Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Διασωληνωμένα όνειρα..

Γραμμένο σε παρελθόντα χρόνο.. 
Μια σύριγγα γεμάτη πάθος και όνειρα 
     επάνω στο κομοδίνο περιμένει να μειώσει
          τον πόνο της ψυχής που χρόνια τώρα έχω
               και φοβάμαι πως αν τη χρησιμοποιήσω
                   θα εισέλθει εντός μου το δικό σας rhesus....
                        και θα με βρουν νεκρό...
                             γιατί το δικό σας ήταν πάντα Αρνητικό..

Παίρνοντας δώσεις χημικής ευφορίας 
     αρμενίζοντας πάνω σε μαστουρωμένα πέλαγα,  
          πάνω σένα  κύμα βουβό σε χλιαρό νερό....
               κύμα μονάχα.
                   Κύμα στο βυθό μπορώ να γίνω..  
                        και να εξατμιστώ.

Μαστουρωμένος την ψυχή μου θρυμματίζω
και χαράζω  με σάπφειρο το μπλε των ματιών μου.

Αγγελοι,  τώρα που γνωριστήκαμε,
     πέστε μου σας παρακαλώ
          ένα χρωμα να ξεγελάσω τον θάνατο η
               δώστε μου  ψυχή ζώσα.....
                    παραμονεύει  θάνατος..      

Σαν έρθει το ξημέρωμα να τυλιχτό μ αυτό, 
απ τους εφιάλτες να ξεφύγω

Δεν αντέχω τούτο το ουρλιαχτό εντός μου

Χρόνια τώρα προσπαθώ
     να δέσω τις πληγές που απ
          την ψυχή  αιμορραγούν


Κάποτε έκανα υπομονή.. 
και όνειρα.. 
Τώρα κάνω μόνο όνειρα.. 
Η υπομονή εξαντλήθηκε 

4 σχόλια:

  1. Ήρθα και το διάβασα και χθες και προχθές.
    Πραγματικά, δεν ήξερα τί να γράψω.
    Μου αρκεί που αφορά το τότε. Η γραφή σου και ο τρόπος να εξωτερικεύσεις τις σκέψεις σου, δεν το συζητώ καν, υπέροχα είναι, μα το θέμα, οι συνέπειες, η αντιμετώπιση, ο πόνος, μου δένουν το στομάχι κόμπο...
    Πραγματικά χαίρομαι που εξακολουθούν να υπάρχουν όνειρα, και όσο για τη υπομονή... σε νιώθω... Δυστυχώς!
    Να είσαι καλά, Μορφέα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μελαγχολικά όμορφο! Καλώς σε βρήκα Μορφέα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή