάαινα στην Πίνδο ψηλά,
σ' ένα σχολειό,μες στα ζούδια τ' αθώα, βουνίσιο,
πέντε γενιές,σύντροφοι, να σπουδάξω παιδιά.

Θα δασκάλευα, σύντροφοι, πέντε γενιές,
μια και δυο για ν' αλλάξω τον κόσμο φορές. 
Αηδονάκια, τις νύχτες, στης Γκιώνας τον πέτρινο πίνακα,
θα τα βάφτιζα αϊτούς, στ' άστρου τον μαυροκόκκινο πίδακα.
Με γραφές πέτρινες, θα τους μπόλιαζα ωραία,ελατίσια
υποδόρια, αυτόνομα θάματα, παλικαρίσια,
κι υποδόριες επαναστάσεις,
από μία στις έξι τις τάξεις ! 

Είναι κρύο πολύ το φεγγάρι,απάνω απ' τ' Αγρίνιο,
όπως λέει το τραγούδι,συντρόφοι μου,σαν τ' αλουμίνιο.
Πέντε κίσσες στο μνήμα μου,σαν χαρτορίχτρες γριές,
"-Θα ξανάρθεις -μου λέν' - πάλι,Λάμπρο,σε πέντε γενιές!" 

Θα ξανάρθω, συντρόφοι, σε πέντε γενιές,
μια και δυο για ν' αλλάξω τον κόσμο φορές. 
Αηδονάκια, τις νύχτες, στης Γκιώνας τον πέτρινο πίνακα, 
θα βαφτίζω αητούς, στ' άστρου τον μαυροκόκκινο πίδακα.
Με γραφές πέτρινες, θα μπολιάζω, συντρόφοι, ελατίσια
υποδόρια, αυτόνομα θάματα, παλληκαρίσια,
κι υποδόριες επαναστάσεις,από μία στις έξι τις τάξεις! 
θα ξανάρθω, σύντροφοι!

Επειδή κάποιοι φίλοι ρωτάνε αν οι στίχοι-μουσική-ερμηνεία στο 
"θα ξανάρθω σε πέντε γενιές" 
είναι όντως του Λ.Φ., η απάντηση δίνεται σε σχόλιο του χρήστη "πετροκότσυφα" κάπου εδώ: athens.indymedia

Μεταξύ άλλων, λέει λοιπόν:
"Τα τραγούδια που προκαλούν μιαν κάποια ελάχιστη συγκίνηση κι έχουν λόγο κι αιτία ύπαρξης, όσο κι αν είναι (;) δημιουργήματα συγκεκριμένων ανθρώπων, ανήκουν στους ήρωες και στις καταστάσεις που τα γέννησαν και στην αύρα λευτεριάς κι αρμονίας που στεφανώνει ό,τι όμορφο κι ευγενές συμβαίνει.

Yπηρετούν την Αλήθεια,το Ανθρώπινο,το Δίκαιο, το Ανυπότακτο κι είναι εξαιρετικά βλάσφημο να υπογράφονται.
Τα "υπογράφουν", λοιπόν, οι αληθινοί γεννήτορές τους : 
οι ήρωες που ιστορούνε.
Για τούτο, αναφέρεται ο Λ. Φ. 
ως στιχουργός, μελωδός κι ερμηνευτής του τραγουδιού.
Αυτός το 'καμε."

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Απομεινάρια μιας φλεγόμενης καρδιάς













Δεν είναι το πάθος που καλεί τη νύχτα
Δεν είναι το αστραφτερό των χρωμάτων
ή το κερί που τρεμοπαίζει.
Δεν είναι ο θόρυβος
που ήδη ξύπνησε τη νύχτα

Δεν είναι το χρώμα του σμάλτου
υπό το φως των κεριών
Δεν είναι μέθη η έκσταση
αυτό που νιώθω μέσα μου,
και που με κυνηγά την νύχτα. 

Δεν είναι το σμάλτο,

μα κι ούτε η λάμψη κεριών
που το πρωινό γκρίζο την έδιωξε μακρυά

Μια φορά αν το νιώσεις..

παραμένει βαθιά μέσα στο αίμα.
και υπάρχει μόνο επειδή υπάρχεις εσύ.

Απομεινάρια μιας φλεγόμενης καρδιάς.

Άγρια λαξευμένη,από αναμνήσεις
που στοιχειώνουν τις πιο σκοτεινές νύχτες,
που την έσβησαν ατυχή γεγονότα,
και που της δόθηκε πνοή από ανάγκη.

Που η  ζωή της εύκολα έρρεε από τις φλέβες,

πάνω σε σάρκα από βάναυσα χέρια…                            
Τα δικά μου χέρια..

Δεν είμαι παρά στάχτη.
Απομεινάρια μιας φλεγόμενης καρδιάς,
που την έσβησε ο "Κομιστής της Βροχής"

Είμαι απλά μια χλωμή σκιά
που στοιχειώνει έναν ασήμαντο πλέον κόσμο
ki έναν ήλιο που δεν θα ανατείλει ξανά.
Ο χρόνος κυλά τόσο αργά.

Θα σταματήσει να ανατέλλει ο ήλιος;

Δε θα είμαι παρά μια πεταχτή ανάμνηση μόνο,
που θα εξαφανιστεί.. όπως η βραδινή ομίχλη
που χαϊδεύεται από τον πρωινό ήλιο.

Τα λόγια δεν θα έχουν πλέον σημασία.

 Ο κόσμος αλλάζει κάτω από τα πόδια μου

Οι θεωρίες ωχριούν μπροστά στο προφανές
Εμποροι ουσιών με κοιτάζουν
με δακρύβρεχτα μάτια
ξεχειλισμένα με προσδοκία..

Πρέπει να θρέψεις  αυτό το φάντασμα..

ώστε να ανακτήσει σάρκα
και την ελπίδα για καλύτερες μέρες
Ώστε να μοιραστούμε το βάρος της θλίψης

Αναζωπύρωσες αυτη τη φωτιά.

Τώρα είναι στα χέρια σου 
να ανάψει ή να σβήσει για πάντα.

Θα στέκεσαι ανάμεσα σε μένα και στην άβυσσο?












ΥΓ. Η καλύτερη σχέση είναι αυτή που όλοι
όταν μας βλέπουν έξω να αναρωτιούνται
αν είμαστε ζευγάρι η φίλοι!

                                      morfeas

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Σ'ένα περιφρονητικό του χρόνου όνειρο..

και σε βρήκα!

Βρεθήκαμε μέσα στην απιθανότητα
έξω από τα όρια της πραγματικότητας
πάνω στη γραμμικότητα του χρόνου.

Σε αγάπησα.. 
στο σκοτάδι της ονειροπόλησης
μια ομιχλώδη νύχτα
από  μυριάδες μνήμες..
κάνοντας ατέλειωτης αγάπης όνειρα.

Είσαι το πάθος που μεγάλωσε,
κι η ομορφιά σου είναι μεγαλύτερη 
από εκείνη της Ελένης της Τροίας.

Σ'ένα  περιφρονητικό του χρόνου όνειρο
λαχταρώ να αγγίξω την ψυχή σου,
πέρα απ τους ορίζοντες 
των επίγειων απολαύσεων.

Να σμίξουμε σε μια ένωση
του σώματος και της ψυχής
πάνω σε μεταξένια σύννεφα
με πάθος αχαλίνωτης ευφορίας.


Εισαι ένα φωτεινό αστέρι 
σε ηλιόλουστο ουρανό.
Μια φεγγαρόφωτη αυγή 
κι ο μόνος λόγος για την ευτυχία μου


Φεύγω με τη σκέψη μου απάνω σου, 
θα την αφήσω, να πω πως
κάτι ξέχασα και να ξαναγυρίσω

                                             morfeas

Στην Αρτεμις




ΥΓ. η μόνη αγάπη που αξίζουμε είναι αυτη που χαρίζουμε.. 
τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Uriah Heep ڰۣڿڰۣ ♥ ڰۣڿڰۣ July Morning


Εκεί ήμουν ένα πρωινό του Ιουλίου
ψάχνοντας γι’ αγάπη.
Με την δύναμη μιας καινούργιας μέρας που ξημέρωνε
κι έναν όμορφο ήλιο.
Στον ήχο του πρώτου πουλιού που κελαηδούσε
Έφευγα για το σπίτι
Με την κατεγίδα και την νύχτα πίσω μου
και έναν δρόμο μόνος μου.

Με την μέρα
ήρθε η απόφαση
Θα σε ψάχνω.

Έψαχνα γι’ αγάπη στα πιο παράξενα μέρη.
Δεν υπήρχε μια πέτρα που να μην γύρισα.
Θα πρέπει να δοκίμασα πάνω από χίλια πρόσωπα,
Αλλά κανένα δεν κατάλαβε την φωτιά που έκαιγε

Στην καρδιά μου,
στο μυαλό μου,
στην ψυχή μου.

Στην καρδιά μου,
στο μυαλό μου,
στην ψυχή μου.

Εκεί ήμουν ένα πρωινό του Ιουλίου 
ψάχνοντας γι’ αγάπη.
Με την δύναμη μιας καινούργιας μέρας που ξημέρωνε
κι έναν όμορφο ήλιο.

Στον ήχο του πρώτου πουλιού που κελαηδούσε
Έφευγα για το σπίτι

Με την κατεγίδα και την νύχτα πίσω μου
και έναν δρόμο μόνος μου.

Με την μέρα
ήρθε η απόφαση
Θα σε ψάχνω.

και κάπως έτσι βρεθήκαμε..


Όταν οι Uriah Heep, ηχογραφούσαν το album,
"Look At Yourself",
η μπάντα συνηδητοποίησε, ότι είχε τρία ξεχωριστά
και ξέμπαρκα μουσικά μέρη,
γραμμένα στον ίδιο μουσικό τόνο.
(φτιάχνοντας το βίντεο αφαίρεσα το πρώτο)
Η ένωση αυτών των μερών,αποτέλεσαν την εισαγωγή,
το κουπλέ, και το refrain του τραγουδιού July Morning.

Στη Βουλγαρία τώρα κάθε 30 του Ιούνη, πηγαίνουν στις ακτές
της Μαύρης Θαλλασας για να δουν την ανατολή
της 1ης Ιουλίου,τραγουδώντας το July Morning,
γεγονός που είναι εμπνευσμένο από το τραγούδι των Uriah Heep .

Εκ των υστέρων να πω ότι αυτό το τραγούδι
δε είναι τυχαία εδώ.
Το βίντεο φτιάχτηκε έχοντας εσένα στη σκέψη μου Αρτεμις

Σου το αφιερώνω 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Η αρρώστια του εθισμού..



Επασχα από μία αρρώστια..
Την αρρώστια του εθισμου.
Είχα γράψει γράψει εδώ κάποιες φορές..
Αυτή η αρρώστια είναι θανάσιμη,
 ζούσε μέσα στα κύτταρα  του κεφαλιού μου.
Με κυνηγούσε να με σκοτώσει, και πολλές φορές θα τα κατάφερνε.
Κολλούσα με οτιδήποτε, έρωτες, ταξίδια χωρίς προορισμό,
πολλά ταξίδια ανα την Ελλάδα. κάποιες φορές κι έξω..
Μια τάση για φυγής στο πουθενά..
Κι όταν κάποτε σταμάτησα..
αιτίας μιας σχέσης που κατέληξε άδοξα,
κι όταν κάπου στα 30 άρχισα να δουλεύω, ηρθαν τα ναρκωτικα.

Το πως ήρθαν δεν έχει καμιά σημασία..
Ηρθαν.
Ενα οτοστόπ κάπου στην Κρήτη.. ένα πλουσιόπαιδο,
 "φίλος" απ το Χαλάνδρι..
Δεν έχει και καμιά σημασία το πως..
Να ταν η περιέργεια?
Οχι μιας και την είχα ικανοποιήσει απ την εφηβεία..
ειδάλλως θα μιλούσα για μύηση..

Στην διάρκεια της ζωής μου, υπήρξαν στιγμές που οι άμυνες μου,
βρίσκονταν σε καταστολή,
μια απογοήτευση, μια στεναχώρια, μια άδικη συμπεριφορά,
ήταν καταστάσεις που επιστήθια επιτήδειος "φίλος"
εκμεταλλεύτηκε,πουλώντας υποστήριξη με έναν
και μοναδικό στόχο,
να με κλείσει στα δίχτυα του..
Κάτι ζήλευε..

Μετα γιατροί ψυχολόγοι.. ψυχίατροι..και λοιποί  κομπογιαννίτες..
Κι η οικογένεια.. τώρα πια οικογένεια..
έχω κόψει τον ομφάλιο λώρο από πολύ νωρίς.
O γέρος  μόνο για τα περιουσιακά του..
Η θειά μου που αυτή σχεδόν με μεγάλωσε
δεν είχε καταλάβει το παραμικρό,
αν και την είχε προειδοποιήσει ένας φίλος λέγοντας της
"κ. Μ. προσέξτε τον Γιώργο.. νομίζουν ότι έχει λεφτά.
 και πάνε να τον μπλέξουν"
Δε μου είπε ποτέ ποιος φίλος ήταν.


Η Ανάρρωση για μένα δεν ήταν προορισμός.
Ηταν  ένα ταξίδι αυτογνωσίας, ταπεινοφροσύνης, αποδοχής,
συγχώρεσης, αγάπης, κατανόησης
και υποτροπής ακόμα καμιά φορά.
Ανάρρωση είναι ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια.
Ανάρρωση είναι η πραγματική ενηλικίωση,
όχι αυτή της ηλικίας αλλά αυτή της ψυχής.
Σχεδόν όλοι οι εθισμένοι στα ναρκωτικά είμαστε παιδιά στην ψυχή,
η ηρωίνη δε σε αφήνει να μεγαλώσεις..

Χρόνια μετά την απεξάρτηση μου, αναπολώ..
Αναπολώ, μια ζωή χαραμισμένη στο πιώμα,
κόκα κι αργότερα ηρωίνη,πολύ ηρωίνη,
στη διάρκεια της οποίας δούλευα.. έβγαινα έξω,
έκανα ότι έκανε κι ένας νορμάλ άνθρωπος..
Συλλαλητήρια.. καταλήψεις.. ατέρμονες συζητήσεις
για την πουτάνα την κοινωνία.
ότι και πριν τη χρήση, αλλα σιγά σιγά βυθιζόμουν..
Αν και ποτέ δε παραδόθηκα πλήρως στη χρήση και προπάντων
έμεινα μακρυά απο πιάτσες.. πολύ σπάνια..
Ακρες"που έφτιαχναν και πολλούς επώνυμους.

Μετά από πόσα χρόνια χρήσης..
Καμια φορά αναπολώ μια ζωή ξοδεμένη..
Πενθώ αυτά που δεν έζησα αλλά και αυτά που ανώριμα πέταξα
και που τα βρήκαν και τα χάρηκαν άλλοι.
Έφυγε ο θυμός και έμεινε ολόγυμνος ο πόνος,
παλιά δεν ήξερα τι να τον κάνω, πώς να τον διώξω.
Τα συναισθήματα τα φοβόμουν τα έπνιγα με τα ναρκωτικά
πώς να τα διαχειριστώ δεν ηξερα,όμως τώρα μαθαίνω..
αν και καμιάς φορά ξεχνιέμαι και για λίγο ξεφεύγω..
Απλά πια έχω τα εργαλεία να τα μαζεύω λίγο νωρίτερα,
πιο ώριμα και με περισσότερη αξιοπρέπεια.

Το ότι ζω σήμερα και κάθε λεπτό πάνω σε αυτή τη γη
είναι επιτυχία για ανθρώπους σαν κι εμένα.

Σήμερα έχω το δικαίωμα επιλογής
 κάτι που δεν είχα πριν.


Παρόλα αυτά έχω την αίσθηση του ανικανοποίητου..

Κάτι λείπει..

Ξέρω τι..
κι ίσως να το έχω βρει..

Θα δείξει ο χρόνος..




Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Προσφώνηση σε μια Θεά!








Αρτεμιν αείδω χρυσηλάκατον κελαδεινήν, 
τιτανίδα πού είσαι θορυβώδης, 
ένδοξος τοξότρια σεμνή, 
που λάμπεις σε όλους και κρατείς λαμπάδα.

Ακουσε με βασίλισσα,
κόρη του Διός με τα πολλά ονόματα. 


Άρτεμις, Βασίλισσα των Ουρανών

κι όμορφη κοπέλα της Σελήνης.
Αιώνιος Παρθένος υπό τον Εναστρο Ουρανό

Εσύ Φλόγα του Ουρανού

Θεά του κυνηγιού,
κι ευγενική βασίλισσα
που χαμόγελο σου ειναι γλυκό σαν μέλι

Προστάτιδα των βουνών 

και των μικρών κοριτσιών
κι εκλεκτική παρέα των νυμφών 
και τιμωρός της αλαζονικής Νιόβης.

Θεά Δίκτυννα που προστατεύεις τις γεννήσεις, 
που προσέρχεσαι βοηθός στις ετοιμόγεννες 

Κόρη της υπέροχης Λητώ,

πρωτογέννητο ευλογημένο
κι αγαπητό παιδί του Δία,
αδελφή του Απόλλωνα

Θεά Αγαπημένη 


                          morfeas



ΥΓ. η συνέχεια εδώ & εδώ

Η Κλεψύδρα Tου Χρόνου













Καθώς η ομίχλη πέφτει εκεί έξω
τα σύννεφα ξεσπούν και
οι ουρανοί ανοίγουν!
Το φιλντισένιο φεγγάρι θα χαθεί για
πάντα στην αφρισμένη θάλασσα.


Οι επιλογές που θα κάνουμε απόψε,
θα κυματίζουν στους αιώνες,
αλλάζοντας μοίρες και πεπρωμένα.
Οι θεωρίες ωχριούν μπροστά στο προφανές 

Θέλω να δω λόγια.. να σφυρηλατούνται
κόντρα στα καπρίτσια των θεών
των πολιτικών,των εγκληματιών.
αν και πολλές φορές 
δεν μπορείς να τους διαχωρίσεις.

Ένας αγώνας μεταξύ

του παρόντος και του παρελθόντος
σε μάχη μέχρι θανάτου υπό
τους ήχους της αρένας.
Οι δρόμοι της Ρώμης θα είναι βρεγμένη
με δάκρυα για την απώλειά μας.

Οι αναμνήσεις του χρόνου που
πέρασα μαζί σου θα σβήσουν 
στη σκέψη ότι θα σε χάσω.
Λόγος αρκετός για να πνίξει και
τους δυο μας στα δάκρυα.

Μακάρι οι Θεοί να γύριζαν τον ήλιο πίσω..
υπό το βάρος της αλαζονείας τους.

Ζούσαμε σε ένα όνειρο

Και τώρα πρέπει να ξυπνήσουμε
Ήμασταν μια αχτίδα φωτός σε ένα κόσμο..
βυθισμένο στη σκιά.

Σπάνια το παρελθόν είναι
έτσι όπως το θέλουμε.
Το μέλλον μένει να το δούμε..
Δέχομαι την μετ αθάνατο ζωή,
έχοντας γνωρίσει την αγάπη μια θεάς

Αποδέξου το παρόν.. 

βγάλε όλες τις έγνοιες
από το μυαλό σου.

Αφέσου στην κλεψύδρα του χρόνου. 










Όσο η κλεψύδρα θα αδειάζει
Η ζωή θα ξετυλίγεται μπροστά σου.
βαδίζοντας αργά προς τον θάνατο.

Όλοι βαδίζουμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Μόνο η διάρκεια του ταξιδιού διαφέρει.
Ας το υποδεχτούμε μαζί
μ'ένα μικρό χαμόγελο και μάτια γεμάτα αταξίες.

Κι ας δείξουμε ότι δεν φεύγουν όλοι ήσυχα 
από τον κόσμο αυτό.